เสียงหัวใจที่เต้นดัง “ตึก…ตึก…ตึก…” ค่อย ๆ เบาลง ก่อนจะกลายเป็นเสียงสะท้อนในห้องว่าง
อัญชันรู้สึกเหมือนร่างของเธอถูกดึงลงไปในความลึก — ไม่มีน้ำ ไม่มีอากาศ มีเพียงแรงดึงที่ไม่สิ้นสุด
ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนถูกกลืน คือใบหน้าของธันวา…
แต่รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ของเขา — มันคือรอยยิ้มของ เงาในตัวเขา
ทันทีที่ทุกอย่างเงียบสนิท เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง
รอบตัวคือพื้นที่กว้างใหญ่ที่ไม่มีขอบเขต ท้องฟ้าสีเทาปนแดง และพื้นดินที่แตกร้าวคล้ายเถ้าถ่าน
ที่นี่…ไม่ใช่มิติเดิมที่เธอเคยติดอยู่ก่อนหน้านั้น
แต่เป็น แกนกลางของมิติ — หัวใจของคำสาปทั้งหมด
อัญชันก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง
ทุกย่างก้าวทำให้พื้นสั่นเหมือนโลกทั้งใบยังมีชีวิต
เสียงกระซิบจากทุกทิศทางดังขึ้นอีกครั้ง “เลือดเดียวกัน…ไฟเดียวกัน…”
“อัญญา…” เธอเรียกชื่อเบา ๆ “ฉันกลับมาแล้ว”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นจากระยะไกล
หมอกดำเริ่มรวมตัวกันเป็นรูปร่างของ
