เสียงฟ้าร้องยังคงกึกก้องอยู่บนท้องฟ้า
ฝนเทลงมาไม่ขาดสายเหมือนต้องการชะล้างบางสิ่งออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่
แต่ในใจของอัญชันกลับไม่มีวี่แววว่าจะสงบลงเลย
เธอยืนแนบหลังกับผนัง ใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
คำพูดสุดท้ายของธันวายังดังก้องอยู่ในหัว —
“อย่าออกจากห้อง ไม่ว่าเธอจะได้ยินเสียงอะไร…”
แต่ตอนนี้…เสียงนั้นมันดังเกินกว่าจะเพิกเฉยได้
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากชั้นล่าง
ตามด้วยเสียงประตูปิดกระแทก
และเสียงผู้ชายแปลกหน้าที่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“เธอยังอยู่สินะ… อัญญา”
อัญชันขนลุกซู่ เธอกลั้นหายใจแล้วถอยหลังเข้ามาในมุมมืดของห้อง
หัวใจเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา
“เขาเรียกฉันว่าอัญญา… ทั้งที่ฉันชื่ออัญชัน”
ในหัวเธอเริ่มสับสน ภาพในความทรงจำเก่า ๆ ที่ไม่เคยชัดเจนกลับลอยขึ้นมา —
ภาพของหญิงสาวในชุดขาว วิ่งหนีอยู่ในความมืด เสียงปืนดังขึ้น
และเธอ…กำลังร้องไห้
แต่พยายามนึกเท่าไรก็จ
