หลอดไฟทุกดวงดับวูบลงในเสี้ยววินาที
เสียงฝนข้างนอกเงียบสนิท เหมือนทั้งโลกหยุดหายใจ
อัญชันนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ความมืดกลืนกินทุกอย่างจนแทบมองไม่เห็นหน้ากัน
มือของธันวากำปืนแน่นจนเส้นเลือดนูนขึ้น เขาขยับเข้ามาบังเธอไว้โดยสัญชาตญาณ
“อยู่ข้างหลังฉัน”
เสียงเขาแผ่วต่ำแต่เด็ดขาด
“เมื่อกี้…เสียงอะไร” เธอกระซิบเบา ๆ ราวกับกลัวว่าความมืดจะได้ยิน
ก่อนที่เขาจะตอบ เสียง “หายใจ” แผ่วชื้นก็ดังขึ้นจากประตู
ช้า ๆ หนัก ๆ เหมือนมีบางสิ่งยืนอยู่ตรงนั้น — แต่ไม่ใช่ “คน”
ประตูไม้ค่อย ๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด พร้อมแรงกระแทกเบา ๆ จากอีกฝั่ง
ธันวายกปืนขึ้นช้า ๆ
อัญชันจับแขนเขาไว้แน่นจนมือสั่น “อย่ายิงนะ…”
เขาหันมามองเธอในความมืด ดวงตาเธอสั่นระริก แต่เต็มไปด้วยแววอ้อนวอน
“ฉันรู้สึก…มันไม่ใช่ศัตรู มันคือบางอย่างที่…เหมือนเรียกฉัน”
ธันวาชะงักไปวินาทีหนึ่ง ก่อนเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างนอก — “ตุบ…ตุบ…ตุบ”
แล้วเงาด
