แสงอาทิตย์แรกของเช้าวันใหม่ลอดผ่านม่านที่ยังเปียกฝน
กลิ่นดินชื้นยังอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงนกร้องแผ่วเบาเหมือนพยายามปลุกโลกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง
แต่ในหัวใจของอัญชัน มันกลับยังคงมืดมิด…
เธอนั่งอยู่ข้างเตียง ธันวายังหลับอยู่
ผ้าพันแผลที่แขนเขาเปื้อนเลือดเล็กน้อย เธอใช้ผ้าชุบน้ำค่อย ๆ เช็ดรอยเปื้อนอย่างเบามือที่สุด
ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสรอยแผลนั้น —
รอยแผลที่เกิดจากการปกป้องเธออีกครั้ง
“คุณมันบ้า…” เธอพึมพำเบา ๆ น้ำเสียงสั่น “ทำไมต้องเสี่ยงขนาดนี้เพราะฉัน…”
ธันวาขยับตัวเบา ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ
รอยยิ้มบางแตะที่มุมปากทันทีที่เห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้น
“เพราะเธอน่ะ…คุ้มที่จะเสี่ยง”
คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นจนพูดไม่ออก
เธอหลบตา พยายามจะวางผ้าเช็ดตัวหนี แต่ธันวาจับข้อมือเธอไว้ก่อน
“อัญชัน…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ “อย่าหนีอีกเลยนะ”
เธอหันกลับมา สบตาเขาอย่างตรง ๆ
“ฉันไ
