เสียงปืนดับลงพร้อมกับเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุด
ทุกอย่างเงียบกริบ…เงียบจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของอัญชันที่เต้นแรงจนแทบระเบิด
กลิ่นคาวเลือดลอยอวลอยู่ในอากาศ
หยดน้ำฝนที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างกระจกแตกกระเซ็นบนพื้นหิน
เธอค่อย ๆ ลืมตา — มือสั่นจนแทบยกไม่ขึ้น
ภาพตรงหน้าทำให้เธอแทบล้มลง
ธันวานั่งพิงเสาไม้ใหญ่ ใบหน้าเปื้อนเลือด
ในอ้อมแขนของเขา…คือร่างของชายที่เมื่อครู่ยังเล็งปืนใส่เธอ
เลือดของทั้งคู่ไหลปะปนกันบนพื้นเย็นเฉียบ
แสงฟ้าแลบวาบผ่านช่องหน้าต่าง เผยให้เห็นสีหน้าของธันวาที่ซีดเผือด แต่ดวงตายังมีแววของความนิ่งสงบ
“ธันวา!!”
อัญชันวิ่งเข้ามาคุกเข่าข้าง ๆ เขา มือเธอสั่นไปหมด
“คุณเป็นอะไรไหม…ฮือ อย่าหลับนะ ได้โปรด…”
เขาหันมามองเธอ รอยยิ้มบางแตะที่มุมปาก
“ไม่เป็นไร…แค่โดนเฉียด”
“โดนเฉียดอะไรเลือดถึงได้ขนาดนี้!” เธอร้องเสียงสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด
ธันวาใช้มือที่ยังมีแรงเล็กน้อยยกขึ้นเช็ดน
