สายลมยามเช้าพัดผ่านผ้าม่านสีขาวบางเบา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิในแจกันข้างหน้าต่างลอยมาแตะจมูกเบา ๆ เสียงนกร้องจากหลังสวนผสมกับเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ของเด็กทารกในอ้อมแขน ทำให้บ้านหลังเล็กกลางหุบเขาแห่งนี้อบอวลไปด้วยความอบอุ่นที่ไม่ต้องมีคำพูดใดอธิบาย
อัญชันนั่งอยู่บนโซฟา ผมยาวสลวยถูกรวบไว้หลวม ๆ ข้างหลัง ใบหน้าซีดจางจากการคลอดยังมีรอยอ่อนล้า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุขในทุกครั้งที่มองเจ้าตัวน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่บนอก ธันวานั่งอยู่ข้าง ๆ เขามือใหญ่คอยประคองศีรษะลูกน้อยด้วยความทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเพียงลมหายใจก็อาจทำให้เจ้าตัวเล็กสะดุ้งตื่น
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลูกเราจะหน้าคล้ายเธอขนาดนี้”
เสียงของธันวาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาโน้มหน้าลงจูบเบา ๆ ที่หน้าผากภรรยา แล้วจ้องมองทารกในอ้อมอกด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยมีมาก่อน
“หน้าคล้ายฉันก็จริง แต่จมูกเหมือนคุณนะ” อัญชันเอ่ยพลางหัวเราะ
