ล่ามหัวใจนายร้าย

ตอนที่5

เสียงฟ้าร้อง ครืนนนนน! ดังขึ้นกลางค่ำคืน เหมือนจะข่มอารมณ์ของทั้งคู่ที่ยังอึดอัดไม่หาย

ฝนเริ่มโปรยลงมาเบา ๆ ก่อนจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนเสียงกระทบหลังคาดังทั่วคฤหาสน์

อัญชันยังนั่งพิงหัวเตียง ใจยังเต้นแรงไม่หายหลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอเอามือแตะหน้าอกตัวเองเบา ๆ แล้วพึมพำ

“นี่มันอะไรกันแน่…ทำไมต้องหวั่นไหวกับเขาด้วยนะ”

ขณะเดียวกัน ธันวานั่งอยู่ในห้องทำงาน เปิดโคมไฟสลัว ๆ

เอกสารตรงหน้าเขาไม่มีความหมายอีกต่อไป เพราะสมองของเขามีแต่ภาพใบหน้าของอัญชันตอนที่มองเขาด้วยสายตานั้น…

สายตาที่ทั้งกลัว ทั้งสับสน แต่ก็เต็มไปด้วยบางอย่างที่เขาเองก็อ่านไม่ออก

เสียงฟ้าผ่าดัง เปรี้ยง!! ตามด้วยไฟในคฤหาสน์ที่กระพริบและดับลงในทันที

ไฟดับ…

ฝนตกหนัก…

และคฤหาสน์ทั้งหลังตกอยู่ในความมืด

อัญชันสะดุ้ง เธอลุกขึ้นควานหามือถือในความมืด แต่ยังไม่ทันจะกดไฟฉาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“อัญชัน อยู่ไหม?”

เสียงทุ้มของธันวาดังอยู่หลังประตู

เธอรีบตอบ “อยู่ค่ะ! แต่มืดหมดเลย”

ธันวาเปิดประตูเข้ามาพร้อมถือไฟฉายเล็ก ๆ แสงจากไฟฉายสะท้อนบนใบหน้าคมเข้มของเขาในเงามืด ทำให้หัวใจของเธอเต้นถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ไม่ต้องกลัว” เขาพูดเสียงนุ่มกว่าทุกที “แค่หม้อแปลงนอกบ้านโดนฟ้าผ่า ไฟน่าจะกลับมาไม่นาน”

“ฉันไม่ได้กลัวซะหน่อย…” เธอรีบตอบ ทั้งที่เสียงสั่น

ธันวายิ้มบาง ๆ แล้วก้าวเข้ามาใกล้ ถือไฟฉายส่องไปทางหน้าต่าง

“ฝนตกหนักขนาดนี้ คงออกไปไหนไม่ได้แน่ เธอจะอยู่คนเดียวได้เหรอ”

“ก็อยู่ได้ค่ะ ฉันไม่ได้เด็กสักหน่อย”

“เหรอ?” เขาเอียงคอ มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้งกว่าเดิม “เมื่อกี้ยังตกใจจนตัวสั่นอยู่เลย”

“เปล่า! ฉันแค่…หนาว”

ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด เธอเผลอถอยหลังไปชนขอบเตียงอีกครั้ง — เหมือนตอนก่อนหน้าไม่มีผิด

หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง

เขาก้มลงมาจนแสงไฟฉายตกกระทบระหว่างใบหน้าทั้งสอง ห่างกันเพียงคืบเดียว

ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนจนเธอแทบละลาย

“เธอนี่นะ…” เขาพูดเสียงแผ่ว “ยิ่งพยายามหนี ฉันยิ่งอยากเข้าใกล้”

อัญชันพูดไม่ออก ดวงตาสั่นระริก มองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้จนแทบแตะปลายจมูก

“คุณ…อย่าทำแบบนี้เลย ฉัน…”

“ทำไม” เขาแทรกเสียงทุ้มต่ำ “กลัวว่าฉันจะทำให้เธอหวั่นไหวเหรอ”

เสียงฝนข้างนอกยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกลบทุกอย่างรอบตัวให้เหลือแค่เขากับเธอ

อัญชันเบือนหน้าไปทางอื่น “ฉันไม่อยากมีปัญหาอีกแล้ว”

ธันวาเอื้อมมือไปปิดไฟฉาย เหลือเพียงแสงฟ้าแลบที่ส่องเข้ามาเป็นระยะ ๆ

ทุกครั้งที่แสงวาบผ่าน ทั้งคู่ก็ได้เห็นกันชัดแค่ไม่กี่วินาที — แต่กลับรู้สึกใกล้กันมากกว่าที่เคย

เขาเอื้อมมือไปแตะหลังมือเธอเบา ๆ

“งั้นไม่ต้องพูดอะไร…” เสียงเขาแผ่วลง “อยู่เงียบ ๆ แบบนี้ก็พอ”

อัญชันหลุบตาลง มองมือที่เขาจับไว้แน่นขึ้นทุกที

เธออยากจะดึงกลับ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย

ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่กลางความมืด เสียงฝน เสียงลม และเสียงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบกลืนกัน

แสงฟ้าแลบส่องผ่านอีกครั้ง — เผยให้เห็นดวงตาของธันวาที่มองเธอไม่วาง

และในวินาทีนั้นเอง…ทุกอย่างก็เหมือนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ธันวาค่อยๆขยับเข้ามาใกล้อัญชันมากขึ้นจนอัญชันเริ่มรู้สึกอึดอัดแต่ก็ใจสั่นเล็กน้อยเสียงหัวใจดังเหมือนจะทะลุออกมา

ตุ๊บๆ

ตุ๊บๆ

เสียงฟ้าผ่าขึ้น เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!!

ทำเอาอัญชันตกใจจนเผลอเข้าไปกอดตัวธันวา

จากที่ตัวใกล้กันอยู่ทำให้รอบนี้ยิ่งกว่าใกล้ไปอีกธันวาเลยกอดตอบโต้เธอกับทำให้เธอนั้นตกใจผลักเขาออก

ธันวาเลยดึงตัวเธอกับมาโอบไว้ทำให้ธันวาคิดอยากจูบอัญชันต่างคนต่างจ้องมองกันทำให้ธันวาค่อยๆโน้มตัวเข้ามาจูบอัญชันทำให้อัญชันตกใจเลยพยายามดิ้นผลักเขาออกไปแต่ทว่าร่างบางกับทำอะไรร่างหนาไม่ได้เลย

อัญชันที่พยายามดิ้นจนร่างหนาผลักตัวเธอลงเตียงใหญ่ทำให้ร่างบางกำลังจะลุกหนีแต่กลับถูกร่างหนาขึ้นคร่อมเธอไว้แล้วจูบเธออย่างเร้าร้อนดุเดือดทำเอาร่างบางดิ้นขัดขืนแต่ก็ไม่สำเร็จ

อัญชันร้องโว้ยว้ายบอกให้ธันวา ปล่อย ปล่อย

ออกไปนะ อย่าทำอย่างนี้

เงียบ!หยุดโว้ยว้ายร่างหนาค่อยๆขยับลงมาไซร้ที่คอลงมาที่เนินอกขาวเนียนและค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของร่างบางออกจนร่างบางพยายามให้เขาหยุดอย่าทำอย่างนี้

ธันวาจูบที่ร่องอกของร่างบางอย่างดุเดือนชอบใจแล้วค่อยๆรูดซิบกางของตัวเองออกทำให้เห็นท่อนเอ็นใหญ่ยาวที่ตื่นตัวเต็มที่พร้อมที่จะยัดเข้าใส่ร่องสาวขาวเนียนของอัญชัน

อัญชันร้องไห้บอกให้หยุดแต่ธันวากลับไม่ยอมหยุดทำให้อัญชันร้องไห้งอแงจนกระทั่ง!!

ร่างหนาได้ยัดเอ็นหัวบานอมชมพูเข้าไปในร่องสาวขาวเนียนไร้ขนที่ไม่เคยโดนมาก่อนทำให้ร่องสาวคับแคบทำให้ร่างบางร้องออกมาเสียงดังเพราะมันเจ็บมาก

อัญชันร้องบอกธันวามันเจ็บเอาของนายออกไปนะฉันเจ็บจุกมากธันวาบอกอัญชันทนหน่อยนะก็ของเธอมันเล็กฉันเข้ายังไม่สุดเลยมันแคบมากอัญชันเอ่ยปากออกมาก็ฉันเจ็บเอาของนายออกไปเลยนะ

ไอ้คนนิสัยไม่ดีใจร้ายโหดเหี้ยมมือของร่างหนาค่อยๆจับขาเล็กเรียวแยกออกทำให้ท่อนเอ็นเข้าไปได้อีกแต่ทว่ามันกลับทำให้ร่างบางเจ็บและจุกไปถึงมดลูก

ร่างหนาเห็นงั้นชอบมากจนครางเสียงออกมา

อ๊า~~~ตอดดีสุดๆไปเลยน้ำสีใสไหลออกมาจากร่างบาง