เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วตอนนี้อัญธาราอายุได้4ขวบ จากเสียงร้องไห้ในยามค่ำคืน กลายเป็นเสียงหัวเราะใส ๆ ที่ก้องไปทั่วบ้านหลังเล็กกลางหุบเขา บ้านที่เคยเงียบสงบตอนนี้กลับมีชีวิตชีวาเพราะมีเด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อ อัญธารา หรือ “ดาริน” วิ่งเล่นอยู่แทบทุกมุม
งงละสิดารินมาจากไหนก็คือลูกสาวของอัญชันกับธันวาตอนก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกใช่ไหมล่ะว่าเป็นลูกสาวหรือลูกชายแล้วชื่อเล่นว่าอะไร ตอนนี้มาบอกแล้วนะ
…
เช้าวันหนึ่ง แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องครัว กลิ่นกาแฟลอยคลุ้งไปทั่ว อัญชันยืนอยู่หน้าเตา ใส่ผ้ากันเปื้อนสีครีม มีรอยยิ้มบนใบหน้า ในขณะที่เสียงเล็ก ๆ ดังมาจากหลังบ้าน
“คุณแม่ขาาา ดารินจับผีเสื้อได้แล้ว!”
เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งเข้ามา ธันวาเดินตามหลังลูกมาด้วยท่าทีเหนื่อยแต่ยิ้มเต็มหน้า
“ดาริน อย่าวิ่งเร็วสิลูก เดี๋ยวล้ม” เขาว่าพลางหัวเราะ แต่เด็กหญิงกลับหันมายิ
