เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก
…
เช้าตรู่ของต้นฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านบางสีครีม เสียงนาฬิกาตีบอกเวลา 6 โมงเช้า บ้านหลังเล็กกลางหุบเขาเริ่มมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง
กลิ่นหอมของข้าวต้มหมูผสมกลิ่นขนมปังอบอ่อน ๆ ลอยไปทั่วครัว
อัญชันในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้กำลังจัดโต๊ะอาหาร ส่วนธันวาในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้าสบาย ๆ ยืนอยู่หน้ากระจกช่วยลูกสาวหวีผม
“ดาริน อยู่นิ่ง ๆ หน่อยลูก เดี๋ยวคุณพ่อถักเปียไม่ตรง”
“คุณพ่อขา มันดึงงง!” เสียงเด็กหญิงบ่นออดแอด แต่ก็หัวเราะเบา ๆ
“ก็ลูกไม่อยู่นิ่งสิคะ พ่อเลยถักเบี้ยว”
ธันวาขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจ ยอมยกมือขึ้น
“โอเค งั้นไปให้คุณแม่ทำต่อเถอะ พ่อยอมแพ้แล้ว”
อัญชันที่ได้ยินหัวเราะออกมาเบา ๆ “เห็นไหมคะ ฉันบอกแล้วว่าผมผู้หญิงไม่ใช่เรื่องง่าย”
ดารินหันมายิ้ม “แต่คุณพ่อเก่งนะคะ ผูกโบได้ตรงด้วย!”
คำชมเล็ก ๆ ทำเอาคนเป็นพ่อยิ้มกว้างจนหูแดง “จริงเหรอลูก พ่อก็ว่างั้น
