เสียงนกร้องแผ่วเบาในสวนปลุกให้บรรยากาศยามเช้าดูสงบ แต่ในอกของอัญชันกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย
เธอนั่งนิ่งอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านผมยาวสลวยที่ปลิวไหวตามแรงลม
ดวงตาคู่สวยยังมีร่องรอยความหม่นเศร้า และในอกนั้นเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ
“เมื่อคืน…มันคืออะไรกันแน่”
ทุกอย่างยังชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ความใกล้ชิดนั้น…สัมผัสที่ยังอบอุ่นอยู่บนผิวกาย
หัวใจของเธอสั่นสะท้านทุกครั้งที่ภาพเหล่านั้นแล่นกลับเข้ามาในหัว
เธอกอดตัวเองแน่น หวังจะปิดกั้นความรู้สึกที่เอ่อล้น
แต่ยิ่งพยายามเท่าไร ความคิดถึงและความสับสนก็ยิ่งกัดกินหัวใจ
เสียงประตูเปิดเบา ๆ ด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย
ธันวาเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมของกาแฟ เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาด สวมกางเกงผ้าสีเทาเรียบ ดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอำนาจ
สายตาคมกริบของเขากวาดมองร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่ก่อนจะวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะเล็ก
“ย
