หลังจากเสียงประตูระเบียงปิดลง ความเงียบก็ปกคลุมทั่วทั้งห้อง
อัญชันนั่งนิ่งอยู่นาน ความรู้สึกในอกหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก
เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้มันคืออะไร
เป็นการเริ่มต้น…หรือเป็นเพียงเรื่องชั่วคราวที่วันหนึ่งจะจบลงแบบไร้ค่า
ลมเช้าพัดเอื่อย ๆ ทำให้ผ้าม่านปลิวอีกครั้ง
เธอหลับตาลง สูดอากาศเข้าปอด แล้วพูดกับตัวเองในใจ
“อย่าหวั่นไหวกับเขาอีกเลยอัญชัน…อย่าโง่ซ้ำอีก”
แต่คำพูดนั้นกลับไม่มีพลังเลยแม้แต่น้อย เพราะเพียงแค่คิดถึงแววตาของเขาเมื่อครู่ หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอีก
⸻
เย็นวันนั้น
กลิ่นอาหารหอมอบอวลทั่วห้องอาหารของคฤหาสน์
แม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอย่างประณีต อัญชันเดินเข้ามาในชุดเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงขายาว เธอไม่อยากแต่งตัวพิเศษนัก เพราะไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอ ตั้งใจ
แต่พอเธอเห็นเขา—ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียงด้านข้าง—หัวใจก็กลับเต้นแรงโดย
