ความมืดนั้นไม่ใช่เพียงการดับของแสง แต่มันคือการถูก “กลืน” เข้าไปในสิ่งที่ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดจบ
อัญชันลืมตาในห้วงแห่งความว่างเปล่าที่ไร้สี ไร้เสียง และไร้กลิ่น
แต่กลับ “ได้ยิน” เสียงหัวใจของใครบางคนเต้นดังข้างหู
“ตึก…ตึก…ตึก…”
เธอหายใจถี่ มือคว้าหาอากาศที่ไม่มีอยู่จริง
รอบตัวคือหมอกดำที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต — มันไม่ใช่ควัน แต่มันคือ “เงา” ที่จับต้องไม่ได้
และในเงานั้น เธอเห็นภาพซ้อนเลือนของตัวเอง
เด็กหญิงในชุดขาว ผมเปียยาวยืนอยู่ในระยะไกล กำลังมองมาที่เธออย่างนิ่งเฉย
“ใคร…เธอเป็นใคร…” อัญชันกระซิบถาม น้ำเสียงสั่นเทา
เสียงตอบกลับมาช้า ๆ แต่ก้องชัดราวกับอยู่ในหัวเธอ
“ฉันเหรอ…ก็เธอไง อัญชัน…หรือจะเรียกว่า อัญญา…ก็คงไม่ต่าง”
ร่างนั้นค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้
ทุกย่างก้าวที่เธอเดินมา หมอกดำรอบตัวก็แตกออกเป็นเศษแสงสีเทา
เผยให้เห็นภาพซ้อนของ “โลกอีกใบ”
เป็นบ้านไม้เก่าที่ไหม้ครึ่งหล
