ลมเย็นที่พัดผ่านเมื่อครู่เงียบลง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกลิ่นควันบางเบาในอากาศ
อัญชันค่อย ๆ ลืมตา เธอนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ แสงสีขาวจากการระเบิดเมื่อครู่จางหาย เหลือเพียงแสงอ่อนจากฟ้าเทียมสีหม่นเหนือศีรษะ
เธอหันมองรอบตัว — ไม่มีอะไรเหลือจากมิตินั้นแล้ว
ไม่มีอัญญา
ไม่มีไฟ
ไม่มีเลือด
เหลือเพียงเธอกับธันวา ที่นอนหมดแรงอยู่ข้าง ๆ
“ธันวา…” เธอเรียกเสียงสั่น
มือสั่นระริกของเธอแตะใบหน้าของเขา
ผิวของเขาเย็น…แต่ยังมีชีพจรเต้นเบา ๆ ใต้ปลายนิ้ว
ชายหนุ่มลืมตาช้า ๆ ดวงตาเขายังมีประกายสีแดงจาง ๆ ซ่อนอยู่ในม่านตา
“ชัน…” เขากระซิบ “…เรายังไม่ตายใช่ไหม”
อัญชันยิ้มทั้งน้ำตา “ยัง…เรายังอยู่…”
แต่ในใจเธอรู้อยู่ลึก ๆ — มันยังไม่จบ
เพราะใต้พื้นนั้น
เธอรู้สึกถึง “แรงสั่น” ที่ไม่เหมือนแรงสั่นของโลก
แต่เป็นเหมือน “ลมหายใจของบางสิ่ง” ที่ยังคงเต้นอยู่ใต้ดิน
อัญชันหันมองรอยแผลบนข้อมือตัวเอง
