ตอนที่2
2
…
ณ คฤหาสน์ของธันวา
เสียงโทรศัพท์ดังกริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง~~~
พ่อบ้านเดินมารับโทรศัพท์
ฮโลครับคุณธันวา มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ
ธันวา:ช่วยเตรียมห้องนอนให้ผมห้องหนึ่งนะมิตรทำความสะอาดให้เรียร้อย
..
พ่อบ้านของคฤหาสน์วงศ์ศิริชื่อมิตรคนเก่าคนแก่ของคฤหาสน์นี้
..
มิตร:ได้ครับคุณธันวาแต่..จะให้ผมทำห้องไหนดีครับ
ธันวา:ห้องข้างๆผมก็ได้
มิตร:เข้าใจแล้วครับคุณธันวา
..
*วางสาย*
..
เวลา 17:30
อัญชันเอ่ยปากพูดเห่ยยยย ถึงเวลาเลิกงานสักทีมีเจ้าหนี้ ใจร้าย หน้าเลือด ดุขนาดนี้คงตายแน่เลยฉัน~~~
เสียงเท้าเดินมาข้างหลังของ อัญชัน
พูดถึงผมอยู่รึป่าวครับ
หึ้ยยยย!!!
เมื่อกี้เขาจะได้ยินที่ฉันพูดมั้ยนะ ตายแน่ๆ
ฉันหันหลังไปหาเขาด้วยสีหน้า เจือนๆ มีอะไรรึป่าวคะคุณเจ้านายและเจ้าหนี้ของฉันพร้อมยิ้มให้เขาแบบประชด
เขาทำหน้าตรึงใส่อัญชัน
แล้วพูดว่าพร้อมไปกับผมรึยัง
อัญชันทำหน้า งง ไปไหน
ก็ที่ผมพูดไปเมื่อเช้านี้ไง
ฉันยังไม่ได้บอกเลยหรือตัดสินใจเลยว่าจะไปอยู่ข้างกายนายฉันไม่ได้อยากไปเป็นของเล่นของใครสักหน่อย
ธันวาไม่ฟังที่เธอพูดเขาอุ้มเธอทันที
นี้นายปล่อยฉันนะ!!
ธันวาอุ้มเธอขึ้นรถแล้วบอกคนขับรถให้ออกรถ
ณ คฤหาสน์วงศ์ศิริ
พอรถจอดธันวาก็อุ้มเธอขึ้นไปบนห้องของเขา
หลังจากนั้นก็บอกให้แม่บ้านจัดเตรียมอาหารไว้สองที่และบอกว่าเดียวลงมา
แม่บ้าน:ได้ค่ะ
ธันวาโยนเทอลงบนเตียงและบอกเธอว่าเธอต้องย้ายเขามาอยู่ที่นี้ตามข้อตกลงไม่มีข้อต่อรองจนกว่าจะใช้หนี้แทนพ่อเธอหมด
อัญชันทำหน้าเมินเขา เพราะตัวเองทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
พอธันวาเห็นอย่างงั้นในใจก็แอบสงสารเธอเห็นเธอรู้สึกไม่พอใจแต่เขาก็อยากได้เธอมาครอบครอง
ธันวาเลยพูดออกไปเสียงแข็งได้ยินที่ผมพูดมั้ย
อัญชันก็เงียบเมินเฉย~~
เมื่อเป็นอย่างนั้นก็ทำให้ธันวาหงุดหงิดเล็กน้อย
เขาเลยเดินไปหาเธอที่เตียงแล้วผลักเธอลงแล้วธันวาก็ขึ้นไปคร่อมบนตัวเธอ
อัญชันเห็นอย่างนั้นเลยตกใจโว้ยว้ายขึ้นมานายจะทำอะไรออกไปนะ
ธันวาเลยพูดขึ้นมาว่าถ้าเธอยังโว้ยว้ายฉันจะจูบเธอนะ
อัญชันได้ยินอย่างนั้นเลยเงียบลงแล้วหันหน้าหนีเขา
ธันวาเลยจับหน้าอัญชันหันมาแล้วพูดว่า..ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้มั้ยเข้าใจรึป่าว
อัญชันเงียบทำหน้าตาทำตาเฉยยย
ธันวาเห็นอย่างงั้นลยจะก้มจูบเธอ
อัญชันเห็นอย่างนั้นเลยพูดขึ้นมาโอเคๆเข้าใจแล้วออกไปได้แล้ว
ธันวาเลยจ้องมองเธอแล้วพูดว่าฉันก็ไม่ได้อยากจูบเธอสักหน่อยไม่ใช่สเปคสักนิดแต่..ในใจมองเรื่อนร่างร่องอกของเธอเหมือนอยากจะกลืนกินเธอ
งั้นก็ออกไปจากตัวฉันสักทีสิ
เขาลุกออกไปพร้อมกับพูดว่าห้องเธออยู่ข้างๆไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าว
อัญชันเลยพูดขึ้นมาฉันไม่มีของอะไรมาสักอย่างเสื้อผ้าฉันก็ไม่มีจะให้ใส่อะไรละเพราะนายนั้นแหละธันวาได้ยินเลยโยนเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เธอ
ใส่ตัวนี้ไปก่อนเดียวพาไปซื้อใหม่
อัญชันหยิบและเดินไปที่ห้องของตัวเองและนึกในใจไหนละสัญญาของเขาไม่มีแบบนี้ฉันก็แย่นะสิเขาเอาเปรียบฉันเกินไปแล้วนะ อัญชันรีบอาบน้ำลงไปข้างล่างหาเขา
ณ โต๊ะกินข้าว
อัญชันเดินลงมาแล้วไม่เห็นใครเลยเดินมานั่งที่เก้าอี้และถามแม่บ้านที่ยืนแถวนั้นเอ่อ~~ธันวาไปไหนหรอคะ
แม่บ้านเลยบอกว่าคุณธันวาอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ
ได้ยินอย่างนั้นอัญชันไม่ลีรอลุกขึ้นถามแม่บ้านห้องทำงานไปทางไหน
เดินตรงไปใต้บรรไดเลี้ยวขวาค่ะ
อ่อ ขอบคุณค่ะ
อัญชันเลยเดินตามที่แม่บ้านบอกเธอเดินมาถึงประตูบานหนึ่งเปิดอยู่เลยคิดว่าห้องนี้แหละเธอเลยค่อยเดินเข้าไปส่องดูเบาๆเห็นร่างหนานอนหมอบอยู่บนโต๊ะทำงาน
อัญชันเลยเดินเข้าไปเบาๆพร้อมไปยืนก้มดูธันวาแล้วคิดในใจพอดูเขามุมนี้เขาก็ดูไม่มีพิษมีภัยเลยกลับดูดีซะอีก
สักพักธันวาลืมตาขึ้นทำให้เธอตกใจจะวิ่งหนีออกไปแต่กลับ..ถูกธันวาคว้ามือไว้ทัน
ธันวาดึงร่างเธอเข้ามานั่งทับขาเขาแล้วพูดว่าจะหนีไปไหนมาแอบมองแบบนี้แล้วก็จะหนีไปง่ายๆอย่างนี้หรอ
อัญชันเลยขยับตัวแล้วบอกให้ธันวาปล่อย
ปล่อยเดียวนี้นะบอกให้ปล่อยไง ฉันไม่ได้มองนายสักหน่อย
ธันวาพูดขึ้นถ้าเกิดยังดิ้นอยู่อย่างนี้แล้วปลุกน้องชายผมขึ้นมาคุณอาจจะต้องเปลี่ยนจากเสียงโว้ยว้ายมาเป็นเสียงครางแทนนะ
อัญชันได้ยินอย่างนั้นเลยหยุดชะงัก แล้วพูดขึ้นมาไอ้ลามกโรคจิตหลังจากนั้นกัดแขนเขาแล้วรีบวิ่งออกมาจากห้องทำงานมานั่งที่โต๊ะทานอาหารแทน
ธันวาเลยพูดขึ้นมาแมวน้อยชอบแบบนี้ก็ไม่บอกแล้วก็อมยิ้มอยู่คนเดียวสักพักเขาก็เลยเดินออกมาจากห้องทำงานมาทานข้าว
หลังกินข้าวเสร็จเป็นเวลา
21:00
อัญชันเลยพูดขึ้นมาว่าไหนละสัญญาหนี้มีแต่คำพูดแบบนี้ฉันจะเชื่อได้ไงถ้าหนีหมดฉันจะได้ไปจริงมั้ย
ธันวาเลยพูดขึ้นมาว่า ‘’ไม่มี‘
จะไม่มีได้ไงแบบนี้นายก็เอาเปรียบฉันอยู่นะ
ก็ไม่มีคือไม่มีฉันพอใจตอนไหนหนี้เธอก็หมดตอนนั้น
อัญชันได้ยินอย่างนั้นเลยโมโหเดินออกไปจากโต๊ะกินข้าวขึ้นห้องของเธอไปเพราะเถียงต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ได้แต่โมโห
ธันวาเห็นเธอโมโหขึ้นไปอย่างนั้นเลยปล่อยเธอไปค่อยไปคุยกับเธอที่หลัง
…
ถึงธันวาจะดูเป็นมาเฟียหรือเจ้าหน้าโหดแต่เขาก็ยังมีมุมที่อ่อนโยนกับอัญชันอยู่บ้าง
…