เสียงฝนยังคงตกกระหน่ำราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ในห้องใต้ดินอับชื้นนั้น มีเพียงแสงไฟกระพริบที่ส่องให้เห็นเงาใบหน้าทั้งคู่ —
ธันวา กับ อัญชัน
เสียงหัวใจของเธอเต้นแรงไม่ต่างจากเสียงปืนที่ดังขึ้นเมื่อครู่
ทุกอย่างรวดเร็วเกินไป —
จากหญิงสาวที่ไม่รู้อดีตของตัวเอง
ตอนนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต
อัญชันมองมือของเขาที่กำปืนแน่น
นิ้วนั้นสั่นเล็กน้อย…
เธอจำได้ดีว่านั่นคือมือเดียวกับที่เคยกอดเธอไว้เมื่อคืนที่ฝนตกเหมือนวันนี้
มือที่เคยอบอุ่น — ตอนนี้กลับเย็นเฉียบ
“ธันวา…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ
“ฉัน…ยังอยากเชื่อคุณอยู่นะ แต่ทุกอย่างมันมากเกินไป ฉัน—”
“ชู่…” เขายกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ
“ไม่ต้องพูดอะไร แค่ฟังเสียงฉัน”
เสียงปืนจากด้านบนยังคงดังขึ้นเป็นระยะ
แต่ในห้องใต้ดินนั้น เวลาราวกับหยุดนิ่ง
ดวงตาของธันวาเต็มไปด้วยแววที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน —
ทั้งรัก ทั้งกลัว
