อัญชันนั่งนิ่งอยู่ข้างร่างไร้สติของอัญญา
สายฝนข้างนอกเริ่มซา แต่กลิ่นเลือดยังลอยอวลในอากาศหนักอึ้ง
เธอเอื้อมมือไปแตะมืออีกฝ่าย — อุ่นจาง ๆ ราวกับชีวิตที่กำลังจะดับไป
ธันวาเอามือแตะบ่าของเธอเบา ๆ
“เราต้องพาเธอขึ้นข้างบน อัญชัน เธอยังมีลมหายใจ”
อัญชันพยักหน้า แม้มือจะสั่น
ทั้งสองช่วยกันพยุงอัญญาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
ก้าวผ่านซากกระจกแตกและรอยเลือดบนพื้นขึ้นบันไดไปทีละขั้น
ทุกก้าวที่เดินขึ้น ความทรงจำในหัวของอัญชันก็ยิ่งชัด
เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ และเสียงปืน…
ภาพของเธอในชุดเดรสขาวเปื้อนเลือด กำลังยืนอยู่หน้ากระจกแตก —
“อัญญา” ในกระจกมองกลับมาด้วยสายตาเดียวกัน
“เราไม่เคยแยกจากกัน… เธอกับฉันคือคนเดียวกัน”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งในหัว
อัญชันสะดุ้ง เธอแทบปล่อยร่างอัญญาไว้กลางบันได
ธันวาจับแขนเธอไว้แน่น “เธอได้ยินอะไร?”
เธอส่ายหน้า “เสียงในหัว… เหมือนมีใครพูดซ้ำ ๆ ว่าเราคือคนเดีย
