เสียงหัวใจของอัญชันดังสะท้อนในห้วงความว่าง —
ตึก… ตึก… ตึก…
แต่ละจังหวะไม่ใช่เพียงเสียงจากอกของเธอ หากแต่เป็นเสียงอีกดวงใจหนึ่งที่ “สอดประสาน” ไปพร้อมกัน
เมื่อเธอลืมตาอีกครั้ง
รอบตัวกลับกลายเป็น “ห้องโถงกระจก” ที่แตกครึ่ง
ฝั่งหนึ่งสะท้อนภาพธันวายืนอยู่ในความมืด
อีกฝั่งหนึ่งสะท้อนเด็กหญิงในชุดขาว — อัญญา — ที่มีรอยยิ้มสงบนิ่ง
เธอมองเห็นทั้งสองโลกแต่ขยับตัวไม่ได้
เหมือนถูกตรึงไว้ด้วย “โซ่แห่งแสง” ที่พันรอบข้อมือ
“อัญชัน…”
เสียงธันวาดังขึ้น เขากำลังพยายามวิ่งเข้ามาหา แต่ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบอยู่บนกระจกบางที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ
“อย่าเข้ามา!” เธอตะโกน “มันคือกับดัก!”
ทันใดนั้น อัญญาก็พูดขึ้นด้วยเสียงเยือกเย็น
“ทำไมเธอถึงกลัวฉันล่ะ… ฉันก็แค่ส่วนหนึ่งของเธอเอง”
“ไม่… เธอไม่ใช่ฉัน เธอคือสิ่งที่เกิดจากความผิดของฉัน!”
อัญชันตะโกนทั้งน้ำตา
เด็กหญิงค่อย ๆ ก้าวออกจากเงา แสงสีแดงจากพ
