เสียงลมหายใจแผ่วเบานั้นดังขึ้นอีกครั้งจากทางเดินด้านนอก — ยาว ลึก และเย็นจนขนลุกไปทั่วสันหลังของอัญชัน
เธอหันมองธันวา ดวงตาเขาแข็งกร้าวแต่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง
อัญญายังคงนอนอยู่บนเตียง ดวงตาเปิดกว้าง มองไปยังความมืดราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่พวกเขาไม่เห็น
“มีคนอยู่ข้างนอกแน่ ๆ” ธันวากระซิบ ก่อนจะค่อย ๆ ยกปืนขึ้นเล็งไปที่ประตู
อัญชันกลั้นหายใจ เงี่ยหูฟัง — เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก้าวลากไปมาช้า ๆ ราวกับใครบางคนกำลังเดินวนอยู่ตรงนั้น
แล้วเสียงประตูดัง แอ๊ด…
บานไม้ค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีลม
“อย่าออกไป” อัญญาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นไม่เหมือนเดิม — มันทั้งนิ่งและแผ่วจนชวนหนาว
“มันยังไม่ใช่เวลา”
ธันวาขมวดคิ้ว “เธอเห็นอะไร?”
อัญญายิ้มบาง ๆ
“สิ่งที่เธอไม่อยากเชื่อ… แต่เธอก็รู้อยู่แล้ว ว่ามันไม่ใช่คนที่มาตามพวกเรา”
พูดจบ ร่างของอัญญาก็เริ่มสั่นเล็กน้อย เหมือนอุณหภูมิรอบห้องลด
