ความมืดที่ห้อมล้อมทั้งคู่ไม่ได้เงียบอีกต่อไป — มันเริ่มมีชีวิต มีเสียงหายใจ มีการเต้นของหัวใจที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร
เสียง “ตึก…ตึก…ตึก…” ดังประสานกันหลายจังหวะ เหมือนหัวใจหลายดวงเต้นทับซ้อนกันในร่างเดียว
อัญชันพยายามสูดลมหายใจ แต่รู้สึกเหมือนอากาศหนืดข้น
ทุกครั้งที่หายใจเข้า เธอได้กลิ่นควันจาง ๆ เหมือนไฟไหม้ที่เพิ่งดับ
เธอหันมองรอบตัว — ไม่มีพื้น ไม่มีท้องฟ้า มีเพียงเงาสีดำหมุนวนอย่างช้า ๆ และตรงกลางคือ “เด็กหญิงในชุดขาว” ที่ยืนอยู่บนสิ่งที่เหมือนกระจกแตก
“เลือดจำได้ หัวใจลืมไม่ได้…”
เสียงนั้นแผ่วเหมือนลมหายใจแต่กลับก้องสะท้อนทั่วมิติ
เด็กหญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉานสะท้อนแสงแปลกประหลาด
“ฉัน…คือเธอที่ถูกทิ้งไว้ในไฟ” เธอกล่าวเสียงเรียบ
“อัญชัน เธอหนีมาได้ แต่ฉันติดอยู่ที่นี่ เธอได้ชีวิตใหม่ ส่วนฉันได้เพียงเงา”
อัญชันยืนนิ่ง ร่างกายสั่นเทา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
“ไม่…ไม่จริง ฉัน
