ยามเช้าในคฤหาสน์ธันวาเงียบสงบผิดปกติ
อัญชันตื่นขึ้นมาพร้อมแสงแดดที่ลอดผ่านม่าน แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ในอกกลับทำให้เธอขมวดคิ้วทันที
เธอพยายามนึกถึงความฝันเมื่อคืน…แต่จำไม่ได้เลย
มีเพียงภาพราง ๆ ของใครบางคนที่กำลังมองเธออยู่จากในความมืด
“หรือว่า…เราแค่คิดมากไปเอง”
เธอส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะลุกจากเตียง เดินลงไปยังห้องครัว
แม่บ้านคนเดิมส่งยิ้มอบอุ่นให้เหมือนทุกเช้า “คุณอัญชัน ทานอะไรดีคะวันนี้”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากชงกาแฟเอง”
เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา แล้วชงมันด้วยมือตัวเอง
แต่ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะก็ดังขึ้น — เป็นชื่อของ “ธันวา”
เธอกดรับแทบจะทันที
“ค่ะ คุณธันวา”
เสียงของเขาแผ่วแต่จริงจัง “อัญชัน ฟังฉันนะ อย่าออกจากบ้านจนกว่าฉันจะกลับ”
“เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“อย่าถาม แค่สัญญาว่าจะอยู่ในบ้าน เข้าใจไหม?”
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น
“ค่ะ…ฉันสัญญา”
เสียงปลายสายเงียบไปก่อนจะตัดสายไป
