ตอนที่3
1100 Words
เสียงลมยามค่ำพัดผ่านหน้าต่างห้องกว้างของคฤหาสน์ เงาไฟจากโคมระย้าสะท้อนบนผนังเหมือนเต้นระบำช้า ๆ
อัญชันนั่งกอดเข่าบนเตียง ดวงตาจ้องมองไปที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของธันวาที่เธอสวมอยู่… มันหลวมไปทุกส่วน แต่กลับทำให้รู้สึกเหมือนถูกเขาโอบไว้ทั้งร่าง
“ไม่มีสัญญา…หนี้จะหมดเมื่อฉันพอใจ”
เสียงของเขายังดังก้องอยู่ในหัว เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความโมโหปนสับสน
“ไอ้คนเอาแต่ใจ… คิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นสิ”
เธอพึมพำเบา ๆ แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ยังไม่นอน?” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้น
อัญชันรีบลุกขึ้นยืน แต่ไม่ทันได้พูด เขาก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน
ธันวาในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวกับกางเกงสแล็ก ดูสบาย ๆ แต่แผ่รังสีอันตรายยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบจ้องเธอเหมือนจะกลืน
“ฉัน…กำลังจะนอน” เธอพูดตะกุกตะกัก
“ยังไม่ได้กินยานอนหลับที่ฉันส่งให้แม่บ้าน?” เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว
“ไม่ต้องห่วง ฉันนอนได้เอง…”
เขาหยุดตรงหน้าเธอ มือแกร่งยกขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ
“เธอน่ะ ไม่ได้กลัวฉันจริง ๆ หรอก…ใช่ไหม”
หัวใจของอัญชันเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอพยายามเบือนหน้าหนี
“ใครจะไม่กลัวคนที่ชอบใช้กำลังกันล่ะ”
“กำลัง…หรือแรงดึงดูด?” เขาก้มลงกระซิบข้างหู
ร่างของเธอสั่นไหววูบ ความร้อนจากลมหายใจของเขาทำให้ขนลุกไปทั่วแผ่นหลัง
“นายพูดอะไรของนาย ออกไปได้แล้ว!” เธอพยายามดันเขา แต่ธันวากลับคว้าข้อมือไว้แน่น
“อย่าท้าทายฉัน อัญชัน…เธอไม่รู้หรอกว่าฉันพยายามหักห้ามตัวเองแค่ไหน”
น้ำเสียงของเขาต่ำและหน่วง เธอมองสบตาเขา—เห็นแววบางอย่างที่ไม่ใช่แค่ความร้าย แต่มันมีบางสิ่งคล้ายความเจ็บในนั้น
“นายจะเอายังไงกับฉันกันแน่ ธันวา” เธอถามเสียงสั่น
“ฉันอยากให้เธออยู่ข้าง ๆ…”
“ในฐานะเชลยหนี้หรือของเล่นล่ะ?”
“…ในฐานะของคนที่ฉันยังไม่รู้ว่าจะปล่อยไปได้ไหม”
เธอเงียบไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
ธันวายิ้มมุมปากบาง ๆ ก่อนจะปล่อยข้อมือเธอ
“พรุ่งนี้ฉันจะพาไปซื้อของ อย่าคิดหนี ฉันไม่ชอบตามจับ…แต่ถ้าต้องทำ ฉันจะไม่ใจดีแบบนี้อีก”
พูดจบ เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และความรู้สึกวาบหวามที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้
อัญชันทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง มือแตะที่ข้อมือซึ่งเขาเพิ่งจับไว้
เธอถอนหายใจเบา ๆ
“นายร้ายจริง ๆ…แต่ทำไมฉันถึงกลัวไม่ลงนะ”
หลังจากธันวาเดินออกไป อัญชันก็ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ความร้อนจากมือของเขายังอวลอยู่บนผิว เธอไม่เข้าใจตัวเองเลย — ทั้งที่ควรจะเกลียดเขา แต่หัวใจกลับสั่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงทุ้มนั่น
“บ้าชะมัด…นายมันร้ายจริง ๆ” เธอบ่นเบา ๆ ก่อนล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าเหมือนพยายามหนีความรู้สึกที่เริ่มไม่แน่ใจ
แต่คืนนั้น เธอกลับนอนไม่หลับเลย…
⸻
เช้าวันต่อมา
เสียงเคาะประตูปลุกเธอจากความฝันขาด ๆ หาย ๆ
“ตื่นได้แล้ว วันนี้ฉันจะพาไปข้างนอก”
เธอลุกขึ้นงัวเงีย “จะไปไหนอีก ฉันไม่อยากออกไปไหนกับนายหรอกนะ”
“ฉันไม่ได้ถามว่าอยากหรือไม่อยาก” ธันวาตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาแฝงรอยเจ้าเล่ห์
“อย่าคิดมาก ก็แค่ไปเลือกของใช้…ของเธอ”
“ของฉัน?”
“ใช่ ฉันไม่อยากให้คนของฉันแต่งตัวเหมือนหนีหนี้อีกต่อไป”
คำว่า คนของฉัน ทำให้อัญชันหน้าแดงวูบ “ใครเป็นของนายกัน!”
ธันวาเพียงยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง “พูดไปเถอะ…สุดท้ายเธอก็ยังอยู่ในบ้านฉัน”
⸻
ห้างหรูใจกลางเมือง
อัญชันเดินตามธันวาด้วยสีหน้าอึดอัด ทุกสายตาหันมามองพวกเขา — เขาดูเหมือนเจ้าของโลกใบนี้ ส่วนเธอ…ก็แค่หญิงสาวในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาซื้อให้เมื่อเช้า
“ลองตัวนี้สิครับคุณธันวา ชุดราตรีรุ่นล่าสุดจากปารีส” พนักงานสาวส่งเสียงหวาน
แต่ธันวาไม่ได้มองพนักงานคนนั้นเลย ดวงตาของเขามีแต่เธอ
“ลองดูสิ อัญชัน” เขาพูดเรียบ ๆ
“ไม่เอา ฉันไม่ใส่ชุดแบบนั้นหรอก”
“อย่าดื้อสิ” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบชน “หรือจะให้ฉันเป็นคนลองให้ดูว่าเหมาะไหม”
พนักงานสาวหน้าแดง ส่วนอัญชันกัดฟัน “ก็ได้!” แล้วรีบคว้าชุดเข้าไปในห้องลอง
แต่ทันทีที่เธอออกมา…ทุกอย่างเงียบไปหมด
ผิวขาวของเธอตัดกับผ้าซาตินสีแดงเข้มอย่างลงตัว ความสง่างามที่ซ่อนความหวานไว้ในสายตาทำให้ธันวาแทบกลืนน้ำลายไม่ลง
“อย่ามองแบบนั้นนะ…” เธอหลบตา
“แบบไหน?” เสียงเขาแผ่วต่ำ
“แบบ…นั้นไง”
ธันวายิ้มมุมปาก เดินเข้ามาใกล้จนร่างเธอแทบชิดกระจก “เธอสวยเกินไป…จนฉันเริ่มหวง”
“หวงทำไม นายไม่ใช่—”
“อย่าพูดคำนี้อีก” เขากระซิบเบา ๆ ข้างหู “เธอไม่รู้หรอกว่าฉันต้องใช้แรงมากแค่ไหนถึงจะไม่แตะเธอในตอนนี้”
เสียงหัวใจของเธอดังรัวอยู่ในอก ความใกล้ชิดนั้นแทบทำให้เธอลืมหายใจ
เธอรีบผลักเขาออก “พอเถอะ นายมันคนบ้า!” แล้วเดินหนีออกไปทางประตูห้องลอง
ธันวามองตามด้วยรอยยิ้มที่ผสมความหงุดหงิดและความหลงใหล เขาหันไปพูดกับพนักงาน “คิดเงินทั้งหมด”
⸻
ระหว่างทางกลับ
อัญชันนั่งเงียบในรถ มองออกไปนอกหน้าต่าง ธันวาเหลือบมองเป็นระยะก่อนจะพูดขึ้น
“เธอควรรู้ไว้ ว่าทุกอย่างที่ฉันทำ…ไม่ได้เพื่อทำร้ายเธอ”
“งั้นนายเรียกฉันว่าเชลยทำไม”
“เพราะมันคือทางเดียวที่จะให้เธออยู่กับฉัน…ต่อให้เธอเกลียดฉันก็ตาม”
เธอหันไปมองเขา ดวงตาทั้งคู่สบกันอีกครั้ง
และในชั่ววินาทีนั้น — เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว ว่าสิ่งที่รู้สึกคือความกลัว…หรือหัวใจที่เริ่มเต้นแรงเพราะเขากันแน่
- Writer
