EP.12
1696 Words
ฉันนอนเลื่อนไอจีไปสักพักฉันก็หลับไปทั้งอย่างนั้น ทำให้พอถึงเวลามื้อเย็นที่ป้าอิ่มบอกเอาไว้ ฉันจึงไม่ตื่น นอนยาวไปแบบไม่รู้ตัว แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาตอนสามทุ่มกว่า ซึ่งคนโทรมาก็คือ ยัยหวาย
“อือ ว่าไง” ฉันงัวเงียถามคนในสายอย่างสะลึมสะลือแล้วลุกขึ้นมานั่ง
“แกไม่ทำงานเหรอ”
“ไม่ได้ทำ”
ความจริงวันนี้ฉันมีงานพาร์ทไทม์เป็นงานเสิร์ฟอาหารในร้านอาหาร แต่พี่ปายให้ฉันโทรไปยกเลิกแล้ว ดังนั้นตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์ฉันจึงไม่มีงานพาร์ไทม์ให้ทำอีก เหลือเพียงเสาร์อาทิตย์ซึ่งเป็นงานในร้านคาเฟ่ของพี่พลอยเท่านั้น
“อ้าว ทำไมล่ะ โดนไล่ออกเหรอ”
“เปล่า แค่ไม่ทำแล้วเฉยๆ”
สำหรับหวายนั้นฉันสนิทนะ แต่ไม่ได้สนิทมากถึงขั้นที่สามารถบอกมันทุกเรื่องได้ ดังนั้นเรื่องบางเรื่องฉันก็ไม่ได้บอกหวายและไม่คิดจะบอก อย่างเช่นเรื่องของฉันกับพี่ปายเรื่องนี้ ฉันคิดว่าไม่บอกมันน่าจะดีกว่า
“มีเงินจ่ายค่าเทอมแล้วว่างั้น”
“อืม แล้วแกโทรมาทำไม”
ฉันถามหวายด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ เพราะหวายไม่ค่อยโทรหาฉันช่วงค่ำแบบนี้ ฉันกับหวายและพัชชาเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ปีเดียวกัน แต่ว่าด้วยความที่ช่วงปีหนึ่งฉันสนิทกับพัชชามาก ดังนั้นแม้จะรู้จักกับหวายมาหลายปี แต่ฉันกลับไม่ได้สนิทกับหวายเท่าพัชชา แม้ว่าช่วงปีสองปีสามฉันจะมีตัวที่ต้องเรียนกับหวายมากกว่า แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ระดับความสนิทของเราสองคนนั้นมากเท่ากับที่ฉันมีให้พัชชา
ฉันเป็นพวกให้ความสนิทสนมกับคนอื่นครั้งละหลายๆ คน ในระดับที่เท่าๆ กันไม่เป็น เพราะเป็นคนขี้เกียจพูดเรื่องเดิมๆ หลายรอบ ดังนั้นเวลาสนิทกับใครมันก็เลยสนิททีละคนเท่านั้น
เหมือนตอนนี้ที่ฉันเลิกคบกับพัชชาแล้ว ฉันถึงได้มีเวลามาสนใจหวายมากขึ้น แต่หวายมันไม่คิดอะไรหรอก เพราะหวายเป็นคนเฟรนด์ลี่ เพื่อนเยอะ จนบางทีฉันก็งงว่ามันจะคบฉันอีกคนไปทำไม ในเมื่อฉันไม่ได้น่าคบด้วยเลย
“จะวานแกมารับฉันหน่อย คืนนี้ฉันออกมากับผู้ชาย แต่กลัวโดนผู้ชายเทตอนเมา”
“แล้วแกจะไปทำไมถ้ารู้ว่าจะโดนเท กลับมาตอนนี้ก็ได้ปะ ยังไม่เมานี่”
“ไม่ได้ เผื่อได้ไปต่อกับผู้”
“แล้วถ้าแกได้ไปต่อกับผู้ชาย ฉันต้องทำไงวะ”
“แกก็กลับไปสิ”
“หอยหลอด แกเห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย” ฉันโวยด้วยความขำ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเป็นอะไรสักอย่างที่เพื่อนพร้อมจะเขี่ยทิ้งถ้าได้ไปกับผู้ชาย
“โถส้วม ตกลงมารับฉันด้วยนะ อยู่ร้าน...”
พูดจบยัยหวายก็วางสายไปหน้าตาเฉย ฉันที่ถือโทรศัพท์ค้างอยู่จึงได้แต่ถอนหายใจด้วยไม่รู้จะด่าให้ใครฟัง นั่งจมปลักกับความไม่อยากออกไปไหนสักพัก ฉันก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหยิบกระเป๋ารองเท้าเดินออกมาจากห้อง
“ลงมาแล้วเหรอคะ” ป้าอิ่มที่กำลังทำโน้นทำนี่หันมาทักฉันด้วยรอยยิ้ม นั่นทำให้ฉันรู้สึกผิดที่ไม่ออกมากินข้าว
“ค่ะ พอดีชาจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”
“กินข้าวก่อนไหมคะ ป้าทำไว้ เดี๋ยวอุ่นให้ค่ะ”
มีเก็บให้ด้วยเหรอ? ทำไมป้าอิ่มใจดีจังเลย
“ขอบคุณค่ะ”
เพราะกำลังรู้สึกหิวอยู่แล้วฉันเลยตอบตกลงแบบไม่เกรงใจ แล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร ป้าอิ่มใช้เวลาอุ่นแค่สิบกว่านาทีก็ยกจานข้าวเปล่ากับอาหารอีกสองอย่างมาให้
“ปกติคุณปายกินอาหารแค่สองอย่าง ป้าเลยทำเอาไว้แค่สองนี้ คุณใบชาลองทานดูนะคะ”
“สองอย่างก็พอแล้วค่ะ เยอะไปด้วยซ้ำ ขอบคุณป้าอิ่มนะคะ”
ฉันพูดแล้วหยิบช้อนซ้อมขึ้นมากินมื้อค่ำอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่ลืมชมฝีมือการทำอาหารของป้าอิ่ม เพราะป้าอิ่มทำอาหารอร่อยมาก
“พี่ปายยังไม่กลับมาเหรอคะ” กินข้าวไปเกือบครึ่งจานแล้ว ฉันก็นึกถึงพี่ปายขึ้นมาจึงถามหาเจ้าของบ้านที่ยังไม่มีวี่แววอยู่ในบ้าน
“ยังค่ะ น่าจะติดประชุมอยู่ บางทีคุณปายก็กลับดึกมาก”
“อ๋อ แล้วป้าอิ่มต้องอยู่รอเหรอคะ หรือว่าจะเข้าห้องพักผ่อนแล้ว” ฉันถามด้วยความเกรงใจ เพราะตัวเองจะออกไปข้างนอก ถ้ากลับมาดึกเกินไปก็เกรงใจป้าอิ่ม ไม่อยากปลุกเธอขึ้นมาดึกๆ
“ไม่ค่ะ สี่ทุ่มป้าก็เข้าห้องแล้ว คุณใบชาออกไปข้างนอกจะกลับเข้ามากี่โมงคะ เผื่อคุณปายกลับมาก่อนป้าจะบอกให้”
“ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ น่าจะไม่เกินตีหนึ่ง อืม ชาว่าชาไปนอนบ้านเพื่อนดีกว่าจะได้ไม่รบกวนป้าอิ่ม”
จริงๆ แล้วฉันคิดว่าถ้าเกินเที่ยงคืนฉันจะกลับไปนอนที่หอ เพราะมันดึกเกินไปฉันเกรงป้าอิ่มที่ต้องลุกมาเปิดประตูให้ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คืนหอ ข้าวของส่วนมากจึงยังคงอยู่ที่นั่น ถ้าคิดจะกลับไปนอนก็ยังคงสะดวก ส่วนเรื่องคืนหอนั้นฉันคิดเอาไว้ว่ารอให้ย้ายเข้าคอนโดเสร็จก่อนน่าจะดีกว่า
“คุณใบชาบอกคุณปายแล้วใช่ไหมคะ”
ยังเลยนะสิ เพราะฉันเพิ่งคิดออกมาได้ตอนพูดเนี่ยแหละ
“เดี๋ยวชาโทรบอกพี่ปายค่ะ”
กินข้าวเสร็จฉันก็ช่วยป้าอิ่มยกไปไว้ในครัว แล้วออกจากบ้านพี่ปายไปโบกแท็กซี่หน้าหมู่บ้านเพื่อไปยังร้านที่ยัยหวายบอกเอาไว้ ซึ่งฉันลืมเรื่องที่ต้องโทรบอกพี่ปายไปสนิท กว่าจะนึกถึงคำพูดของป้าอิ่มได้อีกครั้ง ก็เป็นตอนที่สายพี่ปายกำลังโทรเข้ามา ซึ่งเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว
[อยู่ที่ไหน]
พอรับสายคนปลายสายก็ถามเสียงเรียบสั้นๆ ตามปกติของเขา
“ชาลืมโทรบอกพี่ปายเลย ชามาหาเพื่อนที่ร้าน... ค่ะ คืนนี้น่าจะไม่กลับเดี๋ยวไปนอนกับเพื่อนนะคะ”
คืนแรกที่ตกลงเป็นเด็กของพี่ปาย ฉันก็เกเรไม่กลับบ้านซะแล้ว คิดแล้วฉันก็ขำตัวเองเหมือนกัน แล้วแบบนี้ฉันจะเป็นเด็กของเขาไปได้สักกี่วันเนี่ย
[เดี๋ยวพี่ไปรับ ห้ามย้ายร้าน]
พี่ปายพูดจบก็ตัดสาย นั่นทำให้ฉันนิ่งไปด้วยความแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าพี่ปายจะมา แล้วพอหันไปมองยัยหวายที่ตอนนี้กำลังเมากอดคอผู้ชายของตัวเองโยกไปมาด้วยรอยยิ้มเคลิบเคลิ้มฉันก็อยากจะบ้า
แนบชิดกันขนาดนี้ คงไม่โดนผู้ชายเทแล้วละมั้ง
ร้านเหล้าที่ฉันมานั่งเฝ้าเพื่อนสวีตกับผู้ชายอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก ซึ่งเวลาที่ใช้เดินทางจากบ้านพี่ปายมานั้นถ้าไม่นับติดไฟแดงก็ประมาณแค่สิบนาทีเท่านั้น พอเที่ยงคืนนิดๆ ร่างสูงของพี่ปายก็เดินเข้ามาในร้านแล้ว
นอกจากสายตาของคนในร้านที่พากันมองร่างสูงของพี่ปาย ยัยหวายที่กำลังเมาทำหน้าเคลิ้มหลอกผู้ชายก็เบิกตากว้างจ้องพี่ปายด้วยความตกใจคาดไม่ถึง ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาแห่งคำถามที่ฉันไม่อยากจะสนใจ
“ดื่มหรือเปล่า” พี่ปายเดินมานั่งข้างๆ แล้วหันมาถามฉัน
“เปล่าค่ะ โน่นคนที่ดื่ม” ฉันชี้ไปที่ยัยเพื่อนตัวดี ที่แม้ตาจะมองพี่ปายแต่ยังคงไม่ยอมปล่อยผู้ชายในมือตัวเอง
“กลับกันเลยไหม” พี่ปายหันไปมองหวายหนหนึ่งแล้วหันมาถามฉัน ฉันจึงมองเขาด้วยความแปลกใจอีกรอบ
อย่าบอกนะว่ามาเพื่อมารับแล้วกลับกันเลย แค่นี้
“พี่ปายไม่ดื่มสักแก้วก่อนเหรอคะ” ฉันไม่ได้อยากให้เขาดื่มนะ แค่ถามเฉยๆ
“ไม่ พี่เพิ่งประชุมเสร็จ อยากนอนมากกว่า”
แปลว่าเหนื่อย แล้วเขาจะมารับฉันทำไม
“...”
ฉันมองใบหน้าเรียบเฉยของพี่ปายตาปริบๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไร ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกยัยหวายเข้ามาในโต๊ะ จากนั้นก็บอกมันว่าจะกลับแล้ว ซึ่งตอนแรกฉันนึกว่าหวายจะไปต่อกับผู้ชายของเธอ เพราะเห็นเกาะกันเหนียวแน่น แต่เอาเข้าจริง ยัยเพื่อนตัวดีของฉันกลับเทผู้ แล้วบอกว่าจะกลับด้วย แถมยังขอให้พี่ปายไปส่งมันก่อน
ไหนบอกว่ากลัวผู้เทไงล่ะ ทำไมตอนนี้ถึงได้มาเทผู้ซะเองล่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะพี่ปาย
“ไหวไหมคะ ไปส่งเพื่อนชาก่อน” ฉันหันไปถามพี่ปาย ที่นั่งฟังฉันกับยัยหวายคุยกันมาตลอด
“ได้สิ ไม่ไกลใช่ไหม”
“ไม่ค่ะ”
ด้วยเหตุนี้ยัยหวายจึงได้นั่งรถพี่ปายเป็นครั้งแรก ส่วนฉันนั้นได้นั่งเป็นครั้งที่สามแต่เป็นคนละคันกับเมื่อตอนกลางวัน แล้วก็ไม่ใช่คันเดียวกันกับคืนก่อนหน้านี้ด้วย ซึ่งฉันไม่รู้หรอกว่าพี่ปายมีรถกี่คัน แต่เท่าที่เห็นในตอนนี้ ฉันนั่งมาแล้วสามคัน
ส่งยัยหวายเสร็จ พี่ปายก็ขับรถพาฉันตรงกลับบ้านของเขา ซึ่งป้าอิ่มกับเจ้ามิกกี้นอนไปนานแล้ว พอเข้าไปในบ้านฉันเลยไม่เจอใคร
___________________________________________________
- Writer
- chap_listContents
- likeADD