Gray status สถานะไม่ชัดเจน

EP.17

ฉันไม่แน่ใจว่ามันกี่ครั้งที่เขาจงใจแกล้งกันแบบนี้ แต่ฉันแน่ใจว่าลิปมันในตู้ถูกใช้ไปมากเกินกว่าครึ่ง จนกระทั่งฉันเริ่มรู้สึกว่าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว พี่ปายถึงได้ยอมเลิกแกล้งแล้วขยับไปขั้นต่อไป

เสื้อนอนของฉันถูกเขาปลดกระดุมออก จากนั้นเสื้อซับในตัวบางก็ถูกเขาดึงขึ้นไปกองด้านบน ฉันแอ่นอกตอบรับความต้องการของเขา สายตาจ้องมองริมฝีปากของพี่ปายครอบครองจุกสีชมพูของตนเองด้วยความอารมณ์รุ่มร้อนไปทั้งตัว

ฉันสะดุ้งสติกลับมาแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกมือเรียวของพี่ปายสัมผัสพื้นที่สงวนที่กำลังเปียกชื้น แล้วพอเขาคลึงมันด้วยนิ้วโป้งเบาๆ ฉันก็ทรมานจนแทบจะขาดใจ จังหวะถัดมานิ้วของพี่ปายสอดเข้ามาในร่างกายของฉัน แล้วพอเขาขยับฉันก็กระชับแขนกอดเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับหลุดเสียงครางบรรเทาความเสียว

“จะทำตรงนี้เหรอ” ฉันดันพี่ปายที่กำลังแกะเสื้อคลุม

“อื้อ ทำไม”

ถามกันว่าทำไม แต่คนถามกลับแนบริมฝีปากมาจูบกันอีกรอบโดยไม่รอคำตอบ แล้วพอเขาดึงเสื้อคลุมตัวเองออกทิ้งลงพื้น ส่วนนั้นของเขาก็ขยับเข้ามาจ่อเตรียมพร้อมจะกดเข้ามาแล้ว

“เบาๆ นะ”

ฉันกระซิบเสียงสั่น เพราะไม่ได้ทำมาหลายวันฉันเลยไม่แน่ใจว่าตัวเองจะยังคล่องตัวอยู่ไหม พี่ปายตอบรับเสียงอื้มในคอคำหนึ่งแล้วกดตัวเองเข้ามาช้าๆ

“ซี้ด”

ฉันแหงนหน้าซูดปากเมื่อรู้สึกได้ถึงความคับแน่นที่ดันเข้ามา จนกระทั่งพี่ปายดันเข้ามาสุดแล้ว ฉันถึงได้ก้มลงมองตรงส่วนนั้นที่เชื่อมกันอยู่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ ใบหน้าเห่อร้อนอย่างไม่อาจควบคุม แล้วพอเงยหน้ามองสบตาพี่ปายจากที่แดงแค่หน้าก็ลามลงไปแทบจะทั้งตัว

“อย่าทำแบบนี้” เขาพูดแล้วแนบริมฝีปากมาตวัดพัวพันอีกรอบ

ฉันไม่เข้าใจว่าประโยคที่พี่ปายพูดหมายถึงอะไร พอถูกเขาจูบอีกรอบฉันก็ลืมความสงสัยของตัวเองแล้ว พอพี่ปายเริ่มขยับ แขนและขาของฉันก็เกาะเกี่ยวเขาแน่น ร่างกายรองรับการกระแทกที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดด้วยความรัญจวนและทรมาน ก่อนจะถูกเขาอุ้มลงมาวางบนพื้นแล้วบังคับให้หันหลังไปมองคนสองคนในกระจกเป็นการส่งท้าย

“ฉีดยามาหรือยัง”

ปล่อยของออกมาหมดแล้ว ร่างสูงด้านหลังที่คอยประคองฉันเอาไว้อยู่ถึงได้ถามขึ้นมา ฉันหันไปมองพี่ปายพร้อมกับดันเขาออก แต่เขากลับยังคงกอดกันเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือและดึงตัวเองออกไป จมูกโด่งแนบชิดลงมาคลอเคลียกัน อารมณ์ของเขายังไม่สุด

ฉีดยาที่เขาถาม หมายถึงยาคุมกำเนิดที่เขาบอกให้ฉันไปฉีดที่โรงพยาบาลตั้งแต่อาทิตย์ก่อน ซึ่งหลังจากวันนั้นฉันเป็นเมนส์พอดี มันเลยเป็นจังหวะประจวบเหมาะสามารถฉีดยาคุมได้อย่างไม่ต้องกังวล ฉันเลยไปจัดการเรียบร้อยแล้ว

“ฉีดแล้วๆ”

ฉันแกะมือพี่ปายตอบอย่างเร่งร้อน เพราะกลัวว่าจะถูกเขากินตรงนี้อีกรอบ ตอนนี้ขาของฉันสั่นจนไม่สามารถทนรับเหตุการณ์แบบเมื่อครู่ได้แล้ว

“อื้ม เด็กดี”

แต่แรงของฉันสู้พี่ปายไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นพอเขาไม่เต็มใจที่จะปล่อยเองฉันก็ดิ้นออกมาไม่หลุด โชคดีที่พี่ปายไม่คิดจะต่อกันต่อตรงนี้ พี่ปายดึงตัวเองออกแล้วอุ้มฉันไปยังห้องน้ำ จากนั้นการอาบน้ำที่แสนเร่าร้อนก็ได้เริ่มต้นขึ้น จนกระทั่งผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ฉันถึงสามารถเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเพลียไปทั้งตัว

พี่ปายหยิบเสื้อยึดของเขาสวมให้ฉันลวกๆ จากนั้นก็พาฉันเดินเข้าห้องนอน ห้องนอนที่เรียบร้อยสะอาดสะอ้านยังไม่ผ่านมาใช้งานตรงหน้าทำเอาฉันสยองขึ้นมานิดๆ เพราะกลัวว่าจะถูกเขาจับกินอีกรอบบนนั้นอีก ในหัวจึงมีความคิดว่าจะกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง

แต่พอเท้าเพิ่งขยับฉันก็ถูกพี่ปายรวบทั้งตัวไปวางบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าให้เสร็จสรรพ จากนั้นเขาก็ขึ้นมานอนห่มผ้าด้วยกันแล้วปิดไฟในห้องลงอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดนี้พี่ปายทำรวดเร็วมากไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ฉันจึงไม่ทันพูดอะไรออกมาสักอย่าง แล้วพอฉันขยับตัวออกห่าง ร่างกายก็ถูกเขารวบไปขังเอาไว้ข้างในอ้อมแขน กลายเป็นหมอนข้างใบหนึ่ง

“พี่เหนื่อย หลับกันเถอะ”

เขาเหนื่อย!!!

แล้วที่เมื่อกี้แรงดีไม่มีตกนั่นคืออะไร?

มันคือความไม่ชินเมื่อฉันพบว่าตอนเช้าตัวเองตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพี่ปายและยังคงเป็นหมอนข้างของเขาอยู่ ฉันจึงดึงแขนหนักๆ ของเขาออกอย่างเบามือเพื่อลุกหนีออกจากอ้อมกอดอุ่นๆ วงนี้ แต่แล้วในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ แล้วพอหันไปมองคนข้างๆ ที่กอดกันอยู่ คิ้วของเขาก็ขมวดแล้วจากนั้นดวงตาคมคู่งั้นก็ลืมขึ้นอย่างงุนงง

“ตื่นแล้วเหรอ”

พอสายตาแจ่มชัดริมฝีปากยักก็ขยับยิ้มเล็กน้อยแล้วทักทายกัน จากนั้นมือยาวของเขาก็ยกขึ้นจากเอวของฉันไปหยิบโทรศัพท์ตัวเองอีกด้าน ฉันเลยสบโอกาสหลุดออกจากวงแขนของเขา

“ว่า..”

แต่ทันทีที่ฉันจะลุกแขนอีกข้างหนึ่งของพี่ปายก็ขยับมากอดรั้งแล้วดึงฉันกลับไปแนบชิดกับตัวเอง ฉันดิ้นเพื่อต้องการที่จะหลุด แต่พี่ปายล็อกเอวเอาไว้แน่นมากดังนั้นมันจึงไม่ได้ผล

“อืมๆ เย็นนี้หรอ แป๊บ” พี่ปายดึงโทรศัพท์ออกห่าง ก่อนจะขยับมากระซิบข้างหู “นิ่งๆ พี่คุยโทรศัพท์ก่อน” พูดจบเขาก็ดึงโทรศัพท์กลับมาคุยต่อ ส่วนฉันก็ได้แต่หันไปมองพี่ปายด้วยความไม่พอใจแต่ไม่ได้ดิ้นหนีอีก

พี่ปายคุยโทรศัพท์อีกหลายประโยคซึ่งฉันจับได้ใจความประมาณว่า จะจัดปาร์ตี้กันวันนี้ได้ไหม ถ้าไม่ได้พี่ปายสะดวกวันไหน ซึ่งคำตอบของพี่ปายคืออีกสามวันจากนี้ จากนั้นเขาก็นัดกับเพื่อนเจอกันคืนนี้ที่บาร์แห่งหนึ่ง แล้ววางสาย

“ทำไมตื่นเช้าจัง”

วางสายแล้วพี่ปายก็โยนโทรศัพท์ตัวเองไปไว้ด้านข้างลวกๆ แล้วหันมากอดฉันเอาไว้เต็มสองมือ จากนั้นริมฝีปากของเขาก็อยู่ไม่สุขคอยแต่จะงับโน้นงับนี่คลอเคลียไปมาเหมือนเขาชอบที่จะทำแบบนี้มาก

“ไม่เช้า เก้าโมงกว่าแล้ว เย็นบ่ายชาต้องไปทำงาน”

“อ๋อ... ลาวันหนึ่งได้ไหม อยากอยู่กับชา”

ฉันเพิ่งเคยเห็นพี่ปายอ้อน ซึ่งฟังจากน้ำเสียงที่ค่อนข้างปกติของเขาแล้ว ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ว่านี่คือการอ้อนจริงๆ หรือเปล่า แต่คำพูดมันใช่ แล้วฉันก็ไม่ชิน มันรู้สึกแปลกๆ ใจเต้นแรงแปลกๆ

“พี่ปาย มะ ไม่ทำงานเหรอคะ”

“ไม่ทำ”

ฉันมองพี่ปายด้วยสายตาที่สงสัยมากว่าทำไมจู่ๆ วันนี้เขาถึงไม่ทำงานแล้ว ทั้งๆ ที่ตลอดทั้งอาทิตย์นี้เขาทำงานทุกวัน ตั้งแต่เช้ายันดึกแทบจะไม่พัก

“...”

“ทำเสร็จแล้ว ไม่อยากทำแล้ว”

พี่ปายตอบเหมือนคนที่เบื่อจะทำงานเต็มทน ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจคนรวยที่มีงานให้ทำเยอะแยะแบบเขาหรอก เพราะคนจนที่อยากจะมีงานทำเยอะๆ แบบฉันน่ะ ไม่เคยมีเวลาและความกล้าที่เบื่องานเลย

ไม่มีงานเท่ากับไม่มีเงิน ฉันกลัวไม่มีเงิน กลัวชีวิตแบบตอนนี้ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องพึ่งคนอื่น

“งั้นพี่ปายก็พักผ่อนเถอะค่ะ ชาเห็นพี่ทำงานงกๆ มาหลายวันแล้ว เหนื่อยมากเลยใช่ไหม” พูดออกไปแล้วฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองใช้ประโยคที่ค่อนข้างอ่อนหวานมากเกินไป ขนาดคนพูดอย่างฉันยังใจสั่นจนต้องเม้มปากเลยไม่รู้ว่าคนฟังแบบเขาจะรู้สึกยังไง

“อืม นวดให้หน่อย ปวดไหล่มาก”

ว่าแล้วเขาก็ปล่อยฉันแล้วขยับนอนคว่ำหน้าตาเฉย ฉันมองพี่ปายที่พูดแล้วทำเลยด้วยความงุนงง รู้สึกว่าตัวเองปรับตามเขาไม่ค่อยจะทัน แต่พอพี่ปายหันหน้ามามองด้วยคำถามว่าทำไมยังนั่งเฉย ฉันก็จำเป็นต้องลุกขึ้นมาหนวดไหล่และหลังให้เขา

สารภาพตรงนี้เลยว่าฉันไม่ทำเรื่องพวกนี้มานานมากแล้ว ดังนั้นจึงไม่แน่ใจว่าต้องใช้แรงประมาณไหน ตอนเริ่มแรกมันเลยเบาบ้างหนักบ้างแต่พี่ปายกลับนอนนิ่งให้ฉันทำไม่มีบ่น จนผ่านไปสักพักฉันถึงเริ่มกะแรงตัวเองได้บ้าง

นวดให้พี่ปายพักใหญ่อย่างอดทน พอก้มมองดูเขาอีกทีฉันก็พบว่าพี่ปายหลับไปแล้ว จึงลองเรียกเขาสองสามรอบ เมื่อไม่เห็นว่าเขาลืมตาขึ้นตาตอบถึงได้แน่ใจว่าเขาหลับไปจริงๆ ฉันจึงลุกขยับลงจากเตียงอย่างเงียบกริบออกจากห้องไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องตัวเอง จากนั้นก็ลงไปด้านล่างเพื่อขอยาบรรเทาอาการปวดเมื่อยจากป้าอิ่ม พอได้ยาแล้วฉันก็เดินกลับขึ้นมาบนห้องของพี่ปายอีกรอบ

ห้องพี่ปายเงียบมาก แอร์ก็เย็นช่ำเหมาะสำหรับการหลับพักผ่อนที่สุด ฉันปีนกลับขึ้นไปเตียง ดึงผ้าห่มที่ตัวเองเป็นคลุมให้เขาออกแล้วหยิบหลอดยามาบีบทาลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเขา พี่ปายเหมือนจะรู้สึกตัวเล็กน้อยเมื่อถูกรบกวนการนอน แต่พอสายตาคมลืมขึ้นมาแล้วพบว่าเป็นฉันเขาก็หลับตานอนต่อ

ทายาให้พี่ปายเสร็จฉันก็ห่มผ้าให้เขาแล้วกลับห้องตัวเองไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานตอนบ่าย

สามทุ่ม หลังเลิกงานแล้วฉันก็ตั้งใจว่าจะกลับหอไปเอาของก่อนแล้วค่อยกลับไปบ้านพี่ปาย ปรากฏว่าเดินเอ้อระเหยลอยชายออกจากร้านได้ไม่กี่ก้าว ผู้ชายมีนัดกับเพื่อนคืนนี้กลับมายืนรออยู่หน้าร้านแล้ว พอเห็นพี่ปายยืนรออยู่ฉันก็แทบอยากจะวิ่งหนี

อุตส่าห์นึกว่าคืนนี้เขามีนัดกับเพื่อนกลับไปคงไม่ได้เจอ ปรากฏว่าตอนนี้พี่ปายกลับมายืนรออยู่หน้าร้าน แบบนี้มันหมายความว่ายังไง เขาไปหาเพื่อนมาแล้วเหรอ? ฉันนึกว่าเขานัดเพื่อนไปบาร์จะกลับดึกๆ ซะอีก

“พี่ปายมารอชาเหรอคะ” ฉันถามทั้งๆ ที่เห็นว่าเป็นอย่างนั้น

“อืม ขึ้นรถสิ”

“เอ่อ ชาว่าจะกลับหอไปเอาของก่อน พี่ปายไปส่งชาที่หอก่อนได้ไหมคะ”

ในเมื่อพี่ปายมารอกันหน้าร้านแบบนี้เลยฉันก็จำเป็นต้องขึ้นรถเขา ก็ทำไงได้ล่ะ เป็นเด็กในปกครองของเขานี่ เขาว่ายังไงก็คงต้องตามนั้น

“เป็นของเร่งด่วนที่ต้องใช้หรือเปล่า” พี่ปายถามพร้อมกับมองเวลาจากนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง

“ก็เปล่า”

ก็พวกครีมบำรุงผิวที่เมื่อวานเขาไม่ให้ฉันซื้อนั่นแหละ มันเลยจำเป็นที่ต้องกลับไปเอาที่หอ ถึงแม้ว่าจะได้มาจากเขาเซตหนึ่งแล้วก็เถอะ แต่ฉันกลับไม่ค่อยกล้าใช้ จึงอยากกลับไปเอาของตัวเองมากกว่า

“งั้นพรุ่งนี้นะ ตอนนี้ไม่ทันแล้ว เพื่อนพี่รออยู่” มือที่กำลังจะเปิดประตูของฉันชะงัก สายตาเบนกลับไปมองร่างสูงที่กำลังเดินไปอีกด้าน

เดี๋ยว เพื่อนพี่รออยู่ ประโยคนี้หมายความว่ายังไง

“กลับบ้านกันเลยใช่ไหมคะ” ขึ้นรถมาแล้วฉันก็ถามพี่ปายอย่างหยั่งเชิง ทั้งๆ ที่มีความเป็นไปได้ว่าเราน่าจะยังไม่ตรงกลับบ้านเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

“ฮืม ยังไม่กลับ พี่จะไปบาร์ X ก่อน นัดเพื่อนเอาไว้ที่นั่น”

นั่นไง ฉันว่าแล้ว แล้วเขาจะมารอรับฉันไปด้วยทำไม ฉันไม่อยากไป ฉันเหนื่อย ฉันอยากกลับบ้าน ฉันจะนอน ฉันง่วง พรุ่งนี้ฉันต้องไปเรียนอีก

หรือว่าพี่ปายจะเอาเด็กในปกครองอย่างฉันไปอวดเพื่อน? แต่เขาดูไม่ใช่คนแบบนั้น

______________________________________________________________