46. Bölüm “YÜREK PARÇALARI”
Bejna
Havalimanının soğuk bekleme salonu, bir araftan farksızdı. Zaman akmayı reddediyor, saniyeler her tik tak sesinde kalbime bir iğne gibi batıyordu. Yanımda Defne vardı; elimi sımsıpkı tutuyor, dudaklarından dökülen teselli cümleleri odanın içinde yankılanıyordu. Ama ben kimseyi gerçekten duymuyor, görmüyordum. Gözlerim sonsuz bir boşlukla piste çivilenmişti; kalbim ise gökyüzünde, rüzgârın merhametine kalmış o metal yığınının içindeydi.
"Allah’ım..." diye fısıldadım içimden. "Sadece kızıma kavuşmak istiyorum."
Hepsinin sağ ve hayatta olduğunu bilmek, zihnimin tutunduğu yegâne can simidiydi. Ama Elif’im... O kapalı kapıların ardında, o rutubetli mahzen karanlığında ruhuna hangi yaralar açılmıştı? Bilmemek, öğrenmekten bile daha acı bir zehir gibi kanı
