28. Bölüm "En Zayıf Yanımsın Elif’im"
Karan
Mizgin ablayla mutfakta, sabahın ağır ağır uyanan sessizliğinde kahvaltı yapıyorduk. Çayın buharı fincanın üstünde ince bir sis gibi yükseliyor, sofradaki sıradanlık insana sahte bir huzur veriyordu. Tam o anda telefonum çaldı.
Ekrana baktım.
Bejne teyze.
Başımı kaldırıp Mizgin ablaya baktım. Telefonu hafifçe sallayarak, yarı şaka bir tonla,
“Anacın arıyor,” dedim. “Şimdiden kızını özlemiş belli.”
Mizgin abla kaşlarını çattı.
“Beni aramıyor da seni mi arıyor annem? Aç bakalım.”
Telefonu kulağıma götürdüm.
“Alo Bejne teyze—”
Cümlem yarıda kaldı. Bejne teyzemin sesi, bir bıçak gibi masadaki huzuru kesti. O gergin, o huzursuz ton… Bir anda kahvaltı masasından kalkmış, görünmez bir alarma geçmiş gibiydim. Kızlar tehlikede demişti.
“Sak
