19. Bölüm “Leyla Timsali Gezen Elif”
Elif
Sunum gününden beri o kadar mutluydum ki…
Karan beni kıskanmıştı.
Bu düşünce bile içimi ısıtmaya yetiyordu. O kadar mesudum ki ayaklarım yere basmıyor, sanki her adımda biraz daha havalanıyordum. Gülümsememi durduramıyordum. Kendimi aynada yakalasam, kesin “Bu kız ne yaşıyor?” derdim.
Karan…
Sevgilim demişti.
Gerçi Ruhan arar aramaz kafeyi apar topar terk etmişti ama olsun. O kelime bir kez çıkmıştı ağzından. Bir kere duymuştum. Ve bazen insanın bir kelimeyle bile mutlu olması mümkündü.
Allah’ım…
Sevgilim kelimesini bile o kadar güzel söylemişti ki.
Gerçek olmasa bile, ben ona inanmıştım. Kalbim, mantığı dinlememeyi seçmişti. Sanki o an, o kelimeyle aramızda görünmez bir bağ kurulmuştu.
Peki ya gerçekten sevgili olsaydık?
Bu düşünce zih
