25. Bölüm
Mizgin
Ruhan ve Karan, kendi dairelerinde özenle hazırlanmış bir Urfa gecesi düzenlemişlerdi. Eve adımımı attığım anda yayılan baharat kokusu, yalnızca iştahımı değil, hafızamı da harekete geçirmişti. Ruhan, her fırsatta bana da doğulu olduğumu hatırlatmak ister gibiydi. Bunu yaparken gerçekten samimi miydi, yoksa bir şeyi bastırmaya mı çalışıyordu, anlayamıyordum. Ama ben, aslımı inkâr eden biri değildim.
Ruhan’ın yediği isotun acısından mıdır, yoksa yaşadıklarının ona bıraktığı izlerden mi bilmem… Ama sesi yanık ve yürekten gelen nağmeler gibi. İnsanın içine işleyen, dinlerken durup bir şeyleri düşünmeye zorlayan türden.
Çiğ köfteyi yoğururken bir ara “Nemrud’un Kızını İstemiştim” türküsünü söylemişti. Öylesine içli, öylesine derinden… Sanki sözleri yoğurduğu hamurun için
