29. Bölüm “Ruhan Ceylan’ın Gerçeği”
Karan
Elif’i Mizgin ablanın yanına bırakmıştım. Kapıyı kapatırken içimde garip bir rahatlama vardı; en azından o güvendeydi. Ama bu huzur, telefonumun suskunluğuyla sürekli bölünüyordu. Ruhana hâlâ ulaşamıyordum. Telefonumdan Ceylan’ın konumuna baktım okulun hemen yanındaki parkı gösteriyordu.
“Önce okula döneceğim,” diye geçirdim içimden. Ceylan’ı da bulup hepsini bir araya getirmeliydim.
Motorun yanına geldiğimde hava ağırlaşmış gibiydi. Kaskı elime almıştım ki telefon titredi. Ekranda Ruhan’ın adı belirdi. Nefesimi tutup açtım.
“Ceylan benimle,” dedi. Sesi kısa ama netti. “Merak etme.”
Omuzlarımdan büyük bir yük kalktı.
“Tamam,” dedim. “Eve geçin.”
Kısa bir sessizlik oldu. Sonra Ruhan’ın sesi bu kez daha sert geldi.
“Benim Caner Bey’le bir h
