ELİF ZEHRA
Uçak yolculuğunun tatlı yorgunluğu üzerime çökmüştü ama Paris’e ayak basmış olmanın heyecanı her şeyin önündeydi. Karan, otel resepsiyonunda oda kartlarımızı alırken ben etrafı hayranlıkla süzüyordum. Odalarımız yan yanaydı; bu küçük detay bile içimi ferahlatmaya yetmişti.
Asansörden indiğimizde Karan, valizlerimizi taşıyan görevliye bahşiş verip çantaları devraldı.
"Odaya kadar gelmenize gerek yok," diyerek nazikçe geri çevirdi onu.
Önce kendi odasına girip valizini bıraktı, ben ise koridorda merakla bekliyordum. Sonra benim odama girdi. Ama içeri geçmem için kenara çekilmek yerine, sanki bir görevdeymişiz gibi odayı kontrol etmeye başladı. Banyoyu, dolap içlerini, hatta perdelerin arkasını bile inceledi.
"Ne arıyorsun otel odasında?" diye sordum gülerek.
"Tedbir am
