วิศวะหลงใจ

ตอนที่2 รูมเมท

"พี่ทำบ้าอะไร!!"

"มันเย็นแล้วพี่จะพากลับ"

"จึ๊ พี่นี่มัน....."หมดคำที่จะเอ่ยออกมาเสียจริงๆร่างเล็กได้แต่หันหลังกลับไปนั่งกอดอกอยู่กับพี่ของเธอด้วยความไม่พอใจที่ถูกมัดมือชกแบบนี้ก่อนที่อีกฝ่ายจะโน้มตัวเข้ามาแนบชิดร่างกายของฉันอีกครั้งเพื่อที่จะหยิบเซฟตี้เบลล์มาคาดให้กับฉันเพื่อความปลอดภัยบนท้องถนนนั่นเอง

"พักอยู่ที่ไหน"

"คอนโดGT"

"พูดกับผู้ใหญ่ให้มีหางเสียงหน่อย"ร่างเล็กทำทีท่าไม่ได้สนใจอะไรมากนักก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาไถเล่นไปตามปกติโดยที่แทบจะไม่ได้สนใจการขับขี่ของเขาเลยด้วยซํ้าและนี่ก็เป็นครั้งแรกและวันแรกที่เธอเองได้มาอยู่ที่นี่จากก่อนหน้าที่พึ่งย้ายมาจากลำพูน

"น้องคือมะปรางลูกสาวของเสี่ยขจรใช่ไหมคะ"ร่างเล็กรีบหันหน้าไปมองอีกฝ่ายทันทีเมื่อเขาเอ่ยออกมาแบบนี้อย่างรู้ว่าฉันคือใครโดยที่ฉันเองไม่ได้บอกหรือมีข่าวเสียหายที่โด่งดังเลยสักนิด

"พี่รู้ได้ไง"

"รู้สิก็เธอคือรูมเมทพี่"

"ว่าไงนะ"มือถือร่วงหล่นจากมือทันทีอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะตั้งแต่ที่มาถึงที่นี่ป๊าก็พาฉันเข้าห้องพักเลยทันทีที่พักร่วมกับลูกชายของเพื่อนป๊าด้วย โดยที่เราสองคนไม่ได้พูดคุยหรือเจอกันเลยเพราะเขาติดงานที่มหาลัยจึงไม่ได้พบเจอหรือรู้จักกันจนฉันมารู้ในตอนนี้

"ฉันพักอยู่กับพี่เนี่ยนะ"

"ใช่ครับ ดีเลยเผื่อเราคิดที่จะปล่อยข่าวเพื่อนพี่พี่จะได้.....จัดการเราเลย"

"ไอ้บ้า!!!"ร่างเล็กสบทคำออกมาทันทีด้วยความโมโหก่อนที่จะรีบเข้าแอพพลิเคชั่นเพื่อทักถามคนเป็นพ่อให้แน่ใจว่าที่ฉันพักอยู่ด้วยเป็นผู้ชายหรือไม่เพราะตอนแรกที่รู้คือพี่เขาชื่อดิวและฉันเองก็คิดว่าพี่เขาเป็นผู้หญิงมาโดยตลอดจนมาถึงวันนี้

รถขับเคลื่อนไปตามเส้นทางของถนนได้ไม่นานก็ดันหยุดจอดเข้าข้างทางที่ด้านหน้าเป็นร้านอาหารข้างทางตามปกติพร้อมกับหันหน้ามามองทางฉันเองที่นั่งกอดอกอยู่ที่เดิมไปอย่างนิ่ง

"ไม่หิวรึไง"

"....."

"พี่พูดด้วยไม่ได้ยินรึไงคะหรืออยากให้พี่ทำอะไรเราก่อนถึงจะพูดกับพี่"

"พี่จะทำอะไร"

"ในห้องน้ำเธอได้ยินอะไร......"

"ฉันหิวแล้ว รีบลงมาสิ"ร่างเล็กรีบปลดเซฟตี้เบลล์เพื่อจะออกไปจากรถของเขาทันที แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าข้อแขนของฉันเอาไว้เสียก่อนที่จะเดินลงไปจากรถเพื่อหาอะไรรองท้องก่อนเข้าห้องและไม่ออกมาอีกในช่วงดึกของวันนี้

"อะไรอีก"

"อยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่าเดี๋ยวพี่เข้าเซเว่น"

"อยากได้ขนมอ่ะ"

"งั้นสั่งก๋วยเตี๋ยวรอพี่เลยนะพี่เอาเหมือนเธอเลย"ร่างเล็กพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินลงไปจากรถเพื่อได้เข้าไปสั่งก๋วยเตี๋ยวรอรุ่นพี่ที่ไปซื้อของในเซเว่นข้างๆนี้โดยที่ฉันเองไม่รอข้าที่จะกดสายโทรไปหาคนเป็นพ่อเพื่อสอบถามเรื่องรูทเมทที่เป็นลูกชายของเพื่อนพ่อที่ไม่เคยรู้มาก่อนนั่นเอง

(ว่าไงคะลูกสาว)

"ป๊าให้หนูมาอยู่กับผู้ชายเนี่ยนะคะ"

(เจอพี่เขาแล้วหรอลูก)

"ป๊า ทำไมป๊าถึงให้ปรางมาอยู่กับผู้ชายล่ะคะ พี่เขาน่ากลัวมากเลยนะ"ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ดูไม่ค่อยชอบใจมากนักเมื่อปลายสายมีท่าทีหัวเราะคิกคักอยู่กับภรรยาของเขาซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของฉันนั่งอยู่ด้วยในตอนนั้น

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะคะ ถ้าเกิดพี่เขาทำอะไรมิดีมิร้ายกับหนูล่ะป๊า พี่เขาพึ่งขู่......"

กระแห่ม

ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบคนตัวสูงที่พึ่งเดินออกมาจากเซเว่นนั้นยืนกอดอกจ้องมองมาทางฉันจากตรงหน้าจ้องมองมาทางฉันอย่างกดดันเมื่อฉันเองคิดที่จะฟ้องป๊าจากการกระทำของเขาในช่วงเช้าของวันนี้ที่ดันไปข่มขู่ลูกสาวเพื่อนไปอย่างนั้น

(ขู่อะไร!! มันขู่อะไรลูก)

"ป่าวหรอกครับ น้องแค่แกล้งผมเล่นหน่ะครับ"ร่างสูงรีบคว้ามือถือจากในมือของฉันเพื่อได้พูดคุยกับเพื่อนสนิทของพ่อทันทีเพื่อไม่ให้ท่านได้รู้สึกไม่สบายใจในคำฟ้องของลูกสาวไปแบบนั้นและคงมีหวังที่จะได้ย้ายลูกสาวไปพักที่อื่นอย่างแน่นอน

(จริงหรอ)

"จริงครับ คุณอาไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะดูแลน้องให้ดีเองครับ ผมวางสายก่อนนะครับ สวัสดีครับ"สายตาของคนพี่ที่จ้องมองมาทางฉันอย่างฆาตโทษก่อนที่ทางแม่ค้าจะเดินมาเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวให้กับพวกเราได้ทานกันโดยที่ฉันเองก็เริ่มประหม่าและหวาดกลัวเขาอยู่ไม่น้อยกับสายตาของเขา

"มองหน้าฉันทำไม"

"เธอคิดจะฟ้องพ่อเธองั้นหรอ เธออยากเจอดีใช่ไหมมะปราง"แม้จะอยากต่อปากต่อคำมากสักเพียงใดแต่คิดห่วงชีวิตซะมากกว่าเพราะยังไงแล้วฉันเองก็ต้องพักอยู่กับเขาไปตลอดสี่ปีและถ้าเกิดเขาทำอะไรฉันขึ้นมาจนเกิดความเสียหายเพราะปากและความอวดดีของฉันเอง

"ทำไมไม่พูดล่ะ"

"ฉันหิวแล้ว"

"แทนตัวเองว่าหนู หรือน้อง หรือปราง"ร่างเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ทว่าก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักนอกซะจากปรุงก๋วยเตี๋ยวตามรสชาติที่กินตามปกติโดยมีรสชาติเผ็ดเค็มและหวานเล็กน้อยโดยไม่ปรุงเปรี้ยวเลยแม้แต่นิดเดียวจนสีนํ้าก๋วยเตี๋ยวนั้นเปลี่ยนไปมากจนคนพี่ที่มองถึงกลับตกใจในความกินเผ็ดของยัยน้องสาวตัวแสบแบบนี้

"เดี๋ยวก็แสบท้องเอาหรอก"

"หึ ใครมันจะไปกินแบบไม่ปรุงแบบพี่ล่ะ เด็กน้อยชะมัดเลย"ร่างเล็กบ่นอุบอิบไปเพียงเท่านั้นและคีบเส้นตักเข้าปากไปด้วยความหิวและไม่ได้สนใจคนพี่เลยสักนิดเดียวที่จ้องมองมาพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

"พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง"

เจ้าเด็กแก้มตุ่ยเงยหน้าขึ้นมามองทางคนพี่ด้วยท่าทีสุดแสนจะเด็กน้อยเป็นที่สุดแต่ทว่าเธอเองกลับไม่ได้สนใจด้วยความที่เป็นเด็กกินแซ่บโดยที่เมื่อเห็นว่าคนพี่นั่งจ้องมองและยิ้มไปแบบนั้นแล้วก็ทำเอาเธอเองเขินอายไปเช่นกัน

"มองอะไร"

"พี่ถามว่าเรียนกี่โมง"

"สิบโมง"

"งั้นไปพร้อมพี่ พี่ก็มีเรียนเวลานั้น"ร่างเล็กได้แต่พยักหน้าไปเพียงเท่านั้นและก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวไปอย่างตั้งใจจนไม่ทันได้สังเกตพฤติกรรมของคนตรงหน้าเลยที่กำลังนั่งถ่ายรูปเจ้าเด็กคนนี้และลงสตอรี่ไอจีอย่างตั้งใจ

"พี่จะคืนมือถือฉัน.....ปรางตอนไหน"

"ถึงห้อง"

หลังจากที่ต่างพากันเดินทางกลับมาถึงที่ห้องแล้วนั้นร่างเล็กก็รีบเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดทันทีอย่างไม่รอช้าเพื่อที่จะได้หลับพักผ่อนจากที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันนี้แล้วก่อนที่นิ้วเรียวเล็กจะนั่งกดดูสตอรี่ไอจีไปเรื่อยๆจนกระทั่งดันมาเห็นสตอรี่ของใครสักคนที่ถ่ายรูปฉันเองกำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวด้วยมุมที่ไม่ได้เห็นหน้าได้อย่างชัดเจนแต่สภาพที่ดูไม่ดีมากนัก

"ไอ่พี่บ้า!!!!!"