"มาทำอะไรกันตรงนี้"ร่างสูงเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาที่จ้องมองไปทางรุ่นน้องหนุ่มที่กำลังจับแขนของเธอไว้อยู่อย่างไม่ปล่อย ส่วนยัยตัวเล็กก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาก่อนที่จะสะบัดมือออกจากเขาและพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดคนพี่ทันทีอย่างไม่รอช้า
"กลับไปที่โต๊ะเถอะเพื่อนมึงถามหาอ่ะ"
"ผม...."
"พี่ดูน้องเองมึงไปเหอะ"
"ครับ"ร่างเล็กยังคงโอบกอดเขาไว้อยู่อย่างนั้นตรงช่วงกลางอกของเขาโดยเมื่ออีกฝ่ายเดินจากไปคนพี่ก็รีบโอบกอดกลับเธอไปทันทีและลูบหัวของเธอให้เธอใจเย็นลงบ้าง
"กลับบ้านกันไหม"
"ฮึ้ก ค่ะ ฮึ้ก"
ในวันที่ฝนตกฟ้าร้องอย่างหนักและฉันเองไม่สามารถเดินทางบินกลับบ้านที่ลำพูนได้เลยหลังจากที่พึ่งไปเที่ยวเล่นกับทางพี่ชลเสร็จและฝนดันตกจึงทำให้เราสองคนต้องเดินทางไปที่หอของเขาที่อยู่ใกล้ๆตรงนั้นเพียงไม่กี่เมตรเพื่อรอฝนซาลงนั่นเองและเตรียมตัวขึ้นเครื่องบินกลับ
แต่ทว่ารอแล้วรอเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนฉันเองต้องพักอยู่ท
