CHAPTER 2.2
1031 Words
Napaiwas ako ng tingin dahil sa isipan na iyon. Pagbali-baliktarin man ang mundo, si Percy pa rin ang nagmamay-ari sa kanya. Ours is temporary; we just satisfy ourselves but can't have each other. This is only lust, not love.
Inangat niya ang mukha ko at muling nagsalubong ang mga paningin namin.
"This is wrong, Ash."
"At ano ang tama, Marciella? Ang desisyon mo?"
Napakuyom ako dahil ang totoo ay hindi ko na rin alam kung ano ba ang tama at kung ano ang mali. Pakiramdam ko kasi ay walang mali sa ginagawa namin pero may kung ano sa utak ko ang nagsasabing mali ito at hindi dapat.
"I... d-don't know. I just don't know."
He sealed my lips with his lips again while his hand wandered everywhere. I wanted to scold myself because I couldn't stop him, couldn't protest, but the truth is, I liked what he was doing, what we were doing. I didn't want him to stop; I didn't want to restrain him.
He carried me to his bedroom and laid me on the bed, our lips still locked. My back arched as he started caressing my sensitive peak. Even with my clothes on, I could still feel his touch. It gives me so much pleasure.
His kisses went down from my forehead to my chest, making me squirm.
"A-Ash," sambit ko. I wasn't trying to stop him or anything, but I love calling his name, especially in a situation like this.
Tumigil siya kaya naman nagtatanong ko siyang tiningnan. Hindi ko mapigilang ma-disappoint.
"Should we do it?" tanong niya pa.
Parang gusto ko siyang sikmuraan. Sa tingin niya ba papayag akong ipasok niya sa kuwarto kung 'di ko gustong mangyari ang tinutukoy niya.
Napasandal ako sa headboard ng kama niya at blangko ang mukhang tiningnan siya, gumuhit doon ang pangamba.
"I think... Let's do it some other time and place," may halong iritasyon kong saad.
Tumawa naman siya at nahiga sa tabi ko at ikinulong ako sa kaniyang mga bisig.
Hindi ko alam kung ano ba talaga ang nararamdaman ko. Gusto kong maiyak dahil sa tuwa. Never kong inasahan na mangyayari ang ganito, ang eksena naming ito. Natatakot din ako na baka ay panaginip ko lang pala ito.
Hindi rin mawala sa sistema ko ang pangamba sa maaaring kahahantungan nito. I am afraid to face the consequences of this. Lagi naman akong takot, eh. Kaya nga napunta kami sa komplikadong sitwasyon.
Hindi ko kayang ipaglaban ang lalaking mahal ko at takot akong masaktan ko ang aking kaibigan na isa lang din sa nagmamahal sa kaniya.
"What if malaman ito ni Percy?" hindi ko mapigilang itanong.
Mas humigpit ang yakap niya sa akin kaya mas lalo din akong nagsumiksik sa kaniya. Ang sarap pala sa feeling na nasa bisig ka ng taong pinapangarap mo, 'no? Kahit na mali.
"Puwede bang kapag magkasama tayo ay 'wag mong iniisip si Cylla?"
Napakunot-noo naman ako at tiningala siya.
"Girlfriend mo siya."
Bumuntonghininga lang siya. "Just leave it to me, Ell. Just trust me, okay? Huwag kang palaging nag-o-overthink."
Napasinghap naman ako. Paanong 'di ko iisipin ang kaibigan ko? Paanong hindi ako magi-guilty?
Paano bang 'wag matakot at mangamba sa sitwasyon namin?
Kahit saang anggulo tingnan, ako ang kontrabida. Ako ang mali, ako ang makakasakit nang husto at ako ang tatalikod sa pagkakaibigan at sisira sa pangako namin.
Mali nga yata ako nang naging desisyon. Paano ko pa aayusin ang lahat ng ito?
"Ash."
"Hmmm?"
"Puwede ka ba bukas ng gabi?"
"Is that an invitation, Ell?" may halong asar ang tono niya.
"Baliw. May pupuntahan lang tayong lugar."
"Anytime basta ikaw, pretty babe."
Hindi na ako umimik. Sapat na na pumayag siya. Kailangan ko ng solusyonan ang gulong napasok ko na ito.
Kailangan ko nang manindigan. Kailangan ko ng wakasan ang paghihirap ng kalooban naming tatlo.
Hindi ko makikita ang tama sa mali kung laging nakakulong ako sa sitwasyon ito. Kailangan kong makalabas sa mundo ng lalaking nasa tabi ko ngayon.
Mahirap. Masakit. Pero alam kong sa umpisa lang naman iyon. Kailangan kong matutong mamuhay ng walang Ashmer sa buhay ko, na walang Ashmer tuwing malungkot ako at walang Ashmer na nagpapatibok ng puso ko.
Pinigilan kong maiyak. Ayaw kong may makakita sa'kin na umiiyak.
"Kumain ka na ba, Ash?" liko ko sa usapan.
"Hindi. Ikaw kasi, eh. Dinaanan kita sa flat mo, wala ka tapos makikita kong kausap mo ang haduf kong pinsan at nagtatawanan pa kayo. Kay aga-aga, eh. Hindi ka nga nakapag-reply sa mga text ko," sumbat niya pa.
Natawa lang ako. "Ipagluto kita, gusto mo ba?" alok ko pa.
"Marunong ka ba?"
"Of course naman, no!"
"Sige."
Bumangon na kami at lumabas ng kuwarto. "Sa flat ko na lang, parang ang sikip ng kitchen mo, eh."
Napapalatak naman siya. "Fine, tara na."
Hindi naman halatang excited eh, 'no?
Tinahak na namin ang daan papuntang flat ko, mabuti na lang at tahimik ang camp, mukhang kaniya-kaniya ng gimik ang lahat. Pinapasok ko na siya sa flat ko at siniguradong lock ang pinto.
Ito rin ang isa sa ayaw ko kapag magkasama kami, kailangang patago para less issue sa mga kasamahan namin.
Agad na ipinagluto ko siya. Tahimik niya lang din akong pinagmasdan na tila ba kinakabisa ang bawat kilos ko. May kung anong epekto iyon sa akin pero binaliwala ko lang. Itinuon ko ang atensiyon ko sa niluluto ko.
Paminsan-minsan ay sinasalubong ko ang titig niya at nginingitian siya. Ngiting sa kaniya ko lang binibigay. Mukhang natutulala pa siya kapag ginagawa ko 'yon kaya mas natatawa ako.
Nang matapos na akong magluto ay ipinaghanda ko na siya. Para naman siyang bata na excited kumain, natawa na lang ako.
"Ayan, kain ka na."
"Sabayan mo ako," nakanguso niyang saad.
Umupo naman ako para sabayan siya. Baga siya sumubo ay dumukwang pa muna sa 'kin at hinalikan ako. Nailing na lang ako habang siya ay ngiting-ngiti.
"Thank you kiss 'yon," aniya pa. Napangiwi na lang ako at napatitig sa kaniya.
Allow me to have your man just for today and tomorrow evening, Percy.
One final starry night with him. Afterward, I'll erase every memory of him. We will both find our freedom. They can be free to love each other for eternity.
- Writer
