ทัณฑ์รักสิงหราช

นี่มันเรื่องบ้าอะไร!

สิงหราชไหวไหล่ตั้งใจยียวนกวนประสาทให้ทศกัณฐ์ยิ่งอารมณ์เดือดพล่าน เห็นแล้วก็สะใจดี ปกติทำเป็นขรึมวางมาดนิ่ง มีเรื่องกันแต่ละทีก็เป็นมันที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่า จนเขาต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกครั้งไป ไม่คิดเลยว่าเรื่องของลูกศรจะทำเอาคนอย่างผู้กองทศกัณฐ์สติแตก จนอาละวาดกลางห้างอย่างบ้าคลั่งไม่สนใจใครหน้าไหนได้ขนาดนี้

"แค่เพราะเกลียดกู อยากแก้แค้นกู ถึงกับต้องใช้วิธีเลว ๆ ทำลายน้องกูเลยเหรอวะ! ไอ้สิงห์ มึงนี่แม่ง โคตรเหี้ยเลยไอ้ห่า!" ทศกัณฐ์จะตะบันหน้าสิงห์ราชอีกครั้ง แต่โดนลูกศรใช้ตัวเองขวางเอาไว้ เธอร้องห้ามแล้วหันไปกอดสิงหราชไม่ให้โดนพี่ชายทำร้าย

"พี่ยักษ์เป็นบ้าอะไรเนี่ย! พูดจากันดี ๆ ได้ไหม" ลูกศรไม่รู้ว่ามันเรื่องอะไร ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก เธอตั้งตัวไม่ทัน จะว่าพี่ชายเธอหวงน้องสาวอันนั้นก็ใช่ แต่พี่ชายเธอไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลจนไม่ฟังอะไร แล้วเอาแต่พุ่งเข้าใส่แบบนี้มาก่อน

พี่ชายเธอพูดเหมือนรู้จักสิงหราชเป็นอย่างดี หรือว่าสองคนนี้รู้จักกัน?

"ถุย!" สิงหราชถ่มเลือดสีสดที่กบปากออกไป เขาแกะแขนเรียวของหญิงสาวออกจากการเกาะกุม ดันเธอไปยืนห่างกายก่อนจะเดินช้า ๆ ไปประจันหน้ากับทศกัณฐ์แล้วเอ่ยออกมา..

"เหอะ! แล้วยังไงวะ น้องสาวมึงอยากหน้าโง่มานอนอ้าขาให้กูเอาเองทำไม" มุมปากหนายกยิ้มสะใจ

"ไอ้สัส!" ทศกัณฐ์ได้ยินก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า สองหนุ่มพุ่งเข้าหากัน และระบายความโกรธเกรี้ยวใส่กันแบบที่ไม่สนใจผู้คนรอบกาย ไม่สนว่าที่ตรงนี้จะเป็นที่สาธารณะ หรือไปเป็นภาระให้ยามรักษาความปลอดภัยพากันจับแยกจนวุ่นวายไปหมด กว่าจะห้ามทัพชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำทั้งสองคนได้เล่นเอาต้องใช้คนมาจับแยกเกือบสิบคน

"พี่สิงห์..." ในขณะที่ผู้คนล้วนอลหม่าน ลูกศรเป็นคนเดียวที่ยังคงยืนค้างนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่แบบนั้น หน้าชา ตัวสั่น หูอื้อตั้งแต่ได้ยินคำนั้นออกมาจากปากสิงหราช ทำไมเขาถึงพูดกับพี่ชายเธอไปแบบนั้น…

"นี่มันเรื่องบ้าอะไร!" ลูกศรตวาดลั่น ตอนนี้เธอก็เป็นอีกคนที่จะไม่สนใจใครหน้าไหน แค่ต้องการคำตอบจากคนรักและพี่ชาย

"ใครช่วยอธิบายให้ศรฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรกัน!"

"ศรเป็นอะไรกับมัน ไปรู้จักไอ้เหี้ยนี่ได้ยังไง?" ทศกัณฐ์ถามน้องสาว แต่ไม่คิดเว้นจังหวะให้เธอตอบคำถามแต่อย่างใด เพราะตอนที่ตนเห็นลูกศรกับสิงหราชกอดกัน หยอกล้อกัน มันก็พอจะเป็นคำตอบได้ว่าทั้งคู่สนิทสนมกับไปถึงขั้นไหน ทศกัณฐ์จึงเลือกเป็นฝ่ายตัดบทเสียเองดีกว่ารอฟังคำตอบที่ตัวเองต้องเจ็บปวดใจไปมากกว่านี้

"ไม่ว่าจะเป็นอะไรกันก็ช่างแม่งเหอะ แต่ตั้งแต่นี้ต่อไปเลิกยุ่งกับมันซะ!"

"ทะ ทำไมอะพี่ยักษ์..."

"ไม่ต้องถามมาก ไป! กลับบ้านกับพี่" ทศกัณฐ์เรียกน้องสาวแต่ลูกศรไม่เข้าใจ เธอจึงไม่คิดจะเดินตามไป จนสุดท้ายทศกัณฐ์ก็อดไม่ไหวกระชากแขนเรียวแล้วลากเธอออกไปสุดแรงภายใต้สายตาของคนที่มายืนมุงเต็มห้างไปหมด

"พี่ยักษ์เดี๋ยวสิ ศรไม่ไป" เธอขัดขืนแต่สู้แรงพี่ชายไม่ได้

"พี่สิงห์..." ลูกศรหันไปหาสิงหราช อ้อนวอนด้วยสายตาขอให้เขาช่วย กระนั้นสิงหราชกลับยืนนิ่ง เขามองเธอด้วยสายตาที่เฉยเมย ปล่อยให้ทศกัณฐ์ลากเธอออกไปโดยไม่แม้แต่จะพูดหรือทำอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

"เลิกยุ่งกับมันซะ!" นี่คือคำแรกที่ทศกัณฐ์คุยกับน้องสาวทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องพักของลูกศรเข้ามาแล้วมือหนาก็ปิดประตูดังลั่น

เสียงปิดประตูห้องและเสียงประกาศกร้าวของทศกัณฐ์ดังสนั่นจนคนทั้งชั้นต้องเปิดประตูมามองอย่างสนใจ ถึงจะไม่ได้เห็นเจ้าของเสียงที่อยู่ในห้องพักที่ปล่อยว่างทิ้งร้างไว้มาหลายเดือน แต่ฟังจากเสียงก็พอจะคาดเดาได้ว่ามีความเดือดดาลระดับไหน

"พี่ยักษ์ไม่มีเหตุผล!" ยังไม่รู้เรื่องราวเลยว่ามันเป็นมายังไงพี่ชายเธอกับเขาไม่ถูกกันเพราะเรื่องอะไร แล้วจะมาบังคับให้เธอเลิกกันโดยไม่บอกไม่อธิบายอะไรเลยมันไม่ได้

"เหตุผลคือมันเหี้ยเข้าใจไหม เลิกยุ่งกับมันซะ!" ทศกัณฐ์ไม่ถามว่าทั้งคู่ไปรู้จักกันได้อย่างไร นานแค่ไหน และความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว เพราะไม่อยากเจ็บใจไปมากกว่านี้ ลำพังแค่ได้ยินที่สิงหราชพูดว่าลูกศรเต็มใจให้มันย่ำยี

ดูจากอาการน้องสาวเขารักมันอย่างกับอะไรดีก็หัวร้อนจะตายห่าอยู่แล้ว!

"ไม่! ศรไม่รู้หรอกนะว่าพี่จะเคยทะเลาะกันมาเรื่องอะไร แต่พี่จะมากีดกันความรักของศรไม่ได้ อย่าหัวโบราณไปหน่อยเลยพี่ยักษ์ แล้วไอ้ที่พี่บอกว่าพี่สิงห์เหี้ยอันนี้ศรขอผ่านนะคะ เพราะว่าเกือบสองปีที่ผ่านมาพี่สิงห์ไม่เคยทำอะไรที่ไม่ดีกับศรเลย" เขาแสนดีกับเธอเสมอตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน เอาอกเอาใจทุกอย่าง เปย์ให้ไม่ว่าเธออยากจะได้อะไร ไม่เคยพูดจาหยาบคายใส่ ไม่ทำร้ายจิตใจหรือร่างกาย และยังไม่เคยนอกใจเลยสักครั้งเดียว

เห็นน้องสาวหัวรั้นเถียงฉอด ๆ พูดเข้าข้างคนอย่างไอ้สิงหราชแล้วนึกอยากจะหาไม้เรียวมาฟาดให้ก้นลายเสียจริง เป็นครั้งแรกที่ลูกศรดื้อรั้นใส่ทศกัณฐ์ขนาดนี้