ทัณฑ์รักสิงหราช

ขอเวลา

ดวงตากลมสวยมองตัวเองผ่านกระจกเงาบานใหญ่ เธออยู่ในชุดจัมป์ซูตสีขาวขายาว เปิดไหล่โชว์แผ่นหลังขาวเนียน เนื้อผ้าชั้นดีรัดรูปขับให้เห็นหุ่นเพรียวสวยยิ่งเสริมให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปใหญ่

หญิงสาวยกยิ้มให้ตัวเองอย่างพึงพอใจหลังจากที่หยิบชุดนั้นเปลี่ยนชุดนี้มาพักใหญ่เกือบยี่สิบชุดเห็นจะได้ และสุดท้ายเธอก็เลือกชุดนี้ ชุดที่เขาซื้อให้

แต่ในขณะที่หญิงสาวยิ้มหน้าระรื่น กำลังเอื้อมหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไป กลับมีเสียงทุ้มเข้มเอ่ยถาม มันห้วนจนคนฟังรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังไม่พอใจ

"จะไปไหน" ชายหนุ่มเห็นชุดสวยบนหุ่นเซ็กซี่เย้ายวนที่เขาเป็นคนซื้อให้แล้วไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร จะใส่ชุดนี้ไปหาใครกัน!

"ไปหาพี่ชายไงคะ" เธอตอบเสียงหวาน

"ทำไมไม่บอกกันก่อน"

"ศรก็บอกไปแล้วนี่คะ เมื่อวานก็บอก เมื่อเช้าก็บอก จำไม่ได้เหรอ"

ชายหนุ่มฟึดฟัดแล้วถอนหายใจ ใช่! เธอบอกแล้วและเขาจำได้ แต่แค่ไม่อยากให้เธอออกไป

"ไม่ไปไม่ได้รึไง?" คนตัวสูงยืนกอดอกมองหน้าหญิงสาวด้วยความไม่พอใจสักเท่าไร เขาอุตส่าห์ทิ้งงานมาอยู่กับเธอทั้งวันแล้วจะเอาเวลาตรงนี้ไปให้คนอื่นได้ยังไง

ถึง 'คนอื่น' ที่ว่าจะเป็นพี่ชายของเธอก็ตาม

"ไม่ไปไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวโดนว่า" นาน ๆ ทีพี่ชายเธอถึงจะมีวันพักวันลากับชาวบ้านเขาบ้าง วันนี้เลยลงเกาะมาหาน้องสาวได้ นัดกันไว้แล้วว่าจะไปทานข้าวด้วย หากไม่ไปคงโดนด่าตาย ที่สำคัญไม่เจอกันตั้งหลายเดือนเธอเองก็คิดถึงพี่ชายมากด้วยสิ

"พี่ชายหรือชู้วะ!!"

"ไปด้วยกันเลยไหมล่ะคะ จะได้เปิดตัวทีเดียวเลย" สิ้นคำนั้นของลูกศรทำเอาใบหน้าหล่อคมชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะตอบว่า...

"ไม่" สิงหราชตอบไวแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดจนลูกศรชักหวั่นใจ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาปฏิเสธการเจอพี่ชายและคนรอบกายของเธอ

จากที่ก่อนหน้าไม่คิดอะไร เพราะเขาให้เหตุผลว่ายังไม่พร้อมให้ใครรับรู้ เพราะกลัวพี่ชายของลูกศรจะหวงน้องสาวคนเดียวแล้วไม่ยอมให้คบกัน เรื่องนั้นพอเข้าใจได้

แต่พักหลังมาเธอว่ามันมากเกินไป ทั้งคู่คบกันตั้งแต่เธอเองเรียนจบเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่กี่เดือน จนตอนนี้ผ่านไปเกือบสองปีแล้วเขาก็ยังไม่เคยไปให้พี่ชายเธอเห็นหน้า เอาแต่บอกว่า 'ขอเวลาหน่อย'

ขอเวลา เวลาอะไร?!

"ทำไมเหรอคะ?"

"เฮ้อ... ลูกศร" สิงหราชถอนหายใจ

"นี่มันครั้งที่ร้อยแล้วนะที่พี่สิงห์ปฏิเสธ ศรถามจริง ๆ เถอะค่ะพี่สิงห์แค่ไม่พร้อมหรือไม่อยากผูกมัดกับศรกันแน่คะ"

ลูกศรพูดด้วยเสียงสั่นพร่า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอเต็มร้อยกับเขาทุกอย่าง แต่ทำไมยิ่งนานวันผลลัพธ์มันกลับยิ่งตรงกันข้าม เธอเริ่มน้อยใจ ถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเธอและเขาจะราบรื่นเหมือนไม่มีปัญหาอะไร ทว่านี่เป็นเรื่องหนึ่งที่ยังค้างคาในใจไม่หายไปเลย

"ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งน้อยใจไปสิคะ เดี๋ยวพร้อมเมื่อไหร่พี่สัญญาว่าจะไปเจอพี่ชายของศรเองแหละ"

"แล้วเมื่อไหร่จะพร้อมล่ะคะ? พี่สิงห์พูดแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนะ ยังจะรอพร้อมอะไร หน้าตาฐานะหน้าที่การงานพี่ก็มีทุกอย่างไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย ศรเสียอีกที่ด้อยกว่าพี่" เมื่อพูดถึงตรงนี้เสียงเธอแผ่วลง เขาไม่เคยด้อยกว่าใคร หากจะมีก็เป็นเธอเองนี่แหละที่ไม่คู่ควรกับเขาสักเท่าไร

"เพราะพี่ชายเราเป็นตำรวจไงครับ จากที่พี่รู้มาเห็นว่าหวงน้องสาวอย่างกับอะไรดี อยู่ ๆ ให้พี่ไปเปิดตัวโต้ง ๆ แบบนี้พี่จะไม่โดนเล่นงานเอาเหรอ ไม่เป็นห่วงพี่หรือไงคะ หืม?"

เปิดตัวโต้ง ๆ ตรงไหน คบกันมาเป็นปี ถ้าไม่กี่เดือนก็ว่าไปอย่าง ลูกศรค้านในใจ

"ต่อให้ไม่เปิดตัวก็เถอะ แล้วมีเหตุผลอะไรที่พี่สิงห์ให้ศรโกหกพี่ยักษ์ว่าไม่มีแฟนล่ะคะ" ยิ่งพูดลูกศรก็ยิ่งเสียใจจนปล่อยให้น้ำสีใสไหลออกจากเบ้าตาจนเอ่อล้นเต็มดวงหน้า

"ถ้ารู้ว่าน้องสาวมีแฟน คิดว่าคนอย่างพี่ชายเราจะไม่ตามสืบเลยรึไงคะ" เหตุผลที่ฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยสมเหตุสมผล

เขาเกี่ยวกระหวัดวงแขนกำยำกอดเธอเอาไว้ กดหัวทุยให้ซบใบหน้าสวยลงบนแผงอกเปลือยเปล่าโดยที่เธอเองก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม ไม่ได้กระเง้ากระงอดหรือขัดขืนแต่อย่างใด

ถึงจะโกรธ จะโมโห และน้อยใจขนาดไหน แต่เมื่อโดนพูดจาหวานหูหว่านล้อมใส่ ยิ่งโดนเขากอดไว้ในอ้อมแขนอบอุ่นแบบนี้เธอก็ใจอ่อนให้เสียง่าย ๆ ทุกที

เวลาเขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจูบซับน้ำตาให้ตรงหน้าแก้มและหางตาเธอเหมือนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ คนหัวอ่อนว่าง่ายใจเหลวเป็นน้ำอย่างลูกศรก็ลืมสิ้นทุกความขุ่นเคืองใจไปในทันที

แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่าใจง่าย ถึงอย่างนั้นเธอก็เต็มใจ สำหรับสิงหราชแล้ว เขาอยากจะเอาเธอไปต้มยำทำแกงที่ไหนยังไง เธอก็ยอม…

"หน้าเลอะหมดแล้วเห็นไหม" ใช้หลังนิ้วเรียวยาวปาดน้ำตาบนหน้าแก้มเธอเบา ๆ สายตาคมที่มองมา และการกระทำของเขาช่างดูอบอุ่นเหลือเกิน ให้ตายเถอะ

"ฮรึก! ก็เพราะใครล่ะคะ"

"พี่ขอโทษค่ะ ถ้าอย่างนั้น... ไว้พี่ไถ่โทษให้นะ จุ๊บ" เขาพูดแล้วโน้มใบหน้าหล่อคมลงจูบหน้าผากบางอย่างเอาอกเอาใจ

ลูกศรพยักหน้าในขณะที่ใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตาซุกซบอยู่บนแผงอกกว้าง เธอเป็นพวกโกรธง่ายหายไว แค่โดนง้องอนไม่เท่าไรก็พร้อมจะสูดน้ำมูกน้ำตากลับเข้าที่เข้าทางแล้วยิ้มกว้างเหมือนเดิมแล้ว

เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าเธอใจอ่อนจะตาย แต่เป็นเฉพาะกับผู้ชายคนนี้คนเดียวเท่านั้นที่สามารถยอมให้ได้ ผู้ชายที่ชื่อสิงหราช

"กระเป๋าใบนี้หนังมันเหมือนจะล่อนแล้วค่ะ"

"ใบละสองแสนกว่ามันคงไม่หลุดล่อนในเวลาไม่ถึงสองเดือนหรอกมั้งคะ"

"ก็ไหนบอกจะไถ่โทษไงคะ..." หญิงสาวค้อนใส่

ถึงจะใจง่าย แต่การเสียตัวเสียใจแต่ละครั้งเธอก็ต้องได้อะไรกลับมาบ้าง ไม่ได้เสียไปฟรี ๆ เสียเมื่อไหร่ การร้องไห้น้อยใจครั้งนี้ต้องได้กระเป๋าคอลเล็กชันใหม่เพิ่มอีกสักใบสองใจ คนมันมีแฟนรวยแถมเปย์เก่งใจถึงมาก ทำไงได้

"ไปแต่งหน้าใหม่ไป กลับจากธุระแล้วพี่จะพาไปซื้อ" ชายหนุ่มยกยิ้มแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ไม่บ่นอะไรต่อ หากพูดถึงเรื่องใจถึงจ่ายหนักแล้วละก็ไม่มีใครเกินเขาได้ เพื่อแลกกับความสุขทางกายที่เธอจะมอบให้ทุกค่ำคืน เงินแค่ไม่กี่แสนเขาแลกได้ แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วง

หลังออกจากคอนโดมิเนียมลูกศรขับรถสปอร์ตคันหรูที่เขายกให้ขับมายังห้างดังที่นัดกับพี่ชายเอาไว้

ส่วนสิงหราชออกไปตามที่กลุ่มเพื่อนนัดรวมตัวกันทานข้าว ตอนแรกเขาปฏิเสธไม่อยากไป แต่เมื่อลูกศรไม่อยู่เลยว่างออกไปได้ ดีกว่ากินข้าวคนเดียวในคอนโด