เถื่อนรักมาเฟีย | NC+++

บทที่ 3 รอคอย

กาลเวลาหมดเวียนผ่านมาเกือบเวลาเกือบสองสัปดาห์แล้ว นับตั้งแต่วันที่เธอไม่ได้เห็นหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเข้าของบ้านมีเพียงเลขาหนุ่มอย่างเจย์เท่านั้น อีกทั้งชายหนุ่มยังคอยให้ความอำนวยสะดวกให้แก่เธอ หากเผลอนึกคิดไปว่าไปทำงานของเขาคือไปเช้ากลับเย็นแต่ที่ไหนหมายถึงไปทำงานต่างประเทศตามคำบอกเราของเจย์

บ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้เมื่อไม่มีคนรู้จักอย่างชายหนุ่มเจ้าของบ้านผู้เป็นพ่อของลูกและเหลือเพียงแต่เลขาคนสนิทของเขาทำให้รู้สึกวังเวงไม่น้อย คนก็เต็มบ้านแต่กลับเงียบเชียบซะไม่มี ถ้าหากไม่ได้ยินเสียงอลันร้องหิวนมในแต่ละครั้งเธอคงคิดว่าบ้านร้าง

"รอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะครับอลัน" น้ำเสียงอ่อนโยนของกอบัวผู้เป็นมารดาบอกอลันที่อายุเพียงสิบสี่วันก่อนจะหาอุปกรณ์มาเพื่อปั๊มนมไว้อลันในช่วงนี้กินนมเก่งเหลือเกิน

เหนื่อยคำเดียวที่นิยามชีวิตตอนนี้ได้ ชีวิตการเป็นแม่คนมันเหนื่อยมากจริงๆ เธอคิดมาตลอดว่าการเติบโตมาคนเดียวโดยไม่ได้เล่าปัญหาใครฟังมันเหนื่อยมากแต่กลับต้องคิดใหม่ว่าการต้องเลี้ยงอีกหนึ่งชีวิตไปด้วยให้เติบโตมาอย่างดีกลับเหนื่อยกว่า ทว่าเขาคนนั้นเข้ามาเป็นเหมือนเชือกที่เธอต้องคว้าเอาไว้มั่น

@ ฮ่องกง

"เป่าเป้ย~" เฟยอินร้องเรียกลูกชายคนเล็กเสียงหลงความที่ไม่ได้เจอนานนับครึ่งปีก่อนเขาโผล่กอดหอมซ้ายขวาด้วยความคิดถึง

"ม๊า" ไคโรทักทวงขึ้นที่คนเป็นแม่เอาแต่หอมซ้ายขวาไม่หยุดหย่อน

"ม๊าลืมไปว่าแกไม่ใช่เด็กใกล้จะสามสิบแล้วนิไคโร ม๊ากอดม๊าหอมมันจะไปเหมือนเมียกอดเมียหอมได้ยังไง" เฟยอินพูดกับลูกชายด้วยความน้อยอกน้อยใจปนเหน๊บแนม

"เฟยเฟยเลิกแหย่ลูกแล้วมานั่งกินข้าวได้แล้ว"

"ม๊ารู้เรื่องลูกแกแล้วนะไคโร" คามิลกระซิบเตือนบอกน้องชายทันทีที่นั่งลงข้างๆ

ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นอันเข้าใจว่าจะรับรู้ ส่วนครอบครัวเขามีกันสี่คนมาม๊าเป็นคนฮ่องกงแท้แต่กำเนิดส่วนป๊าก็คนไทยแท้มีลูกชายด้วยกันสองคนคือคนโตอย่างคามิลและคนเล็กอย่างเขา

"ช่วงนี้ป๊ากับม๊าเป็นไงบ้าง" ไคโรถามขึ้นอย่างลอยๆเนื่องจากทั้งคู่มันจะทะเลาะกันเรื่องยิบย่อย

"ป๊ามึงซ่อนเงินม๊าจับได้โดยยึดหมดเลย" คามิลตอบราวกับเป็นปกติซึ่งจริงๆมันก็เป็นเรื่องปกติ

"อ่อ ที่ซ่อนคราวนั้นน่ะหรอหรืออันนี้อัปเดตล่าสุดแล้ว" ไคโรก็โต้ตอบมีชายนิ่งๆพรางกินข้าวไปด้วย

เฟยอินคิ้วถามสามีว่าเรื่องจริงใช่ไหม ยังมีอีกหรอ บ่อยครั้งที่สามีมักจะแอบซ่อนเงินไว้เพื่อซื้อรถสปอร์ตที่เกินความจำเป็นเธอต้องยืนตำขาดว่าได้แค่ปีละคันแต่ก็ไม่วายที่แอบซ่อนเงินไว้

'ตาเฒ่าเอ๊ย!'

"ไอ้พวกลูกเวร"

ภายในรถคันหรูเปิดแอร์เย็นฉ่ำโดยคามิลรับอาสาเป็นสารถีขับรถส่วนเขานั่งข้างคนขับ "กับอาซ้อเป็นไงบ้างไม่ได้เจอเลยวันนี้"

"ก็ดี อาซ้อพาหลานมึงไปเที่ยวอีกสองวันคงกลับ" ถึงเขากับน้องชายจะห่างกันสามปีแต่ถูกเลี้ยงมาให้เหมือนเพื่อนมากกว่าและซึ่งมันก็ดี

"...."

"พาลูกเขามาอยู่ด้วยบอกพ่อแม่เขายัง" คามิลถามน้องชายกลับเรื่องที่เจ้าน้องชายทั้งพ่อแม่และเขาต่างรู้แล้วเพื่อแค่รอให้บอกเองแตาเขากับรอไม่ไหว

"กูยังตั้งตัวไม่ทันเลยไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน"

"ลูกเขามีพ่อมีแม่เผื่อมึงไม่รู้ คิดให้มันดีไคมึงจะสามสิบและพ่อคนแล้วนะ อีกอย่างป๊ากับม๊ารู้แล้วแค่รอเวลาให้มึงบอกเองแล้วมึงก็ไม่ได้ตัวคนเดียวเติบโตคนเดียวมึงสามารถเล่าปัญหาให้พวกเขาฟังได้"

เวลาเกือบพลบค่ำไคโรกำลังก้าวขาเข้าไปภายในบ้างอย่างคุ้นชินสองสัปดาห์แล้วสองแม่ลูกจะเป็นยังไงบ้างเขาเพียงแค่ได้รับการรายงานจากแม่บ้านว่าหญิงสาวเปลี่ยนจากการให้นมเต้าเป็นนมขวดจากการปั๊มน่ำแทนเพียงเท่านั้น

"นาย!!" น้ำเสียงดีใจตกใจปนดีใจของกอบัวทักทวง