เยี่ยเอ๋อล้มลงไปที่เตียงนอน ทำให้เซี่ยเหลี่ยนขึ้นคร่อมนางทันที สายตาดุดันจ้องมองมาที่นาง
"เจ้าคิดจะปั่นหัวข้าเล่นหรืออย่างไร! "
"ออกไปนะ! เซี่ยเหลียนที่ผ่านมาข้าเสียสละให้ท่านทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตของของข้ามีสิ่งใดอีกที่ข้าจะต้องสนใจนอกจากอาเยี่ย"
"ข้าอย่างไรเล่าเคยสำนึกบ้างหรือไม่ว่าเจ้าคือเมียของข้า"
"ฮ่าๆๆ น่าขันยิ่งนักเป็นข้ามากกว่าที่จะถามท่านว่าท่านเคยนึกถึงข้าบ้างรึปล่าว สิ่งที่ข้าทำมาทุกอย่างมันเป็นเพราะท่าน เพราะท่านที่ด่าทอข้าหมางเมินข้าเซี่ยเหลียนท่านอย่าทะนงให้มาก ข้าได้ท่านมาง่ายๆ ข้าก็สามารถจากท่านไปได้ง่ายๆเช่นกัน"
"เจ้ากล้ารึ!"
"ถ้าคนอย่างหวังเยี่ยเอ๋อต้องการได้สิ่งใด ไม่มีทางที่ข้าจะไม่ได้!" นางพูดพร้อมสายตาที่ดุดันเด็ดขาด
"เห็นทีว่าครั้งนี้เจ้าคงไม่ได้สิ่งที่เจ้าต้องการแน่แล้วล่ะ"
เซี่ยเหลียนก้มลงบดจูบนางทันที เพราะอะไรเขาถึงได้ขาดสติเช่นนี้
เยี่ยเอ๋อดิ้นไปมาปัด
