ย้อนเวลากลับมาไม่ขอรัก

ตอนที่ 6 ท่านมีสิ่งใดให้ข้าสนใจอีก

"คารวะ พี่เขย" เสียงหวานหูของหลานเอ๋อดังขึ้น

"วันนี้ ท่านพ่อนำสมุนไพรจากเมืองทางตอนเหนือมา ท่านบอกว่าให้นำมาฝากท่านและพี่ใหญ่ "

"ขอบใจเจ้ามาก"

"อีกอย่าง ข้ายังมีขนมและของกินมาฝากอาเยี่ยด้วยเจ้าค่ะ "

นางพูดพร้อมกับส่งสายตาหวานมายังพี่เขยของตน ท่ามกลางบ่าวไพร่นางไม่มีความเอียงอายเลยแม้แต่น้อย

"พักนี้ พี่ใหญ่ไม่รบกวนพี่เขยแล้วรึเจ้าคะ "

เซี่ยเหลียนไม่พูด เหตุใดนางถึงพูดแบบนี้

"พี่ใหญ่อารมณ์ร้ายมาแต่ไหน แต่พักนี้นางกลับอ่อนลง หรืออาจเป็นเพราะพี่เขยขู่นางว่าจะหย่า อันที่จริงพี่ใหญ่เป็นหญิงงามมีคนชอบพอมากมาย ข้าก็ไม่นึกเลยว่านางจะแอบทำไม่ดีกับพี่เขย หากไม่มีเรื่องเกิดขึ้นในวันนั้น นางคงได้แต่งกับใต้เท้าอวี้ซินเสวียนไปแล้ว"

"อวี้ซินเสวียน" หน้าตาที่ราบเรียบอยู่นั้น กลับเปลี่ยนไปเป็นดุดันขึ้นมา อวี้ซินเสวียนรองแม่ทัพแดนใต้ คือคนที่นางหมายปองงั้นรึ!"

"เจ้าค่ะ ที่นางตามราวีท่านอาจเป็นเพราะนางอยากหย่ากับท่าน นางเคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ข้าฟัง แต่ข้าไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไร " หลานเอ๋อแสร้งทำหน้าเศร้า

"เอาล่ะ หลานเอ๋อ พี่เขยขอบใจเจ้ามาก "

หลานเอ๋อลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้เซี่ยเหลียนแล้วจับมือของเขาไปซบกับใบหน้า

"พี่เขย ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านต้องถูกสวมเขา หากพี่ใหญ่ต้องการหย่าข้าก็ไม่อยากให้พี่เขยต้องฝืนใจทนอยู่กับนางอีก "

ขณะนั้น เยี่ยเอ๋อกับอาเยี่ยเดินจูงมือกันออกมาพอดีกลับเห็นภาพของทั้งคู่ช่างบาดตายิ่งนัก นางต้องระงับอารมณ์แค่ไหนกันเชียว

หลานเอ๋อแสร้งทำเป็นกลัวนางเมื่อเห็นนางเดินออกมา นางรีบวิ่งเข้าไปหลบหลังของเซี่ยเหลียนทันที

"พี่เขย ข้ากลัวพี่ใหญ่เจ้าค่ะ"

เยี่ยเอ๋อเพียงแต่หยุดนิ่งและหันมามองคนทั้งคู่ นางยอมรับในใจว่านางโกรธทั้งคู่มากนัก แต่ในเมื่อต้องตัดก็ควรมองข้ามไปซะ แล้วจูงมืออาเยี่ยเดินออกไป

" เจ้าจะไปไหน" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น

"ข้าจะพาอาเยี่ยไปซื้อของเล่นที่ตลาด "

"เจ้าแน่ใจนะ ว่าเจ้าแค่พาอาเยี่ยไปซื้อของเล่น แต่งตัวขนาดนี้คงไม่ใช่ไปแอบพบใครหรอกนะ!"

เยี่ยเอ๋อไม่โต้ตอบ แต่นางกลับมองเซี่ยเหลียนที่มีหลานเอ๋อหลบอยู่ด้านหลังนางแค่ปรายตามอง แล้วเบ้ปากขึ้นเล็กน้อย แล้วเดินออกไป

"ไปกันเถอะอาเยี่ย แม่จะซื้อของเล่นให้เจ้าทุกอย่างเลย"

"นี่เจ้า! เยี่ยเอ๋อ" เซี่ยเหลียนร้องตามภรรยาที่เดินออกไปพร้อมกับทำท่าว่าเขาเป็นแค่อากาศที่ไม่มีตัวตน

เขาไม่รอช้ารีบเดินตามสองแม่ลูกออกไป โดยลืมสนใจหลานเอ๋อ

"พี่เขย รอข้าด้วย! " หลานเอ๋อจะวิ่งตามออกไป แต่เสี่ยวเจี๋ยกลับแสร้งวิ่งไปบังไว้

"โอ้ย! "

"นี่ เสี่ยวเจี๋ย เจ้าขัดขวางข้าทำไม!"

"ข้าน้อยปล่าวนะเจ้าคะ ข้าน้อยเพียงแต่จะตามฮูหยินไป ข้าน้อยขออภัยคุณหนูหลานเอ๋อด้วยเจ้าค่ะ "

"หลีกไป !" หลานเอ๋อผลักเสี่ยวเจี๋ยออกจนนางล้ม แต่เสี่ยวเจี๋ยกลับยื่นขาไปเกี่ยวขาของหลานเอ๋อจนนางล้มลง เมื่อรู้ว่ารถม้าเคลื่อนตัวออกไปแล้วเสี่ยวเจี๋ยรีบลุกขึ้นพยุงหลานเอ๋อ ทำให้นางโมโหเสี่ยวเจี๋ยมาก เมื่อลุกขึ้นได้จึงผลักเสี่ยวเจี๋ยออกจนนางล้มและเดินออกไป

เสี่ยวเจี๋ยยิ้มออกมาสะใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ พวกบ่อนทำลายครอบครัวคนอื่นต้องเจอแบบนี้ เมื่อหลานเอ๋อออกไปนางถึงกับหัวเราะออกมา

.

.

บนรถม้า

อาเยี่ยนั่งตักของมารดาและมองส่องออกไปนอกหน้าต่างรถม้า โดยไม่สนใจคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องมองมายังสองแม่ลูก

"นี่ เยี่ยเอ๋อ! ทำกับข้าแบบนี้มากเกินไปแล้วนะ"

"ข้าทำสิ่งใด ข้าเพียงอยากจะมอบความสุขให้ลูกก็เพียงเท่านั้น ส่วนท่านจะไปหาความสุขจากใครก็แล้วแต่ท่าน"

"แล้วความสุขของข้าเล่า!"

"เซี่ยเหลียน..ท่านมีสิ่งใดให้ข้าสนใจอีก ที่ผ่านมาข้ามอบให้ท่านทั้งหมดไปแล้ว..ครั้งนี้ข้าจะมอบให้ตัวเองและลูกบ้าง..ท่านจะมาเรียกร้องเอาสิ่งใดจากข้าอีก!"

จบตอนที่6

ตอนพิเศษหลังจบตอนที่ 6

ภายในรถม้า เซี่ยเหลียนดูจะอึดอัดใจนักเขานั่งเพ่งมองนางกี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้งแต่นางก็ไม่ได้จะหันมามองตอบเขาหรือสนใจใยดีต่อเขาเลยแม้แต่น้อยกลับมองแต่อาเยี่ยและยิ้มให้เขาอยู่ตลอดเวลาจนคนเป็นพ่ออย่างเขานึกอิจฉาลูกในใจบางครั้งเขาก็อยากจะได้รอยยิ้มของเยี่ยเอ๋อบ้างเช่นกันเขานั่งแต่ถอนหายใจอยู่อย่างนั้น

เยี่ยเอ๋อรู้ดีแก่ใจว่าเขาจ้องมองมาที่นางและลูก แต่ในเมื่อต้องทำใจนางก็มิได้รู้สึกหรืออยากจะสนใจเขาขึ้นมาอีกความเจ็บปวดที่เขากระทำไว้นั้นมันทำให้นางสำนึกคิดอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งรถม้าแล่นมาถึงในตลาด เมื่อรถมาจอดลงนางอยากจะอุ้มอาเยี่ยลงจากรถม้า แต่ก็ถูกเซี่ยเหลี่ยนยื่นมือมาอุ้มลูกชายของนางตัดหน้านางไป นั่นทำให้เยี่ยเอ๋อต้องมองเขาตาเขียวขึ้นมาอีกจนได้อีกจนได้