ตอนที่ 7 อย่าทำตัวงี่เง่า
1011 Words
เมื่อถึงในตลาด ทั้งสามลงจากรถม้า อาเยี่ยที่ถูกอุ้มอยู่ถูกเซี่ยเหลี่ยนยื่นมือมาอุ้มออกจากอกนาง เยี่ยเอ๋อที่ไม่ทันตั้งตัวหันมามองเขาอย่างหัวเสีย
"ข้าจะช่วยเจ้าอุ้มอาเยี่ย ทำหน้าแบบนั้นทำไม"
"ท่านพ่อข้าอยากให้ท่านแม่อุ้ม"
"อาเยี่ย เจ้าตัวหนักขนาดนี้ หากแม่เจ้าอุ้มแม่เจ้าคงปวดแขนนัก " พูดจบเขาจับมือของนางและดึงนางให้เดินไป เยี่ยเอ๋อจะสะบัดมือออกแต่ถูกเขากำแน่น
"ป่ะอาเยี่ย พ่อกับแม่จะพาเจ้าเดินซื้อของที่เจ้าอยากได้ "
"นี่! เซี่ยเหลียน ปล่อยมือข้านะ !"
"ทำไม เจ้ากลัวคนอื่น หรือกลัวคนรักเก่ามาเห็นงั้นรึ!"
"นี่..อย่างี่เง่าได้หรือไม่!"
"อ๊ะๆ อย่าสติแตกต่อหน้าลูกนะ ..เยี่ยเอ๋อ!"
นางได้แต่มองเซี่ยเหลียนอย่างตาเขียว และยอมให้เขาจับมือเดินเข้าไปหาซื้อของในตลาด วันนี้เขารู้สึกอุ่นใจ เยี่ยเอ๋อแม้จะดูขัดใจไปนิด แต่นางก็ทำให้เขารู้สึกสุขใจขึ้นมา ของเล่นของอาเยี่ยถูกซื้อมาหลายชิ้น
"นี่ เซี่ยเหลียนปล่อยมือข้า ข้าจะซื้อของ " นางจะสะบัดมือออกจากเซี่ยเหลียน แต่ก็ไม่เป็นผล ไม่ว่านางจะเดินไปทางใดก็จะมีเขาและลูกตามติดตลอด
"ท่านบ้าไปแล้วหรืออย่างไร " นางพูดขึ้น
"จุ๊ๆ อาเยี่ยกำลังหลับ"
เมื่อเห็นอย่างนั้นนางหมดอารมณ์ที่จะเดินซื้อของต่อ
"ถ้าเช่นนั้นข้าจะกลับแล้ว อาเยี่ยหลับข้าก็ไม่สนุกแล้ว ปล่อย!"
เยี่ยเอ๋อสะบัดมือออกจากเซี่ยเหลียนอย่างแรงแล้วเดินนำหน้าไป อย่างไว ทำให้เขารีบเดินตาม
นางรีบเดินนำหน้าเขาเพื่อมาขึ้นรถม้าก่อน อยู่ๆแรงกระแทกทำให้นางเกือบล้ม แต่มือของใครอีกคนจับไหล่ของนางไว้ได้ทัน
"ซินเสวียน!" เยี่ยเอ๋อเบิกตากว้าง เมื่อพบกับคนรู้จักมาก่อน
"เยี่ยเอ๋อ!"
มือทั้งสองข้างของซินเสวียนจับนางอยู่แบบนั้น จนอีกคนที่อุ้มเด็กตามมาจับมือของเขางัดออก
"ปล่อยมือจากเมียข้า!"
เมื่อได้สตินางจึงหันมามองสามี ที่ตอนนี้ดวงตาเปลี่ยนไป ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลับดูดุดันเมื่อมองหน้าของชายอีกฝ่าย
"กลับจวนกับข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงแข็งปนโกรธดังขึ้น แขนของเยี่ยเอ๋อถูกดึงกระชากออกไป
เมื่อรถม้ากลับมาถึงจวนบ่าวรับใช้ต่างรีบพากันมาขนของ
"เสี่ยวเจี๋ย พาคุณชายไปนอนก่อน "
"เจ้าค่ะ " เสี่ยวเจี๋ยรีบเข้ามารับตัวคุณชายน้อยไป
ส่วนเยี่ยเอ๋อนางจะเดินออกไปแต่กลับถูกกระชากแขนไว้และดึงนางเข้ามาประชิด
"ข้านึกไว้อยู่แล้ว ว่าเจ้าแอบนัดใครไว้!"
"ทำไม ..ทีท่านยังนัดแนะน้องสาวข้ามา..ข้ายังไม่ตีโพยตีพายเลยเรื่องแค่นี้เองท่านเดือดร้อนไปใย"
"มานี่เลย!" เซี่ยเหลียนดึงตัวของนางเข้าไปยังห้องนอนของเขา เมื่อเข้ามาเขารีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนา
"เซี่ยเหลียน ท่านเป็นบ้าอะไรของท่าน ที่ผ่านมาท่านเกลียดข้าหนักหนา เมื่อข้าถอยแล้วเหตุใดยังมาวุ่นวายข้าอีก !"
"จะไม่ให้ข้าวุ่นวายได้เช่นไร ที่ผ่านมาเจ้ามองแต่ข้าคนเดียว วันนี้เจ้าไม่ใยดีข้าข้าก็อยากจะเตือนสติของเจ้าบ้าง! "
เซี่ยเหลียนเดินเข้ามาประชิดตัวนาง จนนางต้องถอยร่นออกไป จนชนขอบเตียงแล้วล้มลง ..
จบตอนที่7
ตอนพิเศษหลังจบตอนที่ 7
ในขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในตลาดเพื่อจะหาซื้อของเล่นให้กับอาเยี่ย เซี่ยเหลียนดูจะดีใจและดูจะยิ้มง่ายเป็นพิเศษทั้งที่เยี่ยเอ๋อนั้น รู้สึกว่าเขาช่างเกะกะเหลือเกินนางจะเลือกสิ่งใดเขาก็จะเข้ามาช่วยเลือกและเสนอความคิดทั้งที่นางอยากจะซื้ออะไรก็ได้ตามใจ
เสมือนคนที่จู้จี้จุกจิกอยู่ไม่หาย เดินไปที่ร้านใดก็พูดแทรกตลอดทำให้เยี่ยเอ๋อรู้สึกอายและรีบเดินหนีออกมา ดูๆแล้วเขาก็ดูจะเปลี่ยนไปดูท่าทีและท่าทางจะเป็นห่วงเป็นใยนางและลูกขึ้นมาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรนางก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือวุ่นวายใดๆกับเขาอีกสุดท้ายแล้วหากนางไม่บังคับใจตัวเองนางก็จะต้องปวดอยู่วันยังค่ำ
ทุกวันนี้หลานเอ๋อก็ยังมาวนเวียนไม่ขาดสายหากน้องสาวของนางไม่มาระรานเยี่ยเอ๋อก็จะไม่ถือโทษและจะไม่สนใจใดๆ นางเดินตามหลังเซี่ยเหลียนที่อุ้มอาเยี่ยแล้วเดินนำหน้า ดูภายนอกเหมือนจะมีความสุขและดูชื่นมื่นแต่กลับกันภายในใจของนางนั้นมันว้าวุ่นและไม่อยากจะใกล้ชิดพบปะเขาอย่างที่เคยเป็น
นานมาแล้วที่นางอยากจะให้เขาดูแลเอาใจใส่อาเยี่ยมาโดยตลอด แต่เขาก็กลับอคติเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เคยคิดที่จะสืบหาข้อเท็จจริงใดๆจากเรื่องของวันนั้น ได้แต่โทษนางอยู่ฝ่ายเดียวแล้วแบบนี้นางจะกลับไปหาเขาอีกได้เช่นไรกันเยี่ยเอ๋อได้แต่ถอนหายใจขึ้นอีกหลายๆครั้งแต่เมื่อมองหน้าลูกเวลาที่เขาส่งยิ้มมาให้ในช่วงเวลาแบบนี้ดูท่าเขาก็คงจะมีความสุขที่ครอบครัวพ่อแม่ลูกมาเดินเที่ยวเลือกซื้อของด้วยกันแบบนี้
ในเวลาแบบนี้ในเวลาที่นางคิดจะตัดใจแต่เขากลับเข้ามาวอแวนางอยู่ร่ำไปแบบนี้หากไม่ใจแข็ง ประวัติศาสตร์ก็คงจะซ้ำรอยเดิม
- Writer
