ย้อนเวลากลับมาไม่ขอรัก

ตอนที่ 4 อย่าพูดมาก

ท่าทางของเยี่ยเอ๋อดูเย็นชาขึ้น นางคอยแต่หลบหน้าของเซี่ยเหลียนเป็นประจำ ชีวิตที่สงบสุขของเขาคืนกลับมาแล้วแต่เหตุใดจิตใจของเขาถึงไม่สงบสุขลงได้เลย กลับมีเรื่องให้ต้องคิดเพิ่มมากขึ้น

เยี่ยเอ๋อนางตามวอแวเขาขนาดนั้นอยู่ๆนางกลับตัดขาดเขาอย่างไม่เหลือเยื่อใย แถมยังตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูกจนอาเยี่ยดูจ้ำม่ำอารมณ์ดีขึ้น ไม่งอแงร้องไห้เหมือนแต่ก่อน

อีกทั้งพักนี้มองดูนางแล้วดูนางจะมีน้ำมีนวลขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็มากขึ้น ทำให้บางครั้งเขาเองต้องลอบมองนางอยู่หลายครั้ง

แต่เวลาเขาอยากเดินเข้าไปหา กลับกลายเป็นเขาที่ดูเหมือนเป็นส่วนเกินของสองแม่ลูกซะนั่น บางครั้งกะว่าจะเข้าไปคุยด้วยดีๆ กลับกลายเป็นตัวเองที่ชอบพลั้งปากพูดแต่สิ่งแย่ๆออกไป

"เสี่ยวเจี๋ยฮูหยินกับคุณหนูของเจ้าอยู่ที่ใด" เสี่ยวเจี๋ยแปลกใจอยู่วันนี้หลังจากนายท่านกลับมากลับถามหา ภรรยาและลูกร้อยวันพันปีไม่เคยถามถึง กลับมาต้องรีบหลบฮูหยินเข้าห้องทุกที

"ฮูหยินกับคุณชายอาบน้ำที่บ่น้ำร้อนหลังจวนเจ้าค่ะ"

"อืม" เซี่ยเหลียนได้ยินดังนั้นเขากลับเข้าห้องไป และหยิบเอกสารงานต่างๆขึ้นมาอ่าน แต่ก็พบว่าตัวเองนั้นจิตใจว้าวุ่น นึกถึงแต่บ่น้ำพุหลังจวน สุดท้ายสมาธิได้ขาดสะบั้นลงไป สองขาก้าวเดินออกไปที่บ่น้ำพุร้อนหลังจวนทันที

เขาเข้ามานั่งลงที่ศาลานั่งเล่น แล้วมองดูสองแม่ลูกเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน แต่สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ผู้เป็นแม่ของลูก เขาไม่เคยมองนางในทางที่ดีเลยสักครั้ง ก็ที่ผ่านมากริยาของนางทำให้เขาอยากมองซะเมื่อไหร่กันเล่า

เสียงสองแม่ลูกเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน จนเซี่ยเหลียนเองก็จ้องมองภรรยาของตัวเองอยู่ไม่ละสายตา เนื้อผิวของนางเนียนขาวเด้งเมื่อเจอน้ำอุ่นนั้นผิวแปรสภาพเป็นสีชมพูดุจดอกเหมย แก้มนวลสองข้างแดงระเรื่อชวนให้ไม่อยากจะละสายตา

เมื่อเยี่ยเอ๋อรู้ว่าสามีของนางมานั่งมองดูนางกับลูกเล่นน้ำ นางจึงรีบขึ้นพร้อมกับอาเยี่ย เมื่ออาเยี่ยถูกเปลี่ยนชุดโดยเสี่ยวเจี๋ยเปลี่ยนให้แล้วหลังจากนั้นนางก็ขึ้นมา ชุดบางเบาทำให้เซี่ยเหลียนอยากจะเข้าไปสวมชุดคลุมทับให้นาง

เยี่ยเอ๋อรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมา

"เสี่ยวเจี๋ยพาอาเยี่ยไปนอนก่อน "

"เจ้าค่ะ"

เมื่อเสี่ยวเจี๋ยพาอาเยี่ยออกไป นางจึงเดินเข้ามาหาเซี่ยเหลียน

"นี่เซี่ยเหลียน ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าต่างคนต่างอยู่ มาทำไม"

"เหตุใดข้าจะมาไม่ได้ เมื่อจวนนี้ก็เป็นจวนของข้า ข้าจะอยู่ที่ใดมันผิดด้วยรึ"

"แต่ข้าไม่อยากเจอหน้าท่าน !"

"ทำไม หน้าของข้ามันแปลกตรงไหน เป็นเจ้าเองมิใช่รึที่อยากจะพบเจอหน้าข้าบ่อยๆ"

"หลงตัวเอง "

"หากข้าไม่หลงตัวเอง คงไม่มีใครคิดวางยาข้า แล้วบังคับใจข้าให้ต้องแต่งงาน "

"นี่ท่านพูดเพ้อเจ้ออะไรอีก..ข้าบอกท่านไปหลายครั้งแล้วว่าข้าไม่รู้เรื่อง!"

"รู้ไม่รู้ เจ้ารู้อยู่แก่ใจ!"

"นี่ท่านบ้าไปแล้วหรือไง ข้าพูดกับท่านดีๆ เหตุใดจึงมาหาเรื่องทะเลาะกับข้า!"

พูดจบเยี่ยเอ๋อพยายามจะเดินออกไป

"เยี่ยเอ๋อ ที่ผ่านมาข้า..."

"อย่าพูดมาก ..ข้าไม่อยากฟังสิ่งใดที่ออกจากปากท่านอีกแล้ว !"

จบตอนที4

_____________________________

ตอนพิเศษหลังจบตอนที่1

หลังจากที่เยี่ยเอ๋อเดินจากเขาไป เซี่ยเหลียนได้แต่ยืนงงอึ้งและนิ่ง เขาอยากจะตบปากตัวเองเป็นร้อยๆครั้งที่พูดจาบ้าบอออกไป ทั้งที่ในใจมันเต้นโครมครามอยากจะเข้าหานางนัก แต่บัดนี้กลับเป็นนางที่เอาแต่เดินหนีเขาอย่างไม่มีเยื่อใยหลวเหลือ เพราะมัวแต่คิดเข้าข้างตัวเอง

เซี่ยเหลียนยืนมองไปที่บ่น้ำพุที่สองแม่ลูกพึ่งจะเล่นสนุกจบไป เขาได้แต่ขบคิดเหตุใดพักนี้นางไม่ได้สนใจเหลียวแลเขาอย่างที่ควรจะเป็น คิดได้ดังนั้นเขารีบเดินตามเยี่ยเอ๋อไปในทันที

...

เยี่ยเอ๋อกลับมาถึงห้องตัวเอง ส่วนอาเยี่ยก็ออกไปเล่นข้างนอกกับเสี่ยวเจี๋ย นางนั่งลงที่หน้ากระจกเพื่อแต่งหน้าแต่งตัว สายตาของนางมองเข้าไปในกระจกนั้นและจ้องมอง ทั้งยังบอกตัวเองไม่ให้หวลกลับไปรักคนอย่างเซี่ยเหลียน ที่ผ่านมาก็เจ็บช้ำจวนเจียนขาดใจ ทำให้ต้องพลั้งมือทำร้ายลูก

นางส่ายหน้าไปมากับความคิดเดิมๆ ก่อนที่นางจะย้อนกลับมา เพราะรู้สึกบั่นทอนในหัวใจจนแทบจะบ้า เยี่ยเอ๋อนางถอนหายใจหลายๆครั้งเพื่อจะลืมความทรงจำเลวร้ายนั่น แต่อยู่ๆเสียงประตูก็เปิดดังเข้ามาจนทำให้นางตกใจและลุกขึ้นหันมาในทันที สายตาจ้องมองไปยังคนที่ถือวิสาสะเข้ามา

"เซี่ยเหลียน เข้ามาทำไม่ออกไปนะ!" นางพูดขึ้น แต่เซี่ยเหลียนกลับเดินเข้ามาใกล้นางขึ้นเรื่อย ใบหน้านิ่งเงียบของเขามองตรงมาทางนาง

"ถ้าหากท่านไม่ออกไป ข้าจะออกไปเองก็ได้ ข้าเหลียดที่จะอยู่กับท่าน" เยี่ยเอ๋อพูด พร้อมกับจะเดินออกไปและกำลังจะผ่านคนร่างใหญ่ที่ยืนนิ่งไม่มีการโต้ตอบ เมื่อเยี่ยเอ๋อจะเดินผ่านเขาออกไป แขนถูกดึงรั้งและนางถูกดขากอด และบดจูบอย่างหิวกระหายในทันที เยี่ยเอ๋อพยายามดิ้นไปมาเพราะรังเกียจและขยะแขยงเขาเต็มทน