ย้อนเวลากลับมาไม่ขอรัก

ตอนที่ 5 หักห้ามใจ

"คนบ้าเอ๊ย! ข้าไปหลงรักคนเยี่ยงนี้ได้เช่นไรกัน ปากร้ายสุดๆ " เยี่ยเอ๋อเดินออกมาอย่างหัวเสียปล่อยให้เซี่ยเหลียนยืนงงกับตัวเองอยู่

เมื่อเข้ามาในห้อง อาเยี่ยลุกขึ้นแล้ววิ่งมากอดมารดา

"ท่านแม่ ข้าอยากได้ของเล่นใหม่ อันเก่ามันหักไปแล้ว " เยี่ยเหลียน ชี้ไปทางของเล่นที่หักพังให้มารดาเห็น

"ได้สิลูกรัก แต่ถ้าหากเจ้านอนตื่นแล้วแม่จะพาเจ้าออกไปซื้อที่ตลาดดีหรือไม่ "

"ขอรับ ข้ารักท่านแม่ที่สุด "

"แม่ก็รักลูกที่สุดเช่นกัน"

"ท่านแม่ พาข้านอนได้หรือไม่ ข้าอยากนอนกอดท่าน"

เยี่ยเอ๋อมองลงมายังลูกน้อยรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาจับใจ ภาพในอดีตหวนคืนมาในหัว

นางทั้งด่าทอ ทั้งตบตีหวังให้อาเยี่ยน้อยที่ไม่รู้เดียงสาทำตามที่นางคิด เพื่อหวังให้สามีหันมาสนใจและอยู่กับนาง ความสุขที่เด็กน้อยควรจะได้รับกลับหามีไม่

กลับกัน ในวันสุดท้ายของชีวิตนางกลับมีลูกคนนี้อยู่เคียงข้างไม่ห่าง นางรีบกลืนก้อนน้ำตาลงไปแล้วย่อตัวลงอุ้มอาเยี่ยขึ้นมา

"อาเยี่ยลูกรักของแม่ แม่จะอยู่กับเจ้าไม่ห่างเจ้าอีกแล้ว ไปนอนเถอะได้เวลานอนแล้ว"

"ขอรับ"

เยี่ยเอ๋อนางพาอาเยี่ยนอนขึ้นไปนอนบนเตียง ทั้งคู่นอนกอดกันจนต่างพากันหลับไป

.

.

ตอนนี้ ทั้งจวนดูเงียบเชียบไม่เหมือนแต่ก่อน ตั้งแต่เยี่ยเอ๋อไม่อาละวาดตามหึงหวงเซี่ยเหลียนแล้ว บ้านช่องก็ดูมีสุขขึ้น กลับกันในใจของเซี่ยเหลียนกลับร้อนรุ่มและอยากจะพบแต่หน้าเมียอยู่เนืองๆ วันนี้เขากลับเข้ามาถามหาแต่นางจนบ่าวไพร่แทบจะยิ้มออกมาจนแก้มแตก

"เสี่ยวเจี๋ย ฮูหยินอยู่ที่ใด"

"เรียนนายท่าน ฮูหยินพาคุณชายนอนเจ้าค่ะ"

"นอนเหรอ !"

"เจ้าค่ะ ฮูหยินบอกว่าคุณชายควรนอนพักผ่อนเพื่อร่างกายจะได้แข็งแรง "

"แล้ว...ฮูหยิน?"

"นางก็นอนพร้อมกับคุณชายเจ้าค่ะ"

"ฮึ! นอนเหรอ! นางยังมีกะจิตกะใจนอนเหรอ สามีกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆแทนที่จะออกมาต้อนรับปรนนิบัติ แต่นางกลับนอนกลางวัน ทำแบบนี้จะเป็นภรรยาที่ดีได้อย่างไร"

เซี่ยเหลียนได้ฟังดังนั้นรู้สึกหัวเสียขึ้นมา พักนี้นางสนใจแต่อาเยี่ย จนละเลยการปรนนิบัติสามีเช่นเขา

"นายท่าน จะไปไหนเจ้าค่ะ"

"ก็เข้าไปปลุกฮูหยินของเจ้าน่ะสิ !"

พูดจบก็เดินเข้าไปที่เรือนของนาง เสี่ยวเจี๋ยรู้สึกแปลกใจ นายท่านที่ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะสนใจวันนี้กลับดูหัวเสียขึ้นมาเพราะว่าฮูหยินนอนกลางวัน เสี่ยวเจี๋ยยิ้มออกมาทันที

"นายท่านเจ้าคะ นางบอกว่าห้ามใครรบกวนเจ้าค่ะ"

"ห้ามได้หรือ ข้าคือสามีนางนะ!"

เสี่ยวเจี๋ยอยากจะหัวเราะออกมา นายท่านสนใจฮูหยินบ้างแล้วล่ะ นางกำลังจะเดินตาม แต่ก็หยุดตัวเองไว้ ปล่อยให้นายท่านได้ดูฮูหยินบ้าง

เซี่ยเหลียนเปิดประตูเข้ามาและเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงมองดูสองแม่ลูกนอนกอดกันหลับอย่างมีความสุข มือน้อยๆของอาเยี่ยล้วงเข้าไปในเสื้อของมารดา

"อาเยี่ย เจ้านี่ช่างร้ายกาจนัก"

เขาพูดออกมาพร้อมกับยิ้มน้อยๆ แล้วค่อยๆจับมือของอาเยี่ยออกจากอกของมารดา เขายืนมองทั้งคู่นอนหลับอยู่แบบนั้น ไม่นานเขาก็เดินออกมา เมื่อประตูปิดลง เสี่ยวเจี๋ยก็เดินเข้ามา

"นายท่านเจ้าคะ คุณหนูหลานเอ๋อมาเจ้าค่ะ"

"อืม ไปเตรียมต้อนรับ"

"เจ้าค่ะ "

จบตอนที่5

ตอนพิเศษหลังจบตอนที่ 5

เซี่ยเหลี่ยนยืนมองสองแม่ลูกที่นอนกอดกันกลมนานแล้วสินะที่เขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้ แต่ก่อนกลับมีแต่ความโมโหร้ายของเยี่ยเอ๋อ อาเยี่ยไม่เคยได้นอนกอดแม่อย่างมีความสุขแบบนี้มาก่อนแถมยังมือไม้ซุกซนอีกต่างหาก

เซี่ยเหลียนยืนมองสองแม่ลูกแล้วยิ้มออกมาภายในใจรู้สึกเป็นสุขนักคงไม่ต้องมีเรื่องใดเป็นกังวลอีกแล้วสินะทั้งตอนนี้ภายในจวนก็ดูจะเงียบสงบบ่าวไพร่ก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวใดๆกับความโมโหร้ายของเยื่อเอ๋อ มีแต่เขาตอนนี้ที่ยังรู้สึกสับสน

ภาพที่นางทำร้ายลูกยังวนเวียนเข้ามาภาพที่นางตามรักตามหวงเขายังวนเวียนเข้ามาเซี่ยเหลียนอีกใจนึงก็มีความสุขแต่อีกใจหนึ่งก็ดูกังวลใจเขายืนมองใบหน้าเรียบเนียนอ่อนหวานที่กำลังหลับไหลอย่างไม่รู้สึกตัวว่ามีสามีคนนี้มายืนจ้องมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปด้วยความสุขและความสับสน

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกดีกับนางขึ้นมาบ้างแล้วแต่กลับเป็นตัวนางเองที่ไม่ยอมจะเปิดใจให้เขาอยู่ๆนางก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือมันทำให้บางครั้งเขาก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

เขาจะทำอะไรได้อีกหากเข้าใกล้นางก็จะถูกนางตำหนิต่อว่าหรือไม่ก็เดินหนีไม่พูดจาความเย็นชาแบบนี้เขาจะเข้าหานางได้แบบไหนกันหรือว่านางคงอาจจะหมดใจรักจากเขาไปแล้วข้อนี้เซี่ยเหลียนได้แต่ยืนนิ่งคิด

มือที่ไขว้หลังกลับอยากจะยื่นเข้าไปรูปที่ศีรษะของนางสักหลายๆครั้งแก้มนวลที่เนียนละเอียดเป็นสีชมพูเขาอยากจะก้มลงไปดอมดมสักสี่ห้าที แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงความคิดเท่านั้นที่มันมักจะคิดไปเรื่อยเปื่อย

อยู่ๆเสียงเรียกของสาวใช้ก็ดังขึ้น..