ย้อนเวลากลับมาไม่ขอรัก

ตอนที่ 1 หากไร้รักก็ควรตัดรัก

มีดถูกกำมาอย่างแน่นและเดินมาตามทางเดินตรงเข้าไปยังห้องรับแขกของจวน เมื่อเห็นน้องสาวต่างมารดาลงรถม้ามาพร้อมกับผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ดวงตาแดงก่ำภายใต้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาความผิดหวังและความกดดันทั้งหมดที่ผ่านมาตลอดเจ็ดปีพร้อมจะระเบิดออกมาในตอนนี้

เท้าก้าวออกไปอย่างมั่นคงกรามขบกัดแน่นเพราะความรู้สึกและความรักทั้งหมดที่มอบให้สามีมาตลอดมันช่างไร้ความหมายและไม่มีคุณค่าใดๆเลย เมื่อมองตรงไปยังสามีและน้องสาวต่างมารดาที่นั่งคุยกันหัวร่อต่อกระซิกประหนึ่งว่าเป็นสามีภรรยากันโดยไม่สนใจสายตาบ่าวไพร่และคนอื่นๆในจวนแห่งนี้

มือกำมีดแน่นและเดินตรงเข้าไปพร้อมโทสะที่ผ่านมานางคงคิดว่าสักวันเขาจะเห็นใจและมอบความรักทั้งหมดที่มีให้กับนางแต่สุดท้ายยิ่งนับวันนางยิ่งอยู่ในนามภรรยาเอกในจวนแห่งนี้อย่างไร้ตัวตน แรงแค้นแรงโกรธเกลียดถูกขับออกมาทางน้ำตา จนไร้เรี่ยวแรงที่จะกรีดร้องออกมา

มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้นคือต้องกำจัดน้องสาวแพศยาคนนี้ซะ ต่อหน้าทำตัวอ่อนแอลับหลังกับเป็นงูพิษที่จ้องจะทำลายนางทุกทาง วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่น้องสาวอย่างนางจะมีชีวิตอยู่บนแผ่นดินนี้

ดวงตาแดงก่ำเดินตรงเข้าไปทันที บ่าวไพร่ถูกผลักล้มลงเพื่อไม่ให้ขวางทางเดิน ทั้งเขาและนางต่างมองตรงมาทางนาง แล้วรีบลุกขึ้นหลบเมื่อนางยกมีดขึ้นวิ่งตรงมายังน้องสาว เซี่ยเหลียน สามีของ เยี่ยเอ๋อ มองเห็นนางที่กำลังกำมีดพุ่งตรงเข้ามาหาเขาทั้งสอง เขารีบลุกขึ้นและผลักหลานเอ๋อให้ล้มลงไปเพื่อหลบมีดของนางที่พุ่งตรงเข้ามา

เยี่ยเอ๋อปักมีดลงกลางโต๊ะเพราะทั้งคู่หลบทัน นางดึงมีดออกและมองไปทางหลานเอ๋อหมายเอาชีวิตน้องสาวต่างมารดา นางตามไปด้วยใบหน้าที่โหดเหี้ยมเกินที่จะมีสิ่งใดเยียวยาได้อีก มีดปักลงตามพื้นแล้วตามพื้นเล่า นางหลบทันแต่สุดท้าย ก็ถูกพี่สาวต่างมารดาดึงกระชากผมของนางมาอย่างแรงจนหน้าหงาย

มีดจ่อไปที่คอของหลานเอ๋อ ใบหน้าของเยี่ยเอ๋อเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมหวังปลิดชีวิตน้องสาว

"หลานเอ๋อ! เจ้ามันเป็นมารชีวิตของข้า!! รู้ทั้งรู้ว่าข้ารักเซี่ยเหลียน จนข้าได้แต่งงานกับเขาและมีอาเยี่ย แต่เจ้า!ก็มิวายตามจองร้างจองผลาญข้า! ทำลายชีวิตครอบครัวของข้า หลานเอ๋อน้องรัก..วันนี้คงเป็นวันดีที่เจ้าจะต้องออกไปจากชีวิตของครอบครัวข้าตลอดกาล!"

"พี่ใหญ่! ท่านอย่าคิดนะ..หากว่าข้าจากไป พี่เขยจะรักท่านได้ สิ่งที่ท่านทำกับพี่เขยไว้เขาไม่มีวันให้อภัยท่านได้หรอก!"

"ทำสิ่งใด ! ข้ามิเคยทำสิ่งใดกับเขา..มีแต่เจ้าที่ลอบแทงข้างหลังข้าตลอด..!

"ผิดแล้ว..ที่ผ่านมาท่านทำตัวเองต่างหาก! ฮ่าๆๆ เยี่ยเอ๋อเจ้าอย่าคิดนะว่าฆ่าข้าแล้วเจ้าจะสมหวังพี่เขยไม่ปล่อยท่านไปแน่ๆ!"

"งั้นก็ลองดู !" มีดจี้ไปที่คอหวังเชือดคอของหลานเอ๋อด้วยความโมโหสุดขีด อยู่ๆ แขนของเยี่ยเอ๋อก็ถูกจะชากออกอย่างแรงและถูกเหวี่ยงไปด้านหน้า จนนางล้มลง

"เยี่ยเอ๋อ..นังสารเลว!! เจ้ามันอำมหิตเกินไปแล้ว !"

"ที่ข้าเป็นเเบบนี้เพราะใคร! ไม่ใช่เพราะเจ้าหรือเซี่ยเหลียนเจ้ากับนางทำกับข้าเกินไปแล้วจริงๆ !"

หลานเอ๋อค่อยๆคลานเข้าไปหลบนยู่ด้านหลังของเซี่ยเหลียน

"ใครอยู่ด้านนอก! พาหลานเอ๋อออกไปก่อน !"

"ไม่นะพี่เขย..ข้าเป็นห่วงท่าน จะให้ข้าทิ้งท่านไว้กับนางไม่ได้ !"

"ฮ่าๆๆ พูดออกมาได้หลานเอ๋อ..ช่างไม่อายปากนัก !"

"หยุดเดี๋ยวนี้!! เยี่ยเอ๋อเจ้าเป็นแบบนี้ไม่คู่ควรที่จะอยู่กับข้าต่อไปอีกแล้ว ..หลังจากวันนี้ ข้าจะหย่ากับเจ้า!! แล้วข้าจะแจ้งทางการว่าเจ้าจะฆ่าน้องของเจ้า!!"

"เซี่ยเหลียน นี่คือการตอบแทนความรักที่ข้ามีมาให้ท่านตลอดเจ็ดปีรึ! "

ใบหน้าหม่นหมองพร้อมคราบน้ำตาเปลี่ยนไปทันที ตอนนี้แม้แต่เซี่ยเหลียนเองก็ไม่สมควรมีชีวิตอยู่อีกต่อไป พวกเขาทั้งสองทำร้ายนางจนแทบไม่มีที่จะยืนอีกแล้ว ให้ชีวิตสุดท้ายของพวกเขาทิ้งไว้ตรงนี้จะดีกว่าซะเห็นพวกเขาครองรักกัน

นางค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นแล้วก้าวเท้าวิ่งเข้าไปพร้อมกับกำมีดพุ่งตรงไปยังเซี่ยเหลียน

"เซี่ยเหลียนวันนี้ท่านกับนังน้องแพศยาก็จงตายพร้อมกันวันนี้ซะ!!!! คนอย่างพวกท่านมันชั่วช้า !!!"

มีดพุ่งตรงเข้ามาหาเซี่ยเหลียนอย่างรวดเร็วเขาจับมือของเยี่ยเอ๋อไว้ได้ทัน ทั้งคู่ฉุดกระชากมีดกันไปมา อยู่ๆอาเยี่ยก็วิ่งเข้ามาเห็นภาพที่พ่อแม่ของตัวเองฉุดกระชากมีดกันไปมาต่อหน้า ทำให้อาเยี่ยร้องไห้ออกมา

"อือออ!!ท่านพ่อ..ท่านแม่..อย่า!!!"

หลานเอ๋อรีบวิ่งเข้าไปจับอาเยี่ยไว้

"อาเยี่ย! อย่าเข้าไปใกล้..แม่ของเจ้ากำลังเป็นบ้าเชื่อน้า!"

"ไม่! ปล่อยข้า!! ข้าจะไปห้ามท่านพ่อและท่านแม่ ปล่อย!"

อาเยี่ยสะบัดตัววออกจากมือของหลานเอ๋อทำเอานางต้องร้องตามหลานชายสุดเสียง

"อาเยี่ย!!หยุด!!อย่าเข้าไป!!"

อาเยี่ยวิ่งออกไปและตรงเข้าไปหาทั้งคู่ที่ฉุดกระชากมีดกันอยู่อย่างแรงไปมา

"อาเยี่ย!! อย่าเข้าไป!!!" หลานเอ๋อร้องเรียกหลานชายอย่างสุดเสียง

"ท่านพ่อ..ท่านแม่หยุดเถอะนะ..ข้าไม่อยากเห็นพวกท่านทะเลาะกันอีกแล้ว!!"

ยังไม่ทันจะพูดได้เต็มประโยคมีดที่ผลัดกันเหวี่ยงไปมาพุ่งมาทางอาเยี่ยที่วิ่งเข้าไป

ฉึก!!!!~~

มีดแทงเข้าไปกลางอกของอาเยี่ย เขาล้มล้งไปตรงหน้าของทั้งคู่ เสียงร้องระงมดังขึ้นไปทั้งจวนกับคนที่เห็นเหตุการณ์ตรงนั้น

เยี่ยเอ๋อและเซี่ยเหลียนปล่อยมีดออกจากมือเพราะมีดได้ปักอยู่กลางอกของลูกชาย เขาล้มลงเพราะตกใจจนแทบจะบ้า

ส่วนเยี่ยเอ๋อร้องตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

"อาเยี่ย!!!!! ไม่นะ!!!ลูกแม่!!!"

นางทรุดตัวลงก้มกอดอาเยี่ยมาไว้แนบอก พร้อมร้องไห้ออกมาปานใจจะขาด เซี่ยเหลียนคลานเข้ามาหาอาเยี่ยพร้อมกับร้องเรียกเขาเช่นกัน

"อาเยี่ย!! ฟื้นขึ้นมา!!อาเยี่ย!!"

เยี่ยเอ๋อผลักเซี่ยเหลียนจนล้มหงายลงไปอย่างแรง นางกอดอาเยี่ยร้องไห้อย่างคนไร้สติพร้อมกับกรีดร้องอย่างสุดเสียงอยู่ตรงนั้นแล้วหันหน้ามองไปยังทั้งคู่ที่ก็ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นกัน มือยกขึ้นมาชี้หน้าของเซี่ยเหลียน

"เซี่ยเหลียน..หลานเอ๋อพวกเจ้าล้วนตั้งใจทำลายข้า..หากชาติหน้ามีฉันใดข้าไม่ขออยู่ร่วมโลกกับพวกเจ้าอีก ..วันนี้อาเยี่ยไม่อยู่แล้วเหตุไฉนข้าต้องทนอยู่กับคนอย่างพวกท่านอีก ...

มีดถูกดึงขึ้นมาจากอกของอาเยี่ยแล้วหันปลายมีดเข้ามาหาตัวเองมือก็กำมีดแน่นและจ้วงแทงเข้าไปยังหน้าอกของตัวเองต่อหน้าทุกคนตรงนั้นในทันที

"เยี่ยเอ๋อ!!!อย่าา!!"เซี่ยเหลียนตะโกนออกมาสุดเสียง

'ความเจ็บปวดปางตายแบบนี้แม้จะทรมานแค่ไหนก็ไม่เท่ากับความทรมานใจที่ข้าได้รับตลอดมา..มาบัดนี้ทุกอย่างจบสิ้นไปแล้วหากย้อนกลับไปได้... ข้าไม่ขอรักเขาอีก'

เลือดไหลพวยพุ่งออกจากทางปาก สายตาที่มองไปยังเซี่ยเหลียนและหลานเอ๋อค่อยๆพร่ามัวลงไปแล้วค่อยมืดดับลงไปพร้อมกับมือที่กอดกุมอาเยี่ยลูกชายเพียงคนเดียวที่นางแทบไม่เคยได้เหลียวแลเลย

เหตุใดจึงตราหน้าว่าข้าผิด ข้าเพียงแต่ตื่นขึ้นมาก็พบว่า ข้ากับเซี่ยเหลียนอยู่บนเตียงเดียวกัน..เพียงแต่ที่ผ่านมาข้าแค่ชอบเขามากเป็นโอกาสดีที่ข้าเพียงอยากจะครอบครองเขาเพียงเท่านั้น..ตัวของข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่ามาอยู่ตรงนี้กับเขาได้เช่นไร

จบตอนที่ 1