ย้อนเวลากลับมาไม่ขอรัก

ตอนที่ 2 ในสมองของข้ามีแค่อาเยี่ย

เยี่ยเอ๋อสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงถ้วยแตกอยู่ข้างๆ

เพล้ง!!

เสียงถ้วยน้ำชาตกกระแทกพื้นอย่างแรง นางลืมตาขึ้นมาอย่างกระทันหัน แล้วลุกขึ้น เยี่ยเอ๋อยกมือขึ้นคลำไปที่หน้าอกตรงที่มีดปักเข้าไป ไม่มีแม้แต่รอยแผลนั้น นางมองมายังเด็กน้อยที่นั่งคุกเข่าตรงหน้า เพราะกลัวความผิดที่ทำถ้วยน้ำชาแตก น้ำตาไหลอาบสองแก้มและพยามกลั้นเสียงร้องไห้ไม่ให้มีเสียงดังเล็ดรอดออกมา

ข้าย้อนกลับมาหรือยังไง..ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสข้ากลับมา...ความตายของอาเยี่ยจะไม่เกิดขึ้นอีกต่อไป...ทั้งท่านและข้าจะไม่มีทางได้ร่วมเรียงเคียงกันอีก คงไว้แค่สถานะจองบิดามารดาของเขาก็เท่านั้น..

เยี่ยเอ๋อมองไปยังเด็กน้อยตรงหน้า เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเยี่ยเอ๋อถึงกับสะดุ้งตกใจ อาเยี่ย! ในวัยเพียงสามขวบปี เด็กน้อยกลัวนางที่เป็นมารดาขนาดนี้ นางคงใจดำกับลูกมากเกินไปแน่ๆ ตลอดเวลา นางใช้อาเยี่ยเป็นเครื่องต่อรองกับเซี่ยเหลียนมาตลอด เพื่อให้เขากลับมาหานาง

ตั้งแต่บัดนี้เซี่ยเหลียนไม่มีความสำคัญกับนางอีกต่อไปแล้ว เด็กน้อยด้านหน้าต่างหากที่สำคัญสำหรับนาง ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้นางได้กลับมา

ตอนนี้อาเยี่ยอายุน่าจะประมาณสามขวบ นางค่อยๆลุกขึ้น แต่ยังรู้สึกวิงเวียนอยู่ เพราะพิษไข้ที่นางพาลูกน้อยออกไปตากหิมะเพื่อทำให้ตัวเองป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา จนทำให้นางและลูกต้องป่วยจริงๆ

แต่กระนั้น อาเยี่ยยังมิวายเข้ามาดูนาง ที่ตอนนี้นางดีขึ้นแล้ว เหลือแต่อาเยี่ยที่แม้แต่ตอนนี้ไม่สบายดันลุกขึ้นมาดูนาง นางรู้สึกผิดต่ออาเยี่ยนัก นางรีบเดินเข้าไปกอดอาเยี่ย ภาพที่เขาตายต่อหน้ายังติดตราตรึงใจของนาง ความเจ็บปวดปะทุขึ้นทำให้นางน้ำตาไหลพราก

เมื่อก่อนนางต้องเรียกให้เสี่ยวเจี๋ยมาดูแลเขาแทบจะไม่มีเลสักครั้งที่นางจะกอดอาเยี่ยไว้ในอกแบบนี้ เมื่อก่อนนางตื่นขึ้นมากลับไม่สนใจอาเยี่ย แต่กลับวิ่งเต้นรีบไปหาสามีโดยไม่เคยสนใจอาเยี่ยเลย

" อาเยี่ยเจ้าไม่สบายยังมาดูแม่อีกหรือ "

อาเยี่ยเงยหน้าขึ้น เขาจะลุกวิ่งมาหานาง

"ท่านแม่ ข้ากลัวท่านตาย"

"หยุดก่อนอาเยี่ยอย่าขยับเดี๋ยวเจ้าจะเหยียบเศษแก้วได้ รออยู่ตรงนั้นก่อน" อาเยี่ยทำตามที่แม่บอกเพราะกลัวท่านแม่ของเขาตวาดออกมาแบบทุกครั้ง

เยี่ยเอ๋อค่อยๆเดินมาแล้วอุ้มเอาอาเยี่ยที่ตัวร้อนจี๋ไปนอนบนเตียงของนาง อาเยี่ยรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาวันนี้ท่านแม่ไม่ว่าเขาสักคำแสดงว่าท่านแม่ไม่ดุอีกแล้ว

"อาเยี่ยแม่หายแล้ว แต่ตอนนี้เจ้าตัวร้อนยิ่งนักแม่จะดูแลเจ้าเองนะ " อาเยี่ยยิ้มออกมาพร้อมกับยื่นมือไปจับใบหน้าของแม่

"ท่านแม่ตัวท่านไม่ร้อนแล้ว..แต่ข้ายังรู้สึกปวดหัวอยู่เลย"

"ไม่เป็นไร..วันนี้แม่จะดูแลเจ้าเอง"

"เสี่ยวเจี๋ยเข้ามาทำความสะอาดให้ข้า เมื่อเสร็จแล้วรีบออกไปซื้อยาแก้ไข้ของเด็กมา อาเยี่ยไม่สบาย"

เสี่ยวเจี๋ยรีบเข้ามา ทำความสะอาดแล้วไปซื้อยามา เยี่ยเอ๋อลงมือต้มเองกับมือ พร้อมทำข้าวต้มร้อนๆให้อาเยี่ยได้กิน

"อาเยี่ยมากินข้าวต้มก่อนนะเดี๋ยวจะแม่ป้อนเจ้าเอง "

อาเยี่ยค่อยๆลุกขึ้น

"เจ้าต้องกินเยอะๆนะ จะได้กินยา และจะได้หายไวๆ " คำพูดที่อ่อนโยนจากมารดาทำให้อาเยี่ยรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก เขากินข้าวต้มได้เยอะ จากนั้นนางก็ป้อนยาให้กับลูกชาย เสี่ยวเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างๆนางรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่พูดสิ่งใดออกมา อยู่ๆฮูหยินก็เปลี่ยนไป แต่ก็ดูๆไปก่อน

เยี่ยเอ๋อนั่งเฝ้าลูกชายของนาง นางค่อยๆเช็ดตัวให้เขาตลอดเวลา เฝ้าไข้ลูกชายไม่ห่าง จนนางหลับไปข้างๆเตียง

เซี่ยเหลียนกลับมา เขาเดินเข้ามาดูอาเยี่ย เพราะเสี่ยวเจี๋ยได้รายงานเขาไป เขาค่อยๆเดินเข้ามาและแตะไปที่หน้าผากของอาเยี่ย และมองลงมายังเยี่ยเอ๋อที่นอนหลับอยู่ข้างๆลูก

พลางคิดในใจว่าคนอย่างนางก็ห่วงลูกเป็นเช่นกันรึ เสแสร้ง! เขาคิด

อยู่ๆเยี่ยเอ๋อสะดุ้งขึ้น และตื่นขึ้นมาทำให้เซี่ยเหลียนตกใจและถอยออกมา

"กลับมาแล้วเหรอท่านพี่ " คำถามของนางถามเขาขึ้นมา อาจเป็นเพราะความเคยชินของตัวเองเมื่อรู้ตัวนางจึงรีบหุบปากของตัวเองลงทันที

เซี่ยเหลียนไม่อยากจะสนทนากับนาง เขาจึงหันหลังจะเดินออกไป เยี่ยเอ๋อลืมไป นางเผลอพูดออกไปได้ยังไงนะ แม้แต่จะคุยด้วยเขาก็ไม่อยากจะคุยกับนาง ก็แล้วแต่นางไม่สนใจ นางจึงหันไปเอาผ้าชุบน้ำบิดให้หมาดแล้วเข็ดตัวของอาเยี่ยต่อ

เซี่ยเหลียนแปลกใจ เหตุใดนางไม่หันมาคุยกับเขาต่อ ปกตินางจะวิ่งเข้ามาเกาะแขนเขา ส่งสายตายั่วยวนกวนประสาท เหตุใดวันนี้นางไม่ใยดีเขานะหรือว่านางอาจจะคิดได้ ห่วงลูกขึ้นมาช่างเถอะเขาเดินออกไป

...

หลังจากเขากลับมาไม่นาน เสียงเสี่ยวเจี๋ยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานนางตามปกติ เรื่องที่วันนี้หลานเอ๋อหิ้วอาหารมาส่งพี่เขย เยี่ยเอ๋อกำมือแน่น แต่เมื่อมองหน้าของลูกชายที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนางก็คลายมือนั้นออกทันที แล้วบอกให้เสี่ยวเจี๋ยเฝ้าต่อ

หลานเอ๋อนำอาหารมาฝากให้กับเซี่ยเหลียนนางทำมาหลายอย่างเลยทีเดียว

อาหารถูกจัดขึ้นโต๊ะทั้งสามนั่งพร้อมหน้ากันเยี่ยเอ๋อไม่ปริปากพูดอันใด ที่จริงนางก็หิวอยู่ไม่น้อยนางแค่อยากมานั่งดูว่า น้องเมียกับพี่เขยเขาคุยอะไรกัน

เยี่ยเอ๋อไม่สนใจตักอาหารใส่จานแล้วเอาเข้าปากจริงๆก็เป็นรสชาติที่นางคุ้นเคยเพราะอาหารที่บ้านนาง ทำให้นางเจริญอาหาร นางเหลือบมองทั้งคู่ที่ยิ้มให้กันและตักอาหารให้กันไปมา

หลานเอ๋อเหลือบมองเซี่ยเหลียนและปรายตามองเซี่ยเอ๋อพี่สาวต่างมารดา นางคีบเนื้อไก่ขึ้นมาแล้วยื่นใส่ถ้วยให้เซี่ยเหลียน

"กินเยอะๆนะพี่เขย ท่านพ่อฝากข้ามา " นางยิ้มน้อยๆให้กับเซี่ยเหลียนเขามองดูเนื้อไก่ที่หลานเอ๋อคีบมาใส่ถ้วยของเขาและมองไปที่เยี่ยเอ๋อที่กินข้าวโดยไม่สนใจเขาและหลานเอ๋อเลย

"ขอข้าวเพิ่ม " นางยื่นถ้วยออกไปให้บ่าวตักข้าวให้ นางจะต้องรีบกินให้อิ่มหากอาเยี่ยตื่นมาเดี๋ยวไม่เจอนาง เยี่ยเอ๋อกินข้าววันนี้เป็นวันที่อร่อยที่สุดตลอดเวลาที่ผ่านมานางต้องกล้ำกลืนฝืนทน กินข้าวคลุกเคล้ากับน้ำตาเพราะแรงหึงหวงของนาง

วันนี้นางมีความสุขยิ่งนักที่ได้ปลดปล่อยตัวเอง เมื่ออิ่มนางจึงวางตะเกียบลงอย่างแรงแล้วลุกขึ้น พร้อมกับแกล้งส่งยิ้มให้กับหลานเอ๋อ

"หลานเอ๋อ พี่ขอบใจเจ้านะที่นำกับข้าวอร่อยๆมาฝากเรา วันนี้พี่กินข้าวอร่อยมาก ไปก่อนนะ กินข้าวกันให้อร่อยนะ " พูดจบนางก็เดินออกไป ปล่อยให้ทั้งสองนั่งงงกับกิริยาที่แปลกไปของนาง

เยี่ยเอ๋อเดินมากำลังจะเปิดประตูห้องแต่ก็ถูกมือหนาจับแขนของนางไว้

"เจ้าจะทำอะไร" เขาถามนางขึ้นมา

"ทำอะไร " นางย้อนเขาและสะบัดแขนออกจากมือเขา

"ก็.."

"นี่ เซี่ยเหลียน ข้าทำอะไรก็ไม่ถูกใจเจ้า ข้าหิวข้าวข้าก็ไปกินข้าวแล้วอย่างไรเล่า ถ้าไม่มีอะไรถอยไป! ข้าจะเจ้าไปดูลูก!"

จบตอนที่2

__________________________________