ตอนที่ 3 ปิดประตูใจ
1012 Words
เยี่ยเอ๋อสะบัดมือจากสามีที่เข้ามาจับแขนของนาง นางเปิดประตูห้องเข้าไปและเดินตรงเข้าไปหาอาเยี่ยที่นอนหลับอยู่ โดยมีเซี่ยเหลียนเดินตามเข้ามา
"ท่านเข้ามาทำไมอีก " เยี่ยเอ๋อพูดออกมา ทำเอาคนที่รับฟังถึงกับขมวดคิ้วขึ้นเพราะความแปลกใจ นางเป็นอะไรอยู่ๆก็เมินเฉยเขาขึ้นมา ปกติได้แต่ตามยั่วยวนนัวเนีย วันนี้กลับผิดแปลกไป
"ข้าไม่ได้ตามเจ้ามา ข้ามาดูอาเยี่ย เพราะเจ้า ลูกถึงได้ป่วยขนาดนี้ มาวันนี้แสร้งทำว่าเป็นห่วงลูกหรือว่าเจ้ามีแผนชั่วอันใดอีก!"
"นี่เซี่ยเหลียน หากท่านไม่ได้รักข้า ก็อย่ามากล่าววาจาไม่ดีใส่ข้า หากเป็นไปได้เราไม่ต้องพูดคุยกันเลยยิ่งดี "
"เจ้าว่าอะไรนะ" เซี่ยเหลียนตกใจกับคำพูดของนาง
"หากท่านรักใคร่ชอบพอใคร หรือว่าท่านรักใคร่ชอบพอหลานเอ๋อ ท่านก็แต่งนางเข้ามาเป็นอนุซะ ส่วนข้าจะขออยู่เพื่อลูกของข้า!"
"อยู่เพื่อลูก! สิ่งที่เจ้าทำกับลูกมาโดยตลอดเจ้ายังกล้าพูดออกมาอีกรึ ไม่อายปากบ้างรึไง!"
"อายสิ ! ข้าจึงอยากจะชดใช้ทั้งชีวิตของข้า..เพื่อเค้า..ส่วนท่านข้าขอไม่พบเจอ หากวันใดอาเยี่ยโตพอจะรู้เรื่องทุกอย่าง ข้าจะหย่าให้ท่านเอง ..นับจากนี้ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวใดๆกับท่าน..หากไม่มีเรื่องใดจำเป็นอย่าเข้าใกล้ข้า..ออกไปซะ ข้ากับลูกต้องการพักผ่อน "
เซี่ยเหลียนทั้งงงทั้งตกใจ เกิดเหตุใดขึ้นกับนาง วันนี้จึงได้พูดจาผิดแปลกไป นางคงหาเรื่องเรียกร้องให้เขามาสนใจอีกเป็นแน่ เยี่ยเอ๋อ เจ้าช่างแผนสูงนัก ดูซิ! ว่าจะแสดงได้สักกี่วัน
เมื่อประตูปิดลง น้ำตาของเยี่ยเอ๋อไหลออกมาความเจ็บใจยังคงฝังแน่นราวกับว่าไม่สามารถถอนออกไปจากใจได้ ต่อจากนี้ เมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้นางมีชีวิตอีกครั้งนางจะต้องตัดใจจากเขาให้ได้ ครั้งนี้นางจะต้องมีความสุขในชีวิตสักที
เยี่ยเอ๋อหันไปมองลูกน้อยที่นอนหลับอยู่ อาเยี่ยดูผอมมาก เด็กอายุแค่นี้ควรจะมีร่างกายที่แข็งแรงกว่านี้ ทำอย่างไรได้เป็นความผิดของนางที่ไม่เคยสนใจใยดีลูกเลย คอยต่อว่าด่าทอ ทั้งที่เขายังเล็กนัก
"อาเยี่ย ต่อจากนี้ชีวิตของแม่ขอมอบให้กับเจ้าลูกรัก"
ในเช้าวันต่อมา
เยี่ยเอ๋อตื่นแต่เช้า นางลุกขึ้นมาทำอาหารให้กับอาเยี่ย วันนี้เขาอาการดีขึ้นไวมาก อาจเป็นเพราะนางใส่ใจเขามากขึ้น
"อาเยี่ย กินเยอะๆนะเเม่ทำให้เจ้าเองเลยนะ ดูสิผอมแห้งจนหัวโตหมดแล้ว"
"ขอรับท่านแม่ ข้าจะกินให้หมดเลย"
"ดีมากลูกแม่"
สองแม่ลูกนั่งคุยกัน พร้อมกับดูลูกชายกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ๆเซี่ยเหลียนก็เดินเข้ามา หลายวันมานี้เยี่ยเอ๋อไม่เข้าไปกวนใจเขาแบบเดิมอีกแล้ว จนวันนี้เห็นนางดูแลลูกแล้วเขากลับอยากจะเข้าไปสนทนากับพวกเขาบ้าง
"อาเยี่ย วันนี้เจ้ากินอะไร ให้พ่อกินด้วยได้หรือไม่ "
เสียงที่ดังเข้ามาทำให้เยี่ยเอ๋อที่ยิ้มกว้างอยู่นั้นหุบลงทันทีพร้อมกับสีหน้าที่ราบเรียบ
"โอ้โห ! น่ากินทั้งนั้นเลย "
"ท่านแม่ทำให้ข้ากินขอรับ"
"อืม พักนี้แม่เจ้าทำของกินให้เจ้าบ่อยๆ ระวังกินมากเกินไปจะปวดท้องเอาได้นะ "
"จะปวดท้องได้อย่างไร อาหารที่ข้าทำข้าทำสำหรับเด็กเท่านั้น ทุกอย่างถูกคัดสรรมาอย่างดี !"
"แล้วข้าล่ะ ข้าเป็นสามีของเจ้าเหตุใดไม่ทำให้ข้าบ้าง เมื่อก่อนเห็นทำให้ข้าเต็มโต๊ะ"
"ท่านมีอาหารมาส่งถึงที่ทุกวัน..ขืนข้าทำไปท่านไม่กินก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ"
"นายท่านขอรับ คุณหนูหลานเอ๋อมาขอรับ"
เมื่อเยี่ยเอ๋อได้ยินเช่นนั้นนางลุกขึ้น
"อาเยี่ย เจ้าอิ่มแล้วใช่หรือไม่ "
"ขอรับท่านแม่ "
"ถ้าเช่นนั้น เราไปกันเถอะท่านพ่อต้องกินข้าวแล้ว...เสี่ยวเจี๋ย เอาของกินของอาเยี่ยทั้งหมดบนโต๊ะไปเททิ้งนะ หรือไม่ก็เอาไปให้หมูหมากินเถิด ดูว่าจะมีประโยชน์ดีกว่า"
เซี่ยเหลียนไม่พูดอันใด หลายวันมานี้นางเปลี่ยนไปมากอีกทั้งยังเว้นระยะห่างกับเขาจนรู้สึกได้ว่าที่ผ่านมานางตามรักตามอาละวาดเขานั้นเป็นเพราะเหตุใด หรือนางอาจสำนึกได้แล้ว แต่เหตุใดในใจของเขากลับกระวนกระวายขึ้นมา
"ท่านพี่ต้องขออภัยวันนี้ท่านพ่อให้ข้านำของกินมาส่งให้พี่เขย " หลานเอ๋อพูดขึ้น
นางเพียงแต่จูงมือของอาเยี่ยแล้วหยุดฟังที่น้องสาวต่างมารดาพูด แล้วเดินออกไปโดยไม่ต่อปากต่อคำใดๆ
ทำเอานางก็งงเช่นกัน แต่ก็ดีแล้วถือว่านางเปิดทางให้ก็แล้วกันหลานเอ๋อคิด
"พี่เขย อาหารมาแล้วทานเลยหรือไม่"
หลานเอ๋อพูดออกมาพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของเซี่ยเหลียน เขาก้มลงมองมือที่จับมือของเขา เซี่ยเหลียนเงยหน้าขึ้นมองหน้าหลานเอ๋อที่ยิ้มน้อยและทำท่ากระมิดกระเมี้ยนเอียงอาย เขารีบดึงมือออก
"ขอบใจเจ้ามาก พอดีข้ากินกับเยี่ยเอ๋อและอาเยี่ยแล้ว" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปทำให้หลานเอ๋ออึ้งและงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วันนี้พี่เขยปฏิเสธนางได้อย่างไร เยี่ยเอ๋อใช้มารยาใดหลอกล่อเขาอีก
มือกำแน่น นางลุกขึ้นและเดินออกไปทันที
จบตอนที่3
- Writer
