เยี่ยเอ๋อรีบเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ที่ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวต่อกัน เซี่ยเหลียนรู้สึกหมดแรงกับคำพูดของอวี้ซินเสวียน นางจึงเดินจึงเข้ามาจับแขนของเซี่ยเหลียนไว้
"อวี้ซินเสวียน ท่านได้โปรดกลับไปก่อนได้หรือไม่ " นางพูดออกมา
เยี่ยเอ๋อพาเขาไปนั่งที่โต๊ะนั่งเล่นทันที เซี่ยเหลียนรู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาเพราะเหตุใด เขาจึงไม่รู้เรื่องอะไรเลยเมื่อสามปีก่อน เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกที่นั่งอยู่ตรงหน้าแม้ตอนนี้นางจะเข้าข้างและยืนข้างเขาแต่ตอนนี้สายตาที่มันอ้อนวอนร้องขอความรักจากเขามันกลายเป็นว่างเปล่าไม่เหลือสิ่งใดให้ค้นหาอีกแล้ว
อวี้ซินเสวียนหันหลังกำลังเดินออกไปอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินออกไปเขาหยุดลงและหันมามองทั้งคู่ที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆกันโดยไม่รู้ว่าเขาทั้งสองพูดคุยเรื่องใดกันเขาได้แต่ถอนหายใจ
เซี่ยเหลียนนั่งลงยกมือขึ้นมากุมขมับลงทันที อาเยี่ยจึงวิ่งเข้าไปใกล้
"ท่านพ่อ..ไม่สบายรึเป
