เซี่ยเหลียนยิ้มออกมาจนแทบแก้มปริ เขาเดินเข้าไปอุ้มเอาอาเยี่ยที่ยืนเงยหน้ามองดูว่างที่ลู่ลมไปมาบนท้องฟ้า แล้วพาเขาเดินเข้าไป
เมื่อเดินเข้ามาภายในกลับพบว่าหลานเอ๋อมารอพบเขาอยู่ ทำให้เขาถอนหายใจออกมา อีกทั้งยังมีเยี่ยเอ๋อนั่งรอเขาอยู่ตรงนั้นพร้อม
"พี่เขย ข้ามาไม่ได้บอกกล่าวต้องขออภัย"
เซี่ยเหลียนหันหน้ามามองเยี่ยเอ๋อที่นั่งมองเขาและน้องสาวอยู่อย่างเงียบๆ โดยมีอาเยี่ยปีนขึ้นไปนั่งตักของมารดา
"อาเยี่ย ปีนี้เจ้าโตขึ้นอีกแล้วนะ ดูจ้ำม่ำเสียด้วย เเม่ของเจ้าคงจะดูแลดีไม่คงไม่ปล่อยปละละเลยเหมือนแต่ก่อน" หลานเอ๋อพูดออกมา
" นั่นสิ! ข้าดูแลสั่งสอนลูกของข้า ให้นอนหลับ กินอิ่ม ที่สำคัญข้าสั่งสอนให้เขาเป็นคนดี ไม่รบกวนครอบครัวอื่น ..แต่ว่าแม่ของเจ้าไม่สั่งสอนเจ้าหรืออย่างไร ..ว่าการที่มาหาสามีคนอื่นถึงเรือนแบบนี้เหมือนกับการเที่ยวมาเร่ขายตัว..อีกอย่างนะแม้จะมีพ่อคนเดียวกันแต่ถ้านับจากสายเลือด..
