"ข้าทำสิ่งใด! เซี่ยเหลียน"
"เยี่ยเอ๋อ เจ้ามาแอบคุยกับชายอื่นถึงในจวนบิดาเจ้า! เจ้าไม่กลัวบ่าวไพร่มาเห็นแล้วเอาไปติฉินนินทารึอย่างไร !" เซี่ยเหลียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูจะโมโหให้กลับเยี่ยเอ๋อ เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดนางทำหน้านิ่งและมองจ้องไปที่สามีที่ไม่เคยคิดจะคุยดีกับนางเลยแม้แต่สักครั้งไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนมีแต่วาจาที่ใส่ร้ายป้ายสีทำให้นางต้องตอบโต้เขาไปในทันควัน
"อ้อ! เพราะสาเหตุนี้ท่านถึงได้รีบมาสินะ " เยี่ยเอ๋อพูดขึ้น เพราะมองเห็นหลานเอ๋อ คงเป็นนางอีกแล้วสินะ ที่ยุยงเขาให้รีบมาคำพูดของน้องสาวของนางไม่ว่าจะพูดสิ่งใดเขาคงจะเชื่อหมดสินะนี่หรือคือคนที่นางรักและชอบเขามานานแสนนานจนแทบจะถวายชีวิตให้เขาช่างเถอะถึงอย่างไรตอนนี้นางก็ตาสว่างแล้วไม่มีสิ่งใดที่นางจะต้องสนใจอีกแม้แต่ความรู้สึกของเขา
" เซี่ยเหลียน ท่านอย่าใจร้อนไปเลย ข้าและรองแม่ทัพอวี้เคยรู้จักกันมาก็จริง เราสองคนก็แค่ทักทา
