เยี่ยเอ๋อเข้ามาในห้องพักที่บิดาให้บ่าวไพร่จัดเตรียมไว้ให้ นางปิดประตูลงแล้วหันหน้ามามองเซี่ยเหลียนและอาเยี่ยที่นอนหยอกกันอยู่ นางยืนมองสองคนพ่อลูกเล่นกันสนุกเหมือนกับว่า ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาสนใจลูกขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหนกันนะ
ในหัวก็พลันนึกถึงอดีตที่แสนเจ็บปวด นางเคยไปตามเขาถึงราชวังหลวง แต่กระนั้นเขากลับบอกให้ทหารเวรยามบอกให้นางรออยู่ตรงหน้าประตูวัง ตรงนั้นทั้งเหน็บหนาวและหิมะตก นางนั่งรออย่างนั้นสามชั่วยาม เพื่อจะมาขอร้องให้เขากลับไปดูแลลูกบ้าง
เมื่อถึงเวลาออกมา กลับเป็นเขาและหลานเอ๋อนั่งรถม้าออกไปด้วยกันจนถึงขนาดนั้น นางก็ยังปักใจรักเขาแต่กลับโกรธเกลียดหลานเอ๋อทุบตีทำร้ายนาง และไม่เคยคิดจะโทษเขาเลย
มาตอนนี้ตอนที่นางหมดใจรักใคร่แล้ว เขากลับมาทำดีเพื่อที่แค่จะรั้งนางไว้เพียงเท่านั้น เซี่ยเหลียนเงยหน้าขึ้นแล้วมองมาทางนางที่ยืนอยู่ตรงประตู อาเยี่ยจึงพูดขึ้น
"ท่านแม่! พาข
