The queen weakness

CHAPTER 03

CYRENE POINT OF VIEW

"So, Why are you guys here? I thought that---" grandpa cut my words off.

"No dear," he said mockingly. "I was checking you if you have a boy---" katulad ng ginawa niya ay pinutol ko rin ang sinasabi niya. what the hell is this question all about?

"No, I don't have a boyfriend grandpa, alam niyo naman ang palagi kong ginagawa," wika ko. ngumisi naman siya na parang natatawa sa narinig. napansin ko rin ang pagkibot ng mga labi ni grandpa na parang nagpipigil ng ngiti.

"Wala naman akong sinabing boyfriend, ang ibig ko sabihin ay boy bestfriend." napabusangot ako dahil sakanyang sinabi at narinig ko naman ang pagtawa ng mga taong nasa lamesa. narinig ko rin ang mahinang tawa ni Lucas kahit na halata sa mukha niyang wala siyang naiintindihan bukod doon sa huling sinabi ni grandpa.

Taga-bundok ba ang isang ito?

Umirap na lang ako kay grandpa at tinuon ang pansin kay grandma na umiinom ng wine mula sa isang babasagin baso.

"How are you Abuela?" I ask her habang naghihiwa ng steak. ngumisi lamang siya at tinagilid ang kanyang ulo.

"I'm fine apo, How about you?" tanong niya at napatingin kay Lucas. "And you..." parang nagiisip pa siya ng idadagdag. "Lucas, Tama ba?" muling tanong niya.

"Opo," magalang na sambit ni Lucas.

Nag-usap lang silang lahat ng panandalihan habang mukhang na-out of place na itong si Lucas.

Nandito kami sa Garden ni Lucas. kakatapos lang namin kumain.

"Lucas, Can I ask you?" basag ko sa katahimikan. umangat siya ng tingin at dahan-dahan napatango. "Where's your parents?" tanong ko. natahimik naman siya at parang nagaalangan sumagot.

Bumuntong-hininga siya, "Hindi kami mayaman katulad ng mga studyanteng nagaaral sa eskwelahan natin at scholarship lang ako sa school at laking pasasalamat ko na iyon kasi wala naman akong pera para makapagaral sa mga magarang eskwelahan katulad ng pinapasukan ko. lasinggero ang papa ko samantalang ang mama ko naman ay puro sugal ang inaatupag. may ate ako na mahilig sa make-up, trabaho niya ang magbenta ng katawan."

Napaawang ang bibig ko sa narinig at hindi makapaniwalang tiningan siya ng mariin.

"S-Seryoso?" nanatili ang aking bibig na nakaawang. tumango siya at nagpilit ng ngiti sakin.

"Dapat pala hindi---" hindi ko na siya pinatapos sa pagsasalita. agad ko siyang kinabig at hinila para bigyan ng isang mainit at mahigpit na yakap. I consider him as my friend---actually, he's a kuya material.

Nakikita ko sakanya pati sakanyang mga mata ang kuya ko. parehas sila ng kulay ng mga mata.

"Alam mo Lucas? Your a kuya material, nakikita ko sayo ang kuya ko." bulong ko sakanya. hinawakan niya ang balikat ko at kunot noo akong tinitigan.

"Si Chris?" tanong niya. napatawa ako ng mahina at dahan-dahan umiling na naging dahilan para mas lalong kumunot ang kanyang noo. tila hindi maintindihan ang aking tinuturan.

"What I mean is, 'yon kuya ko na hanggang ngayon ay hindi pa rin namin nahahanap, I miss kuya Hero." sabi ko at napabuntong-hininga habang nakatitig sa magagandang ulap sa kalangitan. bumalik agad ang tingin ko kay Lucas at nakita ko siyang nakahawak sakanyang ulo na tila may masakit roon.

"Are you okay?" I asked him. tipid siyang tumango.

"Cyrene," napatingin ako sa likod ko ng marinig ang boses ni kuya. seryoso ang kanyang mukha habang nakatayo sa hindi kalayuan pero kahit ganun pa man, halata pa rin ang saya sakanyang mga mata. kung hindi mo lang siya kilala, aakalain mong may galit siya sa mundo.

Kumunot ang noo ko, may kakaibang kislap sa mga mata niya habang nakatingin samin.

"Pinapatawag ka nila mom and dad sa opisina nila," malamig na turan niya. nakita kong natigilan si Lucas. siguro ngayon lang niya narinig na nagsalita ng ganyan kalamig si kuya.

Hindi ako sumagot at tumango lang sakanya bilang pagsang-ayon. tiningan ko si Lucas para magpaalam. hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang magpaalam sakanya but my mind say that I need to. tumango siya kaya tuluyan na akong umalis para puntahan sila mom and dad sa kanilang opisina.

Bakit kaya nila ako pinapatawag?

CHRIS POINT OF VIEW

Grabe! Naiiyak ako!

"Sorry but I need to do this, mahal kita kaya ko ginagawa ito." sabi nun lalaking bida sa palabas.

"Mahal mo 'ako? tapos iiwan mo 'ko? gago ka ba?" pasigaw na sagot naman ng babaeng bida. kumuha ako ng tissue sa lamesa at pinunas 'yon sakin mga mata. nakakaiyak naman ang palabas na ito, nakakatouch.

Minsan talaga may mga ganitong pagkakataon, 'yon akala mo na okay na pero hindi pa pala, kailangan mo pang mag-sacrifice in order to save your beloved.

"Kuya palabas lang 'yan!" sumulpot bigla si Cyrus na may dala-dalang isang mankok ng french fries.

"Manahimik ka! Huhuhu!" I wipe my imaginary tears. nakakaiyak naman kasi talaga ang palabas. sino ba nagrecommend nito sakin kanina? Lagot talaga sakin si Cyrene!

"Pinanood mo na pala 'yan." singit ng kung sino. nilingon ko 'yon at sinamaan ng tingin.

"Kasalanan mo ito, kaya ako umiiyak ngayon!" bulyaw ko. parehas kaming nagulat ng may pumatak na luha sa kabilang mga mata ko.

Napahagulgul ako. ang sama talaga nitong kapatid.

"A-Ah...Eh..."

"Lagot ka ate! Pinaiyak mo si kuya!" pangaasar ni Cyrus kay Cyrene. agad akong tumayo at pumwesto. bago pa man ako makahakbang ay mabilis na siyang tumakbo palayo papuntang kwarto niya pero sinusundan ko pa rin siya.

"It's time for a dinner guys!" rinig namin sigaw ni tita na nakasalubong pa namin sa dining area habang may hawak itong tray. pareho namin siyang hindi pinansin ni Cyrene. madadaanan kasi ang dining paakyat ng hagdan dahil nandun ang mga kwarto namin.

Mabilis niyang na-locked ang pinto ng kanyang kwarto dahilan para mauntog ako sa amba nito na kinabusangot ko.

"Nakakarami ka na ah!" nagpapadyak ako dahil sa inis. wala ang mga kasambahay dito nila dad dahil mga day-off nila samantalang ang mga men in black ni dad ay mga nakabantay sa labas kaya malawak kaming magtakbuhan at magharutan.

Nakarinig ako ng mga mahihinang pagtawa na mas lalong nagpasama ng mukha ko. I look at my back and saw them, my cousins and my youngest brother, and oh, sa likod nila ay sila tita, at tito.

"Anong tinitingin-tingin niyo? Hmp!" tumalikod ako at nagmartsa ng umalis. mukhang hindi na nila napigilan ang humagalpak ng tawa na siyang mas lalong kinainis ko.

Ano bang klaseng mga pamilya 'to? Hmp!

"Kakain na raw!" sigaw ko habang kumakatok sakanyang kwarto. hindi pa siya lumalabas simula kanina. takot sigurong hulihin ko siya.

dahan-dahan bumukas ang pinto at sumilip sya sa siwang nito. tila natatakot sa kung ano o sino man. napatawa ako ng palihim.

"Cyrene," banta ko. nakanguso siyang umalis sa likod ng pinto at dahan-dahan lumabas ng kanyang kwarto. akmang hahawakan ko na siya ng bigla syang tumakbo ng mabilis at nadapa pa siya kaya hindi ko mapigilan ang mapatawa.

May tanga pala akong kapatid.

Pumasok ako sa dining area and saw them eating peacefully. hindi man lang ako hinintay.

"Aren't you guys wait for me?" I asked them out of the blue after sitting beside Cyrene who peacefully eating.

"Ang tagal mo bumaba, gutom na ako!" wika ni Gysele. linunok niya ang kinakain niya at uminom ng tubig na nasa lamesa bago niya kami tingan ni Cyrene ng seryoso. "Oo nga pala, sa school niyo na kami magaaral. I used to study there but dad transfered me to other school, he leave me no choice, hindi ko rin alam kung bakit ayaw niya akong pumasok doon. siguro naman papayagan na niya akong magaral doon knowing that you guys are there," dagdag na wika niya dahilan para magtinginan kami ni Cyrene.

We know, we know why tito did it. ayaw lang niyang mapahamak ang anak niya. the school looks like a normal school but It's not. some of them are a gangster. Gysele don't know about who really I am, about who really her family is. kung ano ang mga trabaho ng mga parents niya. ayaw namin siyang mapahamak at madamay sa gulo. gagawin namin ang lahat para protektahan siya.

She's our cousin after all, she's so innocent and a brilliant, she's a soft hearted. madali siyang masaktan sa isang bagay and also she's a sensitive when it comes to a words and to her beloved family.

She's like a sister to me, nakikita ko sakanya si Cyrene, ang pinagkaiba ay masyadong brutal ang kapatid ko. madami silang pinagkaiba ni Cyrene pero para sakin ay para ko na rin kapatid kung ituring si Gysele. I sight.

"Hindi pwede!" Cyrene and I said in unison. we look at each other. naguusap kami gamit ang mga mata. ayaw kong mapahamak si Gysele at ayaw ko na siya ang puntiryahin ng mga kaaway dahil siya ang soft hearted.

"W-Why?" hindi na kami nagulat ng bigla na lang may tumulong luha sa kabilang mga mata niya. see? she's so a brilliant, a soft hearted woman.

Umiwas kami ng tingin.

Tumikhim bigla si dad, "Bukas pa kayo aalis diba?" tanong ni dad. nagkatinginan kami ni Cyrene at sabay na tumango. "Alam niyo na ang gagawin niyo." he said. tipid akong tumango.

Umalis na si Lucas kanina, her mom called him at may emergency raw kaya kailangan na niyang umuwi ng maaga. hmm... something is wrong.

CYRENE POINT OF VIEW

[ N-Napatawag ka y-yata, Cyrene? ]

Kumunot ang mga noo ko. something is wrong base on his voice.

"Lucas, What happened?" blanko ang aking tinig at hindi pinapahalata ang aking pagaalala mula roon.

[ W-Wala 'to, hahaha. ] narinig ko ang kanyang pagsinghot. [ Bakit k-ka nga ulit n-napatawag? ] muling tanong niya. huminga muna ako ng malalim at hindi mapakali sakin kinauupuan.

"Kuya want you to have a bonding with us dahil linggo ngayon at bukas ay pasukan na naman." wika ko sa blankong tinig.

Kasabay ng pagpasok namin bukas ay ang pagpasok rin nila Airelle sa eskwelahan and, I know that they're excited, sinundo naman sila kanina ni Ryan sa airport.

[ A-Ah? Ganon ba? ] halata ang pagaalangan sakanyang boses. [ H-Hindi ako pwede kasi---Ano! Alam mo na? ] muli ay napahinga ako ng malalim. sinandal ko ang aking likod sa swival chair habang nakakuyom ang mga kamao.

Subukan lang nilang saktan si Lucas, I swear lagot ang mga Drigo sakin.

Pinakalma ko muna ang sarili ko dahil hindi ko namalayan ang pagkuyom ng mga kamao ko kanina.

"U-Uh, Ganon ba? sige, naiintindihan ko." wika ko. siya na ang pumatay ng tawag dahil may gagawin pa raw siya samantalang kinuha ko naman ang telepono na nasa ibabaw ng lamesa ko. may pinagpipindot ako mula roon na mga numero.

Wala pa akong naririnig na ring ng sagutin na niya ito. he's so fast huh?

"Mr Joshua Kim," kaswal na tawag ko sa pangalan niya mula sa kabilang linya. I heard him chuckled bago tumikhim na parang may naalala.

[ Too fomal my lady, Ano nga pala ang iyon ipaguutos? ] tanong niya bigla na kinangisi ko ng malaki. kilalang kilala na talaga ako ng isang ito.

Humalukipkip ako na sumandal sakin swival chair at inikot-ikot ito habang pinaglalaruan ang paborito kong ballpen sakin kamay.

"Butler, Can you look for Lucas Samuel Drigo and protect him from any harm. ayaw na ayaw ko siyang nasasaktan. mahalaga siya sakin, samin." malamig ang boses na ginamit ko na halatang kinataka niya.

Alam kong hindi lang din 'yon ang kinataka niya, dahil ako 'yon tipo ng tao na walang paki-alam sa mga taong nasa paligid ko.

"Don't ask more just do what I said," I command ng hindi magsalita ang kabilang linya. siguro ay na-out of shocked pa rin siya.

[ Yes, My lady. ] I heard him say bago mawala ang kabilang linya.

Napabuntong-hininga na lang ako at nakahalukipkip na napasandal sa swival chair na inuupuan ko. napahilot pa ako ng sintedo dahil sa inis.

Humanda sila sakin!

Nakarinig ako ng marahan pagkatok sa pintuan ng opisina ko.

"Who's that?" I ask habang inaayos ang envelope na nakuha ko kanina. nilagay ko ito sa mini cabinet ng lamesa ko. It's important for me.

"Senorita," marahan pagtawag sakiin ang narinig ko. napaangat ako ng tingin at nagsalubong ang mga kilay ko sa nakita ngayon. nakita ko ang apat na nakasilip sa hamba ng pinto at magkakasunod-sunod pa ang mga ulo nila.

"Need?" tanong ko at muling binalik ang tingin sa ginagawa.

Pumasok sila at dahan-dahan sinarado ang pinto. sound proff naman ang opisina ko kaya walang makakarinig ng mga paguusapan namin at mukhang importante ito dahil nagawa pa nilang puntahan ako.

"Pinapabigay ni Thrianna," maikling ani ni Rayn at binigay sakin ang isang brown envelope.

Napangisi na lang ako sa naisip bago tanggapin iyon. alam ko ang laman nito dahil isa ito sa mga inutos ko sakanya.

"Ano ba ang laman niyan?" tanong ni Kez na prente ng nakaupo sa isang sofa ng opisina ko habang nakadekwatro.

"Oo nga. It gave us confused," maarteng wika ni Eugenie habang maarte rin na umupo sa isang upuan.

Tiningan ko ang envelope na binigay nila at pasimple kong tiningan ang laman. mas lalong lumawak ang ngisi ko ng makita ko kung ano ang laman nun. hmm...

Binalik ko agad sa loob ng envelope ang nilabas ko mula roon bago ko kunin ang phone ko dahil sa pagtunog nito.

[ My Lady, nakita ko po na lumabas mula sa kanilang tahanan si Mr Lucas habang puno ng galos at mukhang sinasaktan siya ng kanyang pamilya. ]

Mula sa ilalim ng lamesa ng opisina ko ay unti-unti kong naikuyom ang mga kamao ko dahil sa inis.

Tangina!

Nangitngit ang mga ngipin ko dahil sa narinig mula sa kabilang linya.

[ Nakita ko rin na habang nasa labas siya ay may lumabas na isang matandang babae at sinabunutan siya habang nagtatapon siya ng basura tapos may isang babae naman na tinulak-tulak pa siya na parang isang bagay siya na itatapon na kasi hindi na kailangan. ] dagdag niya na mas lalong nagpangitngit sa mga ngipin ko.

Napayuko ako para pakalmahin ang sarili pero hindi ko magawa. galit na galit ako sa pamilyang yon!

"Sige, salamat." malamig na wika ko at pinatay na ang tawag. nahihirapan akong pakalmahin ang sarili ko ngayon dahil sobrang galit na ako pero dapat kong pakalmahin ang sarili ko dahil baka kung ano pa ang magawa kong hindi maganda.

After all, parents niya pa rin 'yon.

Mas lalong dumiin ang pagkakakuyom ng mga kamao ko sa ilalim ng lamesa. ramdam ko ang mga tingin nila sakin pero hindi ko na sila pinansin pa. bumuntong-hininga ako at mariin pinikit ang mga mata.

Maghintay ka lang Lucas, malapit na...

Tumahimik ang paligid at walang sino man ang sumubok magsalita pero binasag ko rin ang katahimikan na iyon.

"Why are you still here?" tanong ko sa kanila kaya napunta ang tingin nila sakin bago sila napangiwi.

"Aalis na nga kami eh, kitakits bukas, muah!" wika ni Airelle.

"Babush!" maarteng wika naman ni Eugenie habang umiirap. nauna na siyang lumabas ng opisina ko at sumunod naman ang iba pa sakanya. napailing na lang ako bago tumayo mula sa pagkakaupo.