ตอนที่ 1 : สงครามแก๊งปะทุ
722 Words
ค่ำคืนนั้น กรุงเทพฯ ฝนตกหนักราวกับฟ้าจะถล่มแผ่นดิน เสียงฝนกระหน่ำหลังคาโรงงานร้างย่านชานเมืองถูกกลบด้วยเสียงปืนดังสนั่นลั่นหล้า ไฟกระสุนสาดส่องแสงวูบวาบท่ามกลางความมืด กลิ่นคอร์ไดต์และเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
ธาวิน ราชสีห์ ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูใหญ่ของโรงงาน มือข้างหนึ่งถือปืนกลเบา อีกข้างเสียบกระเป๋ากางเกงสีดำสนิท เสื้อเชิ้ตสีเดียวกันเปียกชุ่มไปด้วยฝนและเลือดของศัตรู รอยแผลเป็นยาวพาดจากคิ้วซ้ายลงมาถึงมุมปากทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เย็นชาของเขาดูโหดเหี้ยมยิ่งขึ้น ลูกน้องกว่าเจ็ดสิบคนกำลังกวาดล้างคนของตระกูลสิริวัฒนาอย่างไม่ปรานี
“บอสครับ เจอตัวใหญ่แล้ว” เสียงลูกน้องคนหนึ่งตะโกนขึ้น ตามด้วยเสียงลากอะไรหนักๆ มาวางตรงหน้าเขา
คุณเทพฤทธิ์ สิริวัฒนา เจ้าพ่อมาเฟียรุ่นเก่าที่เคยยิ่งใหญ่ ตอนนี้คุกเข่าอยู่บนพื้นเปียกชุ่มเลือด ใบหน้าบวมช้ำ มือทั้งสองถูกมัดไพ่หลัง หน้าอกหายใจหอบถี่ เขายกหน้าขึ้นมองธาวินด้วยสายตาที่ทั้งกลัวและขุ่นเคือง
“มึง... มึงชนะแล้วว่ะ ธาวิน” เสียงเขาสั่น “ฆ่ากูซะที่นี่เลยก็ได้”
ธาวินยกปืนขึ้นเล็งตรงหน้าผากของชายชรา นิ้วเรียวยาวเกร็งอยู่บนไกปืน แต่เขากลับไม่ยิง เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน
“ฆ่าแกง่ายเกินไป คุณเทพฤทธิ์” เขาก้มลงกระซิบข้างหู “แกเป็นหนี้ฉันสองพันล้าน แกแพ้สงครามครั้งนี้ แกเสียทุกอย่างแล้ว... แต่ฉันยังอยากได้อะไรจากแกอีกสักอย่าง”
คุณเทพฤทธิ์ขมวดคิ้ว “มึงอยากได้อะไรอีกวะ? เงิน? ที่ดิน? คาสิโน? กูให้หมด!”
ธาวินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนขนลุก
“ไม่ใช่สิ่งพวกนั้น” เขาหยุดนิด แล้วพูดต่อ “ฉันอยากได้... ลูกสาวแก”
ในเวลาเดียวกัน ที่คอนโดหรูใจกลางเมือง
ชญาน์นุช หรือ นุช กำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบความเชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านศัลยกรรมกระดูก เธอเพิ่งจบแพทย์มาหมาดๆ อายุเพียงยี่สิบสองปี แต่หน้าตาสะสวยหวาน ผิวขาวเนียน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา
โทรศัพท์ดังขึ้น เธอรับสายโดยไม่ดูเบอร์
“พ่อคะ มีอะไรหรือเปล่า ดึกแล้วนะคะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงสั่นเทาของบอดี้การ์ดคนสนิทจะดังขึ้น
“คุณนุช... คุณพ่อถูกจับตัวไปแล้วครับ ตระกูลเราพ่ายแพ้สงครามครั้งนี้ ธาวิน ราชสีห์... เขาบุกมาเอง”
มือถือหลุดจากมือของนุชลงพื้น เธอตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด
“พ่อ... พ่ออยู่ไหน?” เสียงเธอสั่นจนแทบไม่เป็นคำ
“ที่โรงงานร้างชานเมืองครับ แต่... คุณนุช อย่ามานะครับ อันตรายมาก”
แต่เธอไม่ฟังแล้ว นุชคว้ากุญแจรถ รีบวิ่งออกจากห้องทันที โดยไม่สนใจว่าฝนกำลังเทลงมาอย่างหนัก และไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้ ชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ที่โรงงานร้าง ธาวินยังคงยืนมองคุณเทพฤทธิ์ที่นิ่งเงียบไปหลังจากได้ยินคำเสนอของเขา
“มึงบ้าไปแล้วเหรอ ธาวิน?” เสียงชายชราดังขึ้นในที่สุด “นุชมันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องพวกนี้ มันเรียนแพทย์ มันไม่เคยยุ่งกับธุรกิจ!”
ธาวินยกปืนขึ้นจ่อขมับอีกครั้ง
“แกมีทางเลือกสองทาง” เขาพูดช้าๆ “หนึ่ง ฉันยิงแกตายที่นี่ สอง... แกยกญานุชให้ฉัน เป็นเจ้าสาวของฉัน เพื่อผนึกพันธมิตร และฉันจะไว้ชีวิตแกกับคนที่เหลือในตระกูล”
คุณเทพฤทธิ์กำหมัดแน่น น้ำตาคลอเบ้า เขารู้ดีว่าถ้าปฏิเสธ ตระกูลสิริวัฒนาจะสูญสิ้นคืนนี้
“ได้...” เสียงเขาแหบแห้ง “กูยอม... แต่ขอร้อง อย่าทำร้ายลูกกู”
ธาวินยิ้มเย็น ยกปืนลง
“ดีมาก” เขาหันไปสั่งลูกน้อง “พาคุณเทพฤทธิ์ไปขังไว้ก่อน แล้ว... เตรียมรถไปรับเจ้าสาวคนใหม่ของฉัน”
ฝนยังคงตกไม่หยุด ราวกับฟ้าจะร้องไห้แทนหัวใจของหญิงสาวที่กำลังขับรถฝ่าสายฝนไปอย่างไม่รู้ชะตากรรม
- Writer
