ตอนที่ 2 : ข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธ
1058 Words
ฝนยังคงเทลงมาอย่างหนักหน่วง รถยนต์สีดำสนิทสามคันเคลื่อนตัวออกจากโรงงานร้างอย่างเงียบเชียบ ธาวิน ราชสีห์ นั่งอยู่เบาะหลังของรถคันกลาง มือข้างหนึ่งเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนนิ้วด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาว ส่วนอีกข้างถือโทรศัพท์ที่กำลังสนทนาอยู่
“จัดการเรื่องโรงงานให้เรียบร้อย ศพเผาทิ้ง ไม่ให้เหลือหลักฐาน” เสียงเขาทุ้มต่ำ สั่งการอย่างเด็ดขาด “แล้วเตรียมตัวต้อนรับแขกพิเศษคืนนี้”
ปลายสายตอบรับสั้น ๆ ก่อนวางไป ธาวินมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของคุณเทพฤทธิ์ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้ายังติดตาเขา สองพันล้านบาทที่หายไปจากการที่ตระกูลสิริวัฒนาพยายามตัดเส้นทางค้าอาวุธของเขา มันไม่ใช่แค่เงิน แต่มันคือการดูถูกอำนาจของเขา
และตอนนี้ เขาจะได้สิ่งที่มากกว่าเงินคืน
ในเวลาเดียวกัน รถเก๋งสีขาวของชญาน์นุชหรือนุช กำลังฝ่าฝนมุ่งหน้าสู่ชานเมือง เธอขับรถด้วยความเร็วสูง มือกำพวงมาลัยแน่นจนนิ้วขาวซีด หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุอก เธอไม่รู้ว่ากำลังจะเจออะไร แต่ภาพพ่อที่ถูกทำร้ายในหัวทำให้เธอไม่สนใจอันตรายใด ๆ
“พ่อต้องไม่เป็นอะไร... พ่อต้องไม่เป็นอะไร” เธอท่องกับตัวเองซ้ำ ๆ น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว
เมื่อรถมาถึงหน้าโรงงานร้าง ประตูรั้วเหล็กถูกเปิดออกโดยลูกน้องของธาวินสองคน พวกเขายกปืนขึ้นเล็งทันทีที่นุชเหยียบเบรกกะทันหัน
“ลงจากรถช้า ๆ ยกมือขึ้น!” เสียงตะคอนดังลั่น
นุชกลัวจนตัวสั่น แต่เธอก็เปิดประตูรถลงมา ยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง ฝนสาดเปียกชุ่มไปทั้งตัว เสื้อยืดสีขาวติดกับผิวหนังจนเห็นเส้นสายร่างกายชัดเจน
“ฉัน... ฉันมาหาพ่อ คุณเทพฤทธิ์ สิริวัฒนา บอกมาว่าพ่ออยู่ที่นี่!”
ลูกน้องสองคนมองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะยกวิทยุสื่อสารขึ้น
“บอสครับ มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาคุณเทพฤทธิ์ อ้างว่าเป็นลูกสาว”
ไม่ถึงนาที รถของธาวินก็เคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้า นุชเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก้าวลงจากรถ ชุดดำสนิท ผมเปียกปอย รอยแผลเป็นพาดใบหน้า เขาเดินตรงมาหาเธออย่างไม่รีบร้อน
นุชถอยหลังโดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด
“คุณ... คุณคือใคร? พ่อฉันอยู่ไหน?!”
ธาวินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงสองก้าว มองเธอจากหัวจรดเท้า ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าที่เปียกฝนของเธอ ความสวยหวานที่แตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยพบ ความบริสุทธิ์ที่ฉายชัดในแววตา มันทำให้เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ชญาน์นุช สิริวัฒนา ใช่ไหม?” เสียงเขาทุ้มนุ่ม แต่แฝงความเย็นเยียบ “ฉันชื่อธาวิน ราชสีห์ และพ่อเธอ... อยู่ในการดูแลของฉัน”
นุชตัวแข็งทื่อ ชื่อนี้เธอเคยได้ยินจากพ่อหลายครั้ง ชายที่โหดเหี้ยมที่สุดในวงการ ชายที่พ่อเคยเตือนเธอเสมอว่าอย่าเข้าใกล้เด็ดขาด
“พ่อฉันอยู่ไหนคะ? ขอพบพ่อเดี๋ยวนี้!”
ธาวินไม่ตอบ เขาเพียงยกมือขึ้น ลูกน้องรีบเปิดประตูโกดังข้าง ๆ ทันที คุณเทพฤทธิ์ถูกนำตัวออกมา มือยังถูกมัด ใบหน้าบวมช้ำ มีเลือดแห้งกรังติดมุมปาก
“พ่อ!” นุชร้องออกมา รีบวิ่งเข้าไปหา แต่ถูกธาวินคว้าแขนไว้แน่น
“ใจเย็น” เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงนั้นทำให้ขนลุกซู่ “ถ้าเธออยากให้พ่อเธอรอดชีวิต คืนนี้เธอต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่าง”
นุชหันมามองหน้าเขา ดวงตาแดงก่ำ “คุณจะทำอะไรพ่อฉัน?”
ธาวินปล่อยแขนเธอ หันไปมองคุณเทพฤทธิ์ที่กำลังถูกกดหัวให้คุกเข่า
“คุณเทพฤทธิ์มีคำตอบให้ลูกสาวแกเอง”
คุณเทพฤทธิ์ยกหน้าขึ้นมองนุช น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาพูดเสียงสั่น
“นุช... พ่อขอโทษ ลูก... พ่อแพ้สงครามครั้งนี้ ตระกูลเราล้มเหลว... เพื่อให้ทุกคนรอด เพื่อให้พ่อรอด... พ่อต้อง... มอบลูกให้เขา”
นุชชะงัก “มอบ... มอบหมายความว่าอะไรคะ?”
คุณเทพฤทธิ์หลับตาลงแน่น “พ่อตกลงให้ลูกแต่งงานกับธาวิน เพื่อผนึกพันธมิตร เพื่อแลกกับชีวิตของพ่อและคนที่เหลือในตระกูล”
โลกทั้งใบของนุชเหมือนพังทลายลงในเสี้ยววินาที เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองพ่อด้วยความไม่เชื่อสายตา
“พ่อ... พ่อพูดเล่นใช่ไหมคะ? ลูกไม่เคยยุ่งกับเรื่องพวกนี้ ลูกเป็นหมอ ลูก...”
“ไม่ใช่เรื่องเล่น!” คุณเทพฤทธิ์ตะโกนออกมา น้ำตาไหลไม่หยุด “ถ้าพ่อไม่ยอม คืนนี้เราทุกคนตาย! ลูกรู้ไหมว่าธาวินโหดแค่ไหน? เขาจะไม่เหลือใครไว้แน่!”
นุชมองไปที่ธาวิน ชายที่ยืนนิ่ง มองเธอด้วยสายตาที่ไม่มีความรู้สึกใด ๆ นอกจากความต้องการครอบครอง
“คุณ... คุณบังคับพ่อฉันใช่ไหม?” เสียงเธอสั่น “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!”
ธาวินก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอได้กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นฝนจากตัวเขา เขายกมือขึ้นแตะคางเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้ามองเขา
“ฉันไม่บังคับใคร” เขาพูดช้า ๆ “พ่อเธอเลือกเอง และเธอ... ก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน ถ้าเธอปฏิเสธ คืนนี้พ่อเธอตาย แล้วเธอก็จะตามไปด้วย”
นุชสะบัดหน้าหนี น้ำตาไหลพราก
“ฉันเกลียดคุณ... ฉันเกลียดคุณที่สุด!”
ธาวินยิ้มเย็น “ดี เกลียดฉันไปตลอดชีวิตก็ได้ แต่พรุ่งนี้ เธอจะเป็นเจ้าสาวของฉัน”
เขาหันไปสั่งลูกน้อง “พาเธอไปคฤหาสน์ พาคุณเทพฤทธิ์ไปขังไว้ที่บ้านเก่า และเตรียมพิธีแต่งงานให้เรียบร้อยภายในสามวัน”
นุชถูกสองลูกน้องคว้าแขนลากขึ้นรถ เธอหันกลับมามองพ่อเป็นครั้งสุดท้าย คุณเทพฤทธิ์ก้มหน้า ร้องไห้อย่างเงียบ ๆ
ฝนยังตกไม่หยุด ราวกับจะชำระล้างบาปที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ไม่มีอะไรชำระคราบเลือดและความเจ็บปวดในใจของหญิงสาวที่กำลังถูกนำพาไปสู่ชีวิตใหม่ที่เธอไม่ได้เลือกได้อีกต่อไป
- Writer
